Οι Αρχαίοι μας Πρόγονοι δεν γνώριζαν τον πληθυντικό που δηλώνει ευγένεια ή σεβασμό, όταν συνομιλούσαν μεταξύ τους. Πληθυντικό χρησιμοποιούσαν μόνο όταν αναφέρονταν σε περισσότερα του ενός άτομα ή αντικείμενα.
Ο πληθυντικός ευγενείας πρωτοπαρουσιάστηκε κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα, ως πληθυντικός της μεγαλοπρεπείας (pluralis majestatis) προς τον Ρωμαίο αυτοκράτορα, στον οποίο έπρεπε να απευθύνονται με τον πληθυντικό.
Η χρήση του πληθυντικού ευγενείας ξεκίνησε να εφαρμόζεται ήδη από τις απαρχές του 19ου αιώνα, ως ένδειξη σεβασμού σε πρόσωπα κύρους, όπως οι αριστοκράτες. Και ενώ ο ενικός φανέρωνε οικειότητα, ο πληθυντικός βοηθούσε στη θέσπιση των αποστάσεων και της ευγενείας που χρησιμοποιεί κανείς όταν δεν έχει γνώση των ενδιαφερόντων, των συνηθειών, του τρόπου ζωής ή των συναισθημάτων του ατόμου στο οποίο απευθύνεται.
Στις μέρες μας, στα χωριά ο πληθυντικός ευγενείας είναι πλεονασμός. Τα κεράσματα είναι εκείνα που προσφέρονται στον πληθυντικό, οπότε ένα ουσιαστικό ίσως γίνεται πιο ισχυρό σε αυτό τον αριθμό από ένα πρόσωπο. Η χρήση του αριθμού του “ενός” και των “πολλών” επιλέγεται σίγουρα, με βάση την περίσταση και το βαθμό οικειότητας που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα άτομα. Η επιλογή προκύπτει κάθε φορά από το πρόσωπο που έχουμε απέναντί μας και από τον τρόπο που μας κάνει να νιώθουμε. Σημασία, ίσως, δεν έχει τόσο η χρήση των δύο αριθμών όταν απευθυνόμαστε σε κάποιον.
Ο πληθυντικός είθισται να συνδέεται – εκτός από την ευγένεια – και με ένα είδος απόστασης, ενώ ο ενικός πιστεύεται ότι εκφράζει μία μεγαλύτερη οικειότητα, πέρα από την αγένεια που πολλοί προσδίδουν στο νόημά του. Ίσως και όχι. Εκείνο που έχει σημασία είναι η χρήση και η σημασία των λέξεων στους δύο αυτούς αριθμούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου