Πρωτοξάδερφος από την πλευρά της μάνας μου με τον πατέρα του, ο Κώστας Μπούρας. Ήταν τέτοια μέρα, Κυριακή 3η Απριλίου του 2005 που μας άφησε για να συναντήσει τον Δημιουργό μας, μόλις στα 51 του χρόνια, μετά από μια μακρά μάχη με τον καρκίνο. Ο Κώστας που έφυγε από τη ζωή με τον βαθμό του Ταξιάρχου της Στρατολογίας ήταν ο λεβέντης μας. Ψυχή παιδιού, πρόθυμος να εξυπηρετήσει σε όλα τα στρατολογικά γραφεία και διευθύνσεις που υπηρέτησε κάθε Ημαθιώτη. Τον έβλεπα πελώριο ότι ήμουν πιτσιρίκι. Μου άρεσε η στολή του και χαιρόμουν που πέρασε στην ΣΑΑΣ. ΜΕ φώναζε " θεριούλη" στο παλιό το σπίτι του θείου μου του Γιάννη και της Θείας Κατίνα, στην έξοδο της Βέροιας προς Μακροχώρι. Ο Κώστας αγάπησε τη ζωή, το χαμόγελο, την Σούλα του με την οποία έκανε δύο υπέροχα παιδιά. Την Ιωάννα και τον Νικολάκη, που πόσο Θεέ μου τον μοιάζει. Δέκα επτά χρόνια από εκείνη την μέρα που ο Κώστας μετέστει
προς την ζωή την αιώνια. Ξάδερφε δεν σε ξεχνώ ποτέ στην προσευχή μου. Ειδικά όταν περνάω καθημερινά από τα κοιμητηρια της Βέροιας για να πάω στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ. Είμαι βέβαιος ότι κάποια μέρα θα ξανασμίξουμε στους Ουρανούς. Εύχομαι την Μέρα της Κρίσεως να ακούσουμε όλοι το "δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσει την ετοιμασμένη υμίν βασιλεία από καταβολής κόσμου".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου