Το unfair στην μνήμη του Γρηγόρη Λαναρά!

 Προφανώς και δεν είμαι ούτε ιστορικός-μουσειολόγος, ούτε και με ενδιαφέρει η διαφορά απόψεων για το πώς θα ονομάζεται η Βέτλανς και η ΕΡΙΑ, όπως έχει αποτυπωθεί στο DNA των Ναουσαίων που πρόλαβαν την λειτουργία της ιστορικής αυτής βιομηχανίας που προσέθεσε τεράστια υπεραξία στην φήμη της Νάουσας ανά τον κόσμο με το σήμα της "Βέτλανς-Νάουσα". Προφανώς, επίσης, ο πολυχώρος δικαίως ονομάστηκε ως πολυχώρος Χρίστου Λαναρά. Ο καθένας έχει την άποψη του και δεν πρόκειται να μπω σε καμιά αντιπαράθεση, έστω και αν με πειράζει πού για τόσα χρόνια κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε γιατί ένας τέτοιος χώρος βιομηχανικής κληρονομιάς, διεστράφη από άλλες χρήσεις που δεν αποδίδουν σεβασμό στην διάθεση του δωρητή. Του οποίου ούτε τοποτηρητής είμαι, ούτε και ερμηνεύω. Υπάρχει άλλωστε για αυτό η οικογένεια του που είναι εξαιρετική, χαμηλών τόνων και ευπρεπής, σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου της βίου.  Αυτό που με πείραξε ιδιαίτερα ήταν ο λίβελος ενάντια στον Γρηγόρη Λαναρά, που ευτυχώς κατέβηκε σύντομα από το διαδίκτυο. Ένας λίβελος που δημοσιεύτηκε κατά την παρουσία του γιου του, Θεόδωρου, που όντως πειράχτηκε, αφού αντί για εγκαίνια αντίκρισε απρέπειες. Το ξανάγραψα. Γιατί έκλεισε η ΤΕΡΑΣΤΙΑ  Βέτλανς και τα ΤΕΡΑΣΤΙΑ Κλωστήρια, είναι ένα ζήτημα που θα κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Ιστορικός δεν είμαι, οπότε αναμένω με ενδιαφέρον τον απολογισμό μιας περιόδου που δίχασε την τοπική κοινωνία. Συμμετείχα ως πρόεδρος του εμπορικού συλλόγου στην μεγάλη πορεία των εργαζομένων στα "Κλωστήρια" προς τον Σιδηροδρομικό Σταθμό. Ήταν μια στιγμή ενότητας της πόλης. Αυτή την ενότητα, μεταξύ εργοδοτών και εργατών, συμβολίζει και το μουσείο αρχιτεκτονικής κληρονομιάς του χώρου της ΕΡΙΑ του πολυχώρου Χρίστου Λαναρά. Αυτό το μεγάλο έργο, στην είσοδο του οποίου υπάρχει το κάδρο του ευεργέτη Χρίστου Λαναρά, θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για την έλευση επισκεπτών στην πολύπαθη Νάουσα. Όσοι θελήσουν να το αξιοποιήσουν για να κερδοσκοπήσουν παραταξιακά, μάλλον λάθος δρόμο διάλεξαν (σ.σ η αναφορά μου δεν αφορά κανένα φυσικό πρόσωπο, για να μην παρεξηγηθώ). 

Υ.Γ Στον χώρο των ευεργητών των κοιμητηρίων της Νάουσας υπάρχει το μνήμα του πατέρα του Γρηγόρη Λαναρά, Θεόδωρου, ενός ανθρώπου που προσέφερε τα μέγιστα στην πόλη, λειτουργώντας την περίοδο της κατοχής την Βέτλανς, με 60 εργατοτεχνίτες. Ενός ανθρώπου που μαρτύρησε δολοφονημένος από την ΟΠΛΑ το 1944, στο πλαίσιο "προφανώς" της ενότητας των Ελλήνων, ενάντια στον κατακτητή. Ενός ανθρώπου που άφησε στα 50 του, την επιχείρηση που με κόπο κρατούσε ζωντανή στην χειρότερη περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας, στον 16χρονο τότε γιο του. Τα κόκκαλα από την σφαγή του βρέθηκε μετά από 15 χρόνια από την μέρα της δολοφονίας του. Ας αφήσουμε λοιπόν τον Θόδωρο και τον Γρηγόρη Λαναρά να αναπαύονται αναμένοντας την ημέρα της Κρίσεως, ευχόμενοι να πορευτούν εις Ανάστασιν Ζωής και όχι Κρίσεως.