"Μικρός της έλεγα χρόνια πολλά και της πρόσφερα λίγα λουλούδια στις 2 Φεβρουαρίου, γιορτή της Υπαπαντής. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60 αυτή ήταν η μέρα που γιόρταζαν τις μητέρες τους οι ορθόδοξοι ΄Ελληνες. Μετά ήρθε ο δυτικός μιμητισμός και ο αμερικανισμός. Δεύτερη Κυριακή του Μαϊου είπαν κάποιοι στην Αμερική και εμείς ενδώσαμε αφού προηγουμένως αντισταθήκαμε για αρκετά χρόνια. Τα συμβολικά λουλούδια της γιορτής την ημέρα της Υπαπαντής μετατράπηκαν σε ανθοδέσμες και σε γλάστρες και η ελληνορθόδοξη παραδοσιακή γιορτή της μητέρας "μεταλλάχθηκε" και μοιάζει πιο πολύ με .....εμπορική γιορτή. Ας είναι... Σημασία στο κάτω-κάτω της γραφής δεν έχουν οι ημερομηνίες της γιορτής, αλλά η αγάπη που δίνουμε και η αναγνώριση που δείχνουμε στις μητέρες μας κάθε στιγμή, σ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας." Η ανάρτηση του αγαπητού Τάσου Πατσικα, εκφράζει τόσο μεστά, μα και ευαίσθητα συνάμα το περασμα από την εποχή της αθωότητας στον δυτικοτροπο ορίζοντα μας. Συνυπογράφω, ευχάριστωντας τον Τάσο για την πολύτιμη γραφή του, που είναι όαση για την Ημαθία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου