Η φωτογραφία "θαμμένη" κάπου στο ηλεκτρονικό μου αρχείο. Δεν γνωρίζω πότε έχει ληφθεί, καθώς και δεν γνωρίζω το μέρος, αν και ως φόντο κυριαρχούν οι ντάνες τα κεραμίδια. Είναι σίγουρα ενδιαφέρουσα για το ότι το καρναβάλι και η σάτιρα(μπορείτε να διακρίνετε πολλούς άνδρες, με μουστάκι μάλιστα, με γυναικείες φορεσιές) υπήρξαν αναπόσπαστο μέρος της αποκριάς της Νάουσας. Συνδυαστικό με το δρώμενο "Μπούλες", που και αυτό έχει διονυσιακές καταβολές και δεν είναι σε καμιά περίπτωση συνδεδεμένο με τα όσα ανιστόρητα ακούστηκαν το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, με την "αντίσταση" στους Τούρκους, των κλεφταρματολών της περιοχής! Πιτσιρικάς θυμάμαι τη Νάουσα ( που είναι και δική μου Νάουσα αγαπητοί κύριοι και κυρίες που ξαφνικά γίνατε οι "κληρονόμοι" της, αντί να δείτε τα μαύρα χάλια που έχει περιέλθει σε όλους τους τομείς, με ευθύνες όλων ΜΑΣ) να έχει ως δεύτερο μισό των δυο Κυριακών της Αποκριάς την σάτιρα, με κυρίαρχο τον Τουριστικό Όμιλο Νάουσας και τα στιχάκια του Γιάννη Μαλάκη και τόσων άλλων και με την παρέλαση καρναβαλικών ομάδων, αυθόρμητων ομάδων, χωρίς φανταχτερές στολές, αλλά με μια μάσκα και ένα σεντόνι στο κεφάλι. Την αποκριάτικη περίοδο λοιπόν τα σπίτια υποδέχονταν μασκαρεμένους, χωρίς να φανερώνονται με τα πειράγματα, ιδιαίτερα τολμηρά, να αποτελούν μέρος της εποχής. Η τελευταία φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά ήταν απόγευμα Καθαράς Δευτέρας, μασκαρεμένος με την παρέα της μάνας μου, να χαιρετάμε τον δήμαρχο Δημήτρη Βλάχο μπροστά στην Εθνική Τράπεζα! Ο φανατισμός δεν κάνει καλό στο τόπο λοιπόν. Πού πρέπει να ξεπεράσει "στεγανά" και λαϊκισμούς, περί εθίμου που "αγαπάνε" ορισμένοι (φαίνεται ότι οι άλλοι το..."μισούν").Αυτά και καλή αποκριά.
Υ.Γ Μπορεί ως νέος να μην συμμετείχα στα μπουλούκια της "Μπούλας", πάντα όμως δίπλα τους, θαυμάζοντας τους συνομήλικους μου για την λεβεντιά και την αέρινη χάρη με την οποία χόρευαν στους αρχέγονους ρυθμούς του αυλού-ζουρνά και του νταουλιού. Ο ήχος ξηρός, στεγνός, μα μεθυστικός, απέδιδε την απαιτούμενη επαναλαμβανόμενη μέθεξη, για να αντέξουν οι χορευτές την ένταση και την χρονική του διάρκεια. Θα κάνω μια αναφορά σε έναν καλό μου φίλο από τα παιδικά χρόνια, τον Χρήστο Δεληχρήστο του Θωμά, που με το λυγερό του κορμί, πετούσε προς τον ουρανό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου