Ένα τρυφερό τραγούδι έλεγα
όταν ήμουν νέος και σ’ αγαπούσα
σου άρεσε, θυμάμαι, να τ’ ακούς
όταν το έβαζα στο τζουκ - μποξ
κι εσύ περνούσες απ’ το δρόμο
με τις φίλες σου και μου χαμογελούσες
εκείνη την παραμυθένια εποχή
που τώρα είναι σαν όνειρο
κι αναρωτιέμαι αν υπήρξε στ’ αλήθεια
ή είναι ένα παιχνίδι του μυαλού
ήμασταν τόσο νέοι τότε
οι ανάσες μας μύριζαν γιασεμί
τώρα ήρθε η παρακμή
των σωμάτων μα όχι των ψυχών
η ζωή, μας χώρισε οριστικά
όμως όταν σε συναντώ
όταν σε αντικρίζω
νιώθω της καρδιάς το σκίρτημα.
Γρηγόρης Σακαλής
Φωτογραφία: Natalia Mindru (Photomicona)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου