Παιδικές αναμνήσεις από το Χωροπάνι. Στενήμαχος, μητρική γη. Πολλά τα καλοκαίρια στην αυλή της γιαγιάς της Δόμνας και του παππού του Ζαχαρία. Μια φέτα από πλαστό ψωμί, με λάδι και τσούμπριτσα ή ζάχαρη και καφέ και παιχνίδι στους δρόμους. Παραμονή των Αγίων Αναργύρων το χωριό έπαιρνε λάμψη. Λαμπρό το πανηγύρι. Σιδερένιες κούνιες, κανά παγωτό, αγίασμα από την πηγή της εκκλησιάς και το βράδυ τα όργανα να δίνουν και να παίρνουν στον κεντρικό δρόμο. Ανάμεσα σε τσίκνα από κοτόπουλα, κεμπάπ, αρνιά και κοκορέτσια, κλαρίνα και βιολιά. Τα βαριόμουνα από τότε. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα γλέντια.Μετά το φαγητό ήθελα να κοιμηθώ. Μοναχικός ως χαρακτήρας. Έτσι και σήμερα πήγα στην Αγιανάργυρη για να ανάψω ένα κερί. Για τις ψυχές. Τον Ζαχαρή, την Δόμνα, την Λουλούκα, τον Βαγγέλη, την Μαρίκα, τον Μανώλη, την Ελένη, τον Γιαννάκη, την μάνα μου την Καλλιόπη, τον μπαμπά μου τον Παναγιώτη, που δέχτηκε την Δόμνα και τον Ζαχαρία ως δικούς του γονείς, στο σπίτι μας στη Νάουσα. Πρόλαβα το ερειπωμένο κτίριο, πιο κάτω από την εκκλησία, που τώρα είναι παρκάκι και στάση αστικού Ήταν το σχολείο της μάνας μου. Με σκοινί έφευγε από το παράθυρο για να πάει να παίξει. Πρώτο κερί για τον μακαριστό γέροντα του χωριού. Τον κυρό Ταξιάρχη Σαγρή. Κοντοχωριανοί με τον παππού μου, από την παλιά Ελλάδα. Τα χρόνια περνούν, οι αναμνήσεις μένουν. Λείπουν τα ξαδέρφια μου, που έφυγαν τόσο νωρίς. Ο Κώστας, ο Κώστας, ο Ζαχαρίας. Περισσεύουν όμως οι χαρές. Και ενώνονται με τις λύπες. Χρόνια πολλά στο χωριό μου. Χρόνια πολλά στον κόσμο ολόκληρο. Οι Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός να μας σκέπουν και να μας βοηθούν στις αρρώστιες μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου