Σαν ζωγραφιά
φιγούρα του Μοντιλιάνι
σ΄αγάπησα
λιτή
απέριττη
σαν μέλισσα βασίλισσα
σ΄ανέβασα στο θρόνο
κι ήταν ο έρωτας σου
γλυκός σαν μέλι
ταξίδεψα μαζί σου νοητικά
μα και σαρκικά
ολοκληρωμένα
για χρόνια
ώσπου φύσηξε
ο άνεμος της φθοράς
που όλα τα γκρεμίζει
έτσι και σε μας
ο χρόνος φονιάς
μας τερμάτισε
αν έφταιξε κάποιος
για το τέλος
δεν έχει σημασία.
Μπραβο Γρηγορη!
ΑπάντησηΔιαγραφή