Από τις ελάχιστες ευχάριστες στιγμές που μπορεί να βιώσει κάποιος που ασχολείται με τα κοινά, είναι όταν έρχεται η "ευλογημένη" ώρα να εγκαινιασθεί ένα μεγάλο έργο. Ευτυχώς στη 12ετή μου θητεία, μαζί με όλους τους συνεργάτες μου είχαμε αρκετές τέτοιες "ευλογημένες" στιγμές, όπως για παράδειγμα: 1) "Το Αθλητικό Κέντρο Χρήστος Λαναράς" στον Κούκο, 2) Το Πανεπιστήμιο στου "Λόγγου-Τουρπάλη", 3) Το κτήριο της ΔΕΥΑΝ (Σφαγεία), 4) Το κτήριο "Σημανίκα", 5) Το κτήριο ΠΙΚΠΑ, 6) Ο Μύλος "Μάκη" με το πρόσκτισμά του και το διατηρητέο "Ράϊου", 7) Το Κολυμβητήριο, 😎 Το νέο γήπεδο της "Παναγιωπούλας", 9) Η ανάπλαση όλου του Αρκοχωρίου, 10) Η αίθουσα "Ναϊάς", 11) Η ΒΕΤΛΑΝΣ, 12) Η "ΕΡΙΑ", 13) Ο Βιολογικός Στενημάχου, 14) ακόμη και η απόκτηση του 1/5 του Δημοτικού Δάσους κ.α.
Όμως, τελείως ξεχωριστή θέση στην καρδιά και στο μυαλό μου, έχει ένα άλλο έργο. Αυτό του "Πολιτιστικού Κέντρου ΣΧΟΛΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ".
Βεβαίως το έργο αυτό δεν έγινε με χρήματα του Δήμου ή της Ε.Ε. Ήταν ΟΛΟΚΛΗΡΟ μια δωρεά του αείμνηστου Ευεργέτη της Νάουσας ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΝΑΡΑ. Όμως για να "ωριμάσει" μέχρι και να ολοκληρωθεί ένα τόσο σημαντικό έργο, χρειάστηκαν πάρα πολλά πράγματα τα οποία φυσικά και δεν είναι της παρούσης.
Σαν σήμερα λοιπόν, 14 Απριλίου του 2007 -παραμονή του Ολοκαυτώματος της Νάουσας- εγκαινιάζαμε τον Πολυχώρο που μας άφησε ως ανεκτίμητη Δημοτική Κληρονομιά ο αείμνηστος Χρήστος Λαναράς. Εκτιμώ, οτι ίσως ήταν και το μεγαλύτερο δώρο του στη Νάουσα, μετά φυσικά το κλείσιμο των Εργοστασίων της οικογένειά του.
Ένα "δώρο" με όραμα και προοπτικές, στο να μπορέσει να ανεβάσει τη Νάουσα σε πολύ ψηλά επίπεδα. Όταν το 2003 ανέλαβα το Δήμο, φρόντισα να έρθω σε προσωπική επαφή μαζί του. Με βοήθησαν τότε αρκετοί συντοπίτες και τους ευχαριστώ πολύ. Ερχόταν κι εκείνος στο Δημαρχείο, πήγαινα κι εγώ στην κατοικία του (έμενε άνωθεν του εργοστασίου ΤΡΙΚΟΛΑΝ) και ζητούσε τη γνώμη μου, για το τι μπορεί τελικά -"εις τας δυσμάς του βίου του" -να προσφέρει για τη Νάουσα που την υπεραγαπούσε και όταν μιλούσε γι'αυτήν, δάκρυζε.
Μετά από πολλές συζητήσεις και προβληματισμούς, πήρε φυσικά τη γνώμη και άλλων προσωπικοτήτων της Νάουσας (π.χ. ο καθηγητής Δημ. Παντερμαλής κ.α.) και αποφάσισε τελικά να κάνει αυτό το μεγάλο το εμβληματικό Πνευματικό "Δώρο" για την πόλη του.
Για την "τεκμηρίωση" της απόφασής του, μέτρησε κάτι το εξαιρετικά μοναδικό: Θυμάμαι λοιπόν που μου έλεγε "...Μπορούμε δήμαρχέ μου να αντιληφθούμε, οτι εδώ, στα μέρη αυτά, συνυπήρξαν δύο από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που γέννησε ποτέ η υφήλιος και οτι εδώ στα χώματα αυτά, δημιουργήθηκε ο Δυτικός Πολιτισμός;...."
Αυτός ήταν λοιπόν, ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΝΑΡΑΣ.
Ένας άνθρωπος με ήθος, με ευγένεια, με αξιοπρέπεια, σεβάσμιος, ευρυμαθής, ανήσυχος και πολύ Ανθρώπινος.
Αφού μιλήσαμε για όλα τα "διαδικαστικά" και τα προετοιμάσαμε καταλλήλως, τον κάλεσα να έρθει και να μας ανακοινώσει την μεγάλη του Δωρεά στο ίδιο το θεσμικό μας όργανο το Δημοτικό Συμβούλιο.
Στη συνέχεια, αφού πήρε διάφορες προσφορές, κατέληξε να αναθέσει το έργο στην εταιρία "ΑΚΤΩΡ". Θυμάμαι επίσης που για την υπογραφή της "σύμβασης" με κάλεσε στην Αθήνα στο σπίτι του στο Ψυχικό (......ο οδηγός μου ο Γαβρίλος είναι και ....μάρτυρας). Κάποια στιγμή, περιχαρής για την πρόοδο του οράματός του, του είπα ευγενικά: "Κύριε Χρήστο, από μένα και από τον Δήμο θα χρειαστείτε κάτι να σας βοηθήσουμε;" Και η απάντησή του μονολεκτική και ξεκάθαρη: "κύριε Δήμαρχε, εσείς θα το πάρετε έτοιμο με τα κλειδιά στο χέρι..." Κι εκείνη τη στιγμή .....κουδούνισε χαρακτηριστικά τα κλειδιά του μπροστά μου και σε όλη την ομήγυρη, θέλοντας να μου δείξει οτι ....εσείς δεν χρειάζεται να κάνετε απολύτως τίποτε.
Θυμίζω επίσης, οτι τα ακίνητα (μπαξέδια της περιοχής "Ισβόρια") όπου και έγινε το "Πολιτιστικό Κέντρο", δεν ανήκαν στον Δήμο, αλλά κι αυτά τα αγόρασε ο Δήμος μας με χρήματα του Ευεργέτη μας. Εμείς ως δήμος, αγοράσαμε μόνον το κομμάτι απέναντι με τα πλατάνια. Όλα τα άλλα επομένως, πάνω από 15 στρέμματα, ήταν η ...πρώτη του δωρεά!
Πολύ πριν ξεκινήσει η κατασκευή του έργου, ο Χρήστος Λαναράς μας έφυγε δυστυχώς απ'τη ζωή (Σεπτέμβρης 2005, σε ηλικία 79 ετών/γενν. 1926), χωρίς να μπορέσει να χαρεί και ν' απολαύσει αυτό το πολύ σημαντικό ΕΡΓΟ που άφηνε για τη Νάουσα, τη Μακεδονία, την Ελλάδα κι ολόκληρη την Οικουμένη.
Μετά τα εγκαίνιά του, προχωρήσαμε ως Δήμος σε πάρα πολλές δράσεις. Σχολεία, σύλλογοι, φορείς, ατομικές επισκέψεις αρχαιολόγων, τουριστών κλπ. Κάναμε επίσης κι ένα εξαιρετικό "Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα" για μαθητές, σε συνεργασία με τα Υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας. Μέχρι και σκάμμα διαμορφώσαμε στον απέναντι χώρο, όπου ρίξαμε μερικά αρχαία κεραμικά και νομίσματα, ώστε τα παιδάκια να βιώνουν μια μικρή δική τους....ανασκαφή.
Συνδιοργανώσαμε επίσης αρκετά Συνέδρια Αριστοτελικής Φιλοσοφίας, σε συνεργασία με την κ. Δήμητρα Σφενδόνη, αντιπρύτανη τότε του ΑΠΘ. Κάποια χρονιά δε, οργανώσαμε εκεί ένα συνέδριο των Ευρωπαίων Δικαστών! Και βέβαια, πολλές, πάρα πολλές άλλες εκδηλώσεις αρχαιολογικού -πολιτιστικού περιεχομένου. Εκεί επίσης, με πρωτοβουλία μας ξεκινήσαμε τη δράση "ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ" σε συνεργασία με τους δημάρχους Πέλλας, Βέροιας (Βεργίνα) και Δίου.
Κλείνοντας, γιατί πιστεύω οτι σας κούρασα, θα ήθελα να πω οτι για το έργο αυτό ίσως θα μπορούσα να γράψω κι ένα ολόκληρο βιβλίο! Πιστεύω όμως, οτι οι ευρύτερες δυνατότητες του εμβληματικού αυτού χώρου της ΣΧΟΛΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ, του Νυμφαίου της Μίεζας και του Πολιτιστικού Κέντρου, συνδυαστικά φυσικά και με το ανακαινισθέν το 2014 αρχαίο θέατρο της Μίεζας, τους Μακεδονικούς μας Τάφους και όλο αυτόν τον πνευματικό πλούτο που διαθέτει ο Δήμος Νάουσας, θα μπορούσαν πράγματι να δώσουν πολλά πράγματα για την ανάπτυξη και την ευημερία των πολιτών.
Η υλοποίηση της πρότασης για ίδρυση "Σχολής Αριστοτελικής Φιλοσοφίας" Οικουμενικής ακτινοβολίας, με έδρα τη Νάουσα και το ιερό αυτό μέρος της συνάντησης Αριστοτέλη -Μεγαλέξανδρου, θα ήταν ένα κορυφαίο επίτευγμα για τον τόπο και τους Πολίτες.
..........................................
Υ.Γ. 1. Ο Ευεργέτης της Νάουσας ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΝΑΡΑΣ, έπραξε το καθήκον του στο Μέγιστο βαθμό. Εμείς αλήθεια οι επίγονοι και "δωρεοδόχοι", τι κάνουμε;
Υ.Γ. 2. Προσωπικά πάντως, νιώθω ιδιαίτερα ευτυχής, τυχερός και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ που έτυχε στη θητεία μου να γνωρίσω από κοντά τον Μέγιστο Άνθρωπο και Ευεργέτη της Νάουσας ΧΡΗΣΤΟ ΛΑΝΑΡΑ και θα συνεχίσω νοερά να τον μνημονεύω και να του εκφράζω την παντοτινή μου ευγνωμοσύνη για όσα- κατά τη διάρκεια της θητείας μου- πρόσφερε στην κοινή μας πατρίδα, τη Νάουσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου