Ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος συγκαταλέγεται στη χορεία των Αγίων της Εκκλησίας μας. Γεννήθηκε γύρω στο 1690 σε ένα χωριό της Μικρορωσίας, όπως ήταν η παλαιότερη ονομασία της Ουκρανίας. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς και ενάρετοι και του δίδαξαν την ανεξικακία, την προσευχή και την προσφορά στο συνάνθρωπο, ενώ η ψυχή του όλη ήταν πλημμυρισμένη από αγάπη και καλοσύνη!
Παρότι δεν ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος, είχε θεία φώτιση και ήταν άνθρωπος πολύ ξεχωριστός. Δεν ελκυόταν από εφήμερες χαρές και πρόσκαιρες απολαύσεις αλλά ζούσε ταπεινά, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.
Ο νεαρός Ιωάννης έζησε την εποχή που τσάρος της Ρωσίας ήταν ο Μεγάλος Πέτρος. Κατετάγη στο στρατό του τσάρου και πήρε μέρος στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1710-1711), όπου αιχμαλωτίστηκε και στη συνέχεια πουλήθηκε ως σκλάβος σε Τούρκο ίππαρχο στο χωριό Προκόπι, έξω από την Καισάρεια της Καππαδοκίας.
Το Προκόπι, που σήμερα ονομάζεται Ουργκιούπ, είναι ένα τοπίο μοναδικής φυσικής ομορφιάς! Οι γεωλογικοί σχηματισμοί που δημιουργήθηκαν από ηφαιστειακές εκρήξεις και οι παράξενοι βράχοι προκαλούν θαυμασμό και δέος! Εκκλησίες και ασκηταριά είναι λαξευμένα στο μαλακό ασβεστολιθικό πέτρωμα, τον ψαμμόλιθο.
Σε αυτό το μαγευτικό μέρος κατοικούσαν μουσουλμάνοι, ορθόδοξοι χριστιανοί και λίγοι Αρμένιοι. Εκεί έζησε ο Ιωάννης τον υπόλοιπο επίγειο βίο του, ως σκλάβος των Οθωμανών. Ομολογούσε χωρίς δισταγμό τη θερμή πίστη του, ακόμα και στον αγά του. Όλοι τον φώναζαν «κιαφίρ», δηλαδή άπιστο. Όντας ιδιαίτερα εργατικός και έχοντας ευγένεια και ταπεινοφροσύνη έγινε γρήγορα αρεστός στον αφέντη του Εσάτ Αγά, που ήταν ο αγάς των γενιτσάρων του Προκοπίου.
Ο Ιωάννης φρόντιζε τα ζώα του Ομέρ Εσάτ Αγά στο στάβλο του, όπου και κοιμόταν. Δεν δεχόταν άνετο δωμάτιο και προνομιακή μεταχείριση από τα αφεντικά του. Εκεί μέσα προσευχόταν για ώρες γονυπετής, δοξολογώντας το Θεό. Κάποιες νύχτες έφευγε και πήγαινε στον γειτονικό αρχαίο Ναό του Αγίου Γεωργίου, που ήταν λαξευμένος σε ένα βράχο, και προσευχόταν ήσυχα μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά. Η ζωή του ήταν δοσμένη ολοκληρωτικά στον Κύριό μας.
Η παρουσία του νεαρού υπηρέτη έφερε ευλογία στο σπιτικό του αφεντικού που έγινε ένας από τους πιο πλούσιους και ισχυρούς άντρες της περιοχής. Κάποτε επισκέφτηκε τη Μέκκα για προσκύνημα. Ο Ιωάννης, τότε, έστειλε θαυματουργικά ένα πιάτο με ρύζι από το Προκόπι στη Μέκκα. Όταν ο Τούρκος αξιωματικός επέστρεψε με το πιάτο στο χέρι όλοι έμειναν έκπληκτοι και θαύμασαν την πίστη του δούλου του!
Ο Όσιος προαισθάνθηκε ότι σκόπευε να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο και όταν πλησίαζε το τέλος ζήτησε να λάβει τη Θεία Κοινωνία. Ο ευλαβής ιερέας πατήρ Θεόδωρος Παπαδόπουλος, φοβούμενος την τουρκική αγριότητα και την ατμόσφαιρα μισαλλοδοξίας που επικρατούσε, την έβαλε μέσα σε ένα μήλο και την πέρασε με άκρα μυστικότητα. Ο Όσιος Ιωάννης, αφού κοινώνησε για τελευταία φορά τα Άχραντα Μυστήρια, παρέδωσε την πάναγνη και αγιασμένη ψυχή του στον Κύριο Ιησού Χριστό, που τόσο πολύ αγάπησε, στις 27 Μαΐου 1730.
Η είδηση του θανάτου του διαδόθηκε ταχύτατα σε όλη την Καππαδοκία. Χριστιανοί και μουσουλμάνοι πένθησαν τον Άγιο του Θεού Ιωάννη. Ήταν σε όλους ιδιαίτερα αγαπητός και προσφιλής.
Αξιοθαύμαστο είναι το γεγονός ότι οι Προκοπιείς έβλεπαν κάθε νύχτα ένα λαμπερό φως στο μνήμα του. Μετά από τριάμισι χρόνια και με υπόδειξη του ίδιου του Οσίου, το Νοέμβριο του 1733, έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του. Το σώμα του ανέβλυζε ευωδία και μύρο και τοποθετήθηκε στην Αγία Τράπεζα στο Ναό του Αγίου Γεωργίου.
Μετά από μια εκατονταετία, περίπου, ο στρατός του Οσμάν Αγά εισέβαλλε στο Προκόπι και λεηλάτησε τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Η προσπάθεια καύσης του σεπτού σκηνώματος του Οσίου Ιωάννη από τους ιερόσυλους απέτυχε παταγωδώς. Το αγιασμένο σώμα του παρέμεινε άθικτο από τις φλόγες και ολοζώντανο και έτσι γλίτωσε από τη μανία των Αγαρηνών.
Ο τάφος του «Αζίζ Γιουβάν», όπως τον αποκαλούσαν οι Τούρκοι, είχε γίνει λαϊκό προσκύνημα για χριστιανούς και μουσουλμάνους, καθώς είχε μέσα του απέραντη αγάπη και ευεργετούσε τους πάντες. Τον αποκαλούσαν «Θεραπευτή Άγιο». Με το νερό του αγιάσματός του έπαιρναν ευλογία, θεραπεύονταν από διάφορες ασθένειες, ράντιζαν τα χωράφια τους. Ακόμα και οι επιδημίες σταματούσαν. Η λάρνακά του ήταν ιατρείο ψυχών και σωμάτων.
Μετά τη μικρασιατική καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή των πληθυσμών οι Έλληνες της Καππαδοκίας, μαζί με τους μπόγους και τα δισάκια τους, μετέφεραν με ευλάβεια τα ιερά σκεύη και εικονίσματα από τις εκκλησιές τους. Μετά από πολλές περιπέτειες και τη βοήθεια του σεβάσμιου ιερέα Χαράλαμπου Αβερκιάδη και του θαρραλέου και ριψοκίνδυνου Μικρασιάτη Παναγιώτη Παπαδόπουλου το ιερό σκήνωμα του Αγίου μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Ο τελευταίος, μάλιστα, αψηφώντας τους κινδύνους ναύλωσε με δική του δαπάνη το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης», με το οποίο ταξίδεψαν και 800 πατριώτες.
Το πλοίο έπλευσε από το λιμάνι της Μερσίνας στη Ρόδο και από εκεί στην Εύβοια. Οι πρόσφυγες από το Προκόπι μετέφεραν το ιερό λείψανο του Αγίου στη Χαλκίδα και από εκεί στο χωριό Αχμέτ Αγά, όπου εγκαταστάθηκαν μετονομάζοντάς το Νέο Προκόπι σε ανάμνηση της χαμένης πατρίδας τους. Ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος ο Ομολογητής φιλοξενείται από τότε στο νησί της Εύβοιας.
Ο ΑΪ-Γιάννης δεν ήταν Έλληνας Καππαδόκης, πότισε όμως με τον τίμιο ιδρώτα του το χώμα αυτής της γης που τόσους αγίους και μάρτυρες ανέδειξε.
Το 1930 οι πιστοί και ευσεβείς μας πρόσφυγες έκτισαν λαμπρό και μεγαλοπρεπή Ναό στη μνήμη του Αγίου, ο οποίος αποπερατώθηκε το 1951. Η μνήμη του εορτάζει στις 27 Μαΐου, ημερομηνία της Κοιμήσεώς του, οπότε και του αποδίδονται όλες οι πρέπουσες τιμές. Πλήθος κόσμου προσέρχεται για να προσκυνήσει το σεπτό λείψανό του που αναπαύεται σε ασημοποίκιλτη λάρνακα και παραμένει άφθαρτο και μυρωμένο. Ο Άγιος ακούει αδιάκοπα τις δεήσεις και προσευχές των πιστών και με τη Χάρη του Θεού κάνει πολλά θαύματα. Ας έχουμε όλοι την ευλογία του!
Μίνα Σολωμίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου