Φόνος στην επαρχία. Της Μίνας Σολωμίδου

 Το διήγημα έχει φόντο την πόλη της Νάουσας. Τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι φανταστικά.

Η μέρα ήταν θαυμάσια, ηλιόλουστη! Ένα εκδρομικό λεωφορείο από την Θεσσαλονίκη μόλις είχε φτάσει στο άλσος του Αγίου Νικολάου Νάουσας. Τα παιδιά ξεχύθηκαν γελώντας και συζητώντας μεγαλόφωνα. Το μέρος ήταν ιδανικό για περιπάτους, μία καταπράσινη έκταση με υπεραιωνόβια πλατάνια και πολλά μονοπάτια. Μια όαση

δροσιάς και οξυγόνου. Περιηγήθηκαν με τους καθηγητές τους στις πηγές που αναβλύζουν από το ποτάμι Αράπιτσα και στη μικρή τεχνητή λίμνη που εκτρέφει πέστροφες και πάπιες. Επισκέφτηκαν το ομώνυμο εκκλησάκι για να ανάψουν ένα κερί, να βρουν λίγες στιγμές γαλήνης και περισυλλογής. Αφού γευμάτισαν σε μία από τις ταβερνούλες της περιοχής, απόλαυσαν τον καφέ τους στις όχθες του ποταμού κάτω από τα σκιερά δέντρα, ακούγοντας το κελάρυσμα του νερού και το τιτίβισμα των πουλιών. 

  Επόμενη επίσκεψή τους ήταν η περιοχή Στουμπάνοι, δίπλα στο ποτάμι της Αράπιτσας. Ενθουσιασμένοι οι μαθητές φωτογράφιζαν με τις μηχανές και τα κινητά τους τηλέφωνα. Ανάμεσά τους ένα κορίτσι χάζευε το άγαλμα της Ναουσαίας με τα παιδιά στην αγκαλιά της. Ήταν φανερό ότι ο νους της ταξίδευε κάπου αλλού, ίσως σε μια άλλη εποχή…

  Όλα ξεκίνησαν πριν από μισό αιώνα και παραπάνω, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Κάποια άλλη νεαρή κοπέλα βρισκόταν ακριβώς στο ίδιο σημείο. Ήταν το τρίτο συνεχόμενο απόγευμα που περνούσε εκεί και συναντούσε πάντα αυτόν τον μοναχικό άνθρωπο.

-Καλησπέρα! Σας βλέπω συχνά εδώ. Ζωγραφίζετε; 

Εκείνος γύρισε ξαφνιασμένος προς το μέρος της.

-Ναι, δεσποινίς, αυτή είναι η δουλειά μου. Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ, λέγομαι Αλέξης Νικολινάκος!

-Χαίρω πολύ, Ειρήνη Μαρκάτου! Είμαι δημοσιογράφος από την Αθήνα και κάνω ολιγοήμερες  διακοπές. Φιλοξενούμαι σε συγγενικό μου σπίτι. 

-Εγώ ταξιδεύω πολύ, κυρίως λόγω της δουλειάς μου. Έχω γνωρίσει διάφορες όμορφες γωνιές της Ελλάδας! Ένας φίλος που γνώρισα πρόσφατα μου παραχώρησε το σπίτι του για όσον καιρό το χρειαστώ. Μου αρέσει πολύ αυτή η ήσυχη πόλη και οι κάτοικοι είναι πολύ φιλόξενοι. 

- Συμφωνώ, οι άνθρωποι εδώ είναι χαμογελαστοί και η Νάουσα  τόσο γραφική, με τις παραδοσιακές γειτονιές , τα δρομάκια, τα παλιά σπίτια, τις ωραίες εξοχές! Ο τρόπος ζωής στην επαρχία σε ηρεμεί, σε ξεκουράζει.

Για λίγα λεπτά δε μίλησε κανείς. Ο Αλέξης έσπασε πρώτος την σιωπή:

-Η φύση είναι ωραία αυτή την εποχή! Πάντα η άνοιξη με ανανεώνει, με κάνει να αισθάνομαι αλλιώτικος. 

Απορροφημένοι από τη συζήτηση δεν κατάλαβαν πότε πέρασε η ώρα, ώσπου το σούρουπο άρχισε να πέφτει. Μαγευτικά χρώματα γέμισαν τον ορίζοντα και ο ζωγράφος έβαλε τις τελευταίες πινελιές αποτυπώνοντας στον καμβά την ομορφιά του τοπίου! 

-Είναι πράγματι πολύ ωραίο το έργο σας! Χάρηκα ειλικρινά που σας γνώρισα! 

-Αντίο σας δεσποινίς! Να πάτε στο καλό και να προσέχετε.

Του έσφιξε το χέρι και πήρε το δρόμο για το σπίτι. Ήταν η τελευταία φορά που έβλεπε αυτόν τον παράξενο άνθρωπο. 

  Το τελευταίο διάστημα μία σειρά από ληστείες στην περιοχή είχε τρομοκρατήσει τους κατοίκους. Τα βράδια οι άνδρες επέστρεφαν νωρίς και διπλοκλείδωναν τις πόρτες των σπιτιών τους. Το φεγγάρι τις νύχτες είχε μία αχνοκίτρινη λάμψη. Λένε ότι όταν είναι τέτοιο το χρώμα του, τότε πρόκειται να χυθεί αίμα.  Ένας κακός οιωνός θαρρείς πως πλανιόταν πάνω από την πόλη.

  Ένα πρωινό η Ειρήνη έπινε τον καφέ της στην πλατεία Καρατάσου, όταν άκουσε μια είδηση που την έκανε να παγώσει: «Σκότωσαν τον ζωγράφο, σκότωσαν τον ζωγράφο, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του!» Το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα είχε συνταράξει τη μικρή τοπική κοινωνία. 

  Μετά την πρώτη κατάπληξη ζήτησε άδεια από τον προϊστάμενο της στην  εφημερίδα, όπου εργαζόταν στην Αθήνα, για να παραμείνει στη Νάουσα και να καλύψει το γεγονός. Φυσικά, η άδεια της δόθηκε αμέσως. Η αστυνομία διενεργούσε συνεχώς ανακρίσεις, ακόμα και ιδιωτικοί ερευνητές είχαν προσφερθεί να βοηθήσουν στη διαλεύκανση της υπόθεσης. 

  Τις επόμενες ημέρες το θέμα συζήτησης στην αγορά, στα σπίτια, στα καφενεία δεν ήταν άλλο από το φόνο του ζωγράφου. Η είδηση έγινε πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες, γραμμένη με μεγάλα γράμματα. Ποιος να ήταν, άραγε, ο ένοχος; Κάποιος διαρρήκτης, ένας μανιακός δολοφόνος ή μήπως επρόκειτο για έγκλημα ερωτικού πάθους και μίσους; Ποιό ήταν το κίνητρο του δράστη; Δημοσιογράφοι από τις γύρω περιοχές έφταναν στη Νάουσα και σχημάτιζαν ουρές έξω από το αστυνομικό τμήμα για να μάθουν κάτι νεώτερο. 

  Ένα απόγευμα σε κεντρικό σημείο της πόλης η Ειρήνη πρόσεξε έναν νεαρό μελαχρινό άντρα ανάμεσα στο πλήθος, που προσπαθούσε να συλλέξει πληροφορίες. Τον ρώτησε αν υπήρχε κάποιο νέο για την υπόθεση και εκείνος της πρότεινε να πάνε κάπου ήσυχα να πιούν έναν καφέ. Έτσι κι έγινε. Μισή ώρα αργότερα βρισκόντουσαν σε μία καφετέρια και συζητούσαν σαν δύο παλιοί γνώριμοι.  Συνέλαβαν, λέει,  μία γυναίκα για το φόνο του ζωγράφου, την Αλεξάνδρα Παυλίδου, σύζυγο του γιατρού Φίλιππου Παυλίδη. 

  -Μεγάλη παράλειψη εκ μέρους μου. Ονομάζομαι Πέτρος Αποστόλου, έρχομαι από τη Θεσσαλονίκη και είμαι ιδιωτικός ερευνητής. Ο ίδιος ο Παυλίδης μου ανέθεσε την υπόθεση. Είναι, βλέπεις, απόλυτα πεπεισμένος για την αθωότητα της γυναίκας του.

  -Το θύμα βρέθηκε με μια σφαίρα καρφωμένη στην καρδιά. Δεν πυροβολήθηκε εξ επαφής, αλλά από κάποια απόσταση με κυνηγητικό όπλο διαμετρήματος 20 χιλιοστών. Πώς γίνεται κανείς από  τους γείτονες να μην αντιλήφθηκε το παραμικρό;

   -Είχα την εντύπωση ότι η βίλα όπου διέμενε ο Νικολινάκος είναι απόμερη και κάπως ερημική. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα σπίτια εκεί γύρω. Οι γείτονες ανέφεραν ότι τον έβλεπαν καθημερινά. Ήταν πάντα ευγενικός και χαμογελαστός με όλους. Λένε ότι δεν άκουσαν τίποτα εκείνη τη νύχτα.  Ίσως και να φοβούνται ή να διστάζουν να μιλήσουν. 

  -Την Παυλίδου γιατί τη συνέλαβαν;

  -Διατηρούσε ερωτικό δεσμό με το ζωγράφο. Αυτό συνέβη πριν από αρκετά χρόνια, κάπου στην Πελοπόννησο. Φημολογείται έντονα ότι την εκβίαζε ζητώντας της χρήματα για να μην αποκαλύψει στον άντρα της την παλιά της σχέση.  Άλλοι πάλι λένε ότι ο μακαρίτης ήταν έμπορος ναρκωτικών και είχε σχέσεις με ανθρώπους της νύχτας.

  -Τον είχα γνωρίσει, ξέρεις. Συνομιλήσαμε για λίγο, αλλά δε μου φάνηκε κακός άνθρωπος, λίγο απόμακρος ίσως. Ρομαντικός και ευαίσθητος, όπως όλοι οι καλλιτέχνες.  Κι αυτή η γυναίκα, όμως, δε μου φαίνεται ικανή να διαπράξει τέτοιο έγκλημα. Τι στοιχεία έχουν εναντίον της;

  -Τη βραδιά του φόνου κάποιος περαστικός την είδε να μπαίνει στο σπίτι του θύματος. Έμεινε για λίγη ώρα και μετά βγήκε φανερά αναστατωμένη και έφυγε τρέχοντας. Βρέθηκαν αποτυπώματά της στο πόμολο της πόρτας. Είναι η δεύτερη μέρα που κρατείται στο αστυνομικό τμήμα και ανακρίνεται .Η ίδια δεν παραδέχτηκε την ενοχή της. Επιμένει πως είναι αθώα και μάλιστα το βροντοφωνάζει. Πάντως υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από αυτό το έγκλημα. Κάτι που δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Η διαίσθηση μου λέει ότι η Παυλίδου δεν είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε. Ζούσαν ευτυχισμένοι με τον άντρα της και το μικρό αγοράκι τους. Γιατί να θέλει να βάλει σε κίνδυνο την οικογενειακή της γαλήνη; Ξέρεις, σπάνια λαθεύει το ένστικτό μου.

   Πέρασαν, έτσι, μερικές εβδομάδες δίχως να προκύψει κανένα καινούργιο στοιχείο για το μυστηριώδες έγκλημα που αναστάτωσε τους κατοίκους της μικρής επαρχιακής πόλης. Ο Πέτρος και η Ειρήνη, ωστόσο, βρήκαν την ευκαιρία να χαλαρώσουν και να περιηγηθούν στη Νάουσα γνωρίζοντας τις ομορφιές, την ιστορία, τον πολιτισμό της!Έμαθαν έτσι, πολύ ενδιαφέροντα πράγματα: οι γενναίοι οπλαρχηγοί της Νάουσας Αναστάσιος Καρατάσος, Αγγελής Γάτσος και Ζαφειράκης Θεοδοσίου πλημμυρισμένοι από φλογερά πατριωτικά αισθήματα εξεγέρθηκαν εναντίον των Τούρκων. Δυστυχώς τον Απρίλιο του 1822 η πόλη παραδόθηκε στα χέρια των εχθρών και η Επανάσταση πνίγηκε στο αίμα. Οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέκαψαν τα πάντα στο διάβα τους, εκτός από τον ναό του Τιμίου Προδρόμου, που διασώθηκε ως εκ θαύματος. Οι νεκροί και οι αιχμάλωτοι έφτασαν τους 5.000, ενώ 13 νέες γυναίκες αναζήτησαν τον λυτρωμό στα αφρισμένα νερά του καταρράκτη, πέφτοντας μαζί με τα παιδιά τους προτιμώντας τον υγρό τάφο από την ατίμωση και το σκλαβοπάζαρο. Μαρτυρικό θάνατο βρήκαν και οι γυναίκες των αρχηγών της επανάστασης που σύρθηκαν αλυσοδέσμιες ως την Θεσσαλονίκη. Ο δε Ζαφειράκης σκοτώθηκε προσπαθώντας να διαφύγει. Από την άλλη ο Καρατάσος με τα διασωθέντα στρατιωτικά σώματα των επαναστατών συνέχισαν την δράση τους στην Νότια Ελλάδα. Για τις θυσίες των κατοίκων απέναντι σε έναν πανίσχυρο αντίπαλο και τη συνεισφορά στον Αγώνα για την Ανεξαρτησία και την αποτίναξη από τον Τουρκικό ζυγό η Νάουσα φέρει και επίσημα τον τίτλο «Ηρωική Πόλη» με Βασιλικό Διάταγμα από το 1955. Τιμάται πλάι στο Μεσολόγγι, το Ζάλογγο, το Σούλι και το Αρκάδι. Η εκκλησία δε, τιμώντας τους Ναουσαίους που προτίμησαν να χάσουν την ζωή τους παρά να αλλαξοπιστήσουν, ανακήρυξε τους νεκρούς Αγίους Νεομάρτυρες. Το ολοκαύτωμα της Νάουσας γιορτάζεται κάθε χρόνο την Κυριακή του Θωμά. Η Ειρήνη και ο Πέτρος ένιωσαν πολύ υπερήφανοι για εκείνους που  αγωνίστηκαν με θάρρος και λεβεντιά στην ψυχή για τα ιδανικά τους, για την πίστη, την πατρίδα και την ελευθερία.

  Συνδυάζοντας, λοιπόν, δουλειά και διακοπές, ο ντετέκτιβ και η δημοσιογράφος έκαναν συντροφιά ο ένας στον άλλον και, ταυτόχρονα, συνεργάστηκαν για τη διαλεύκανση της περίεργης αυτής υπόθεσης συλλέγοντας χρήσιμες πληροφορίες. Η Ειρήνη ύστερα από προτροπή του Πέτρου επισκέφτηκε την  Αλεξάνδρα στη φυλακή. Εκείνη δε θέλησε να μιλήσει, δίσταζε, σαν να φοβόταν κάτι ή κάποιον. Το ίδιο απόγευμα αποφάσισαν να πάνε στη βίλα, όπου διέμενε τον τελευταίο καιρό ο ζωγράφος. 

-Δεν υπάρχει κανένα ίχνος, πουθενά. Μόνο αποτυπώματα της Παυλίδου βρέθηκαν στο σπίτι. Στον κήπο δεν υπάρχουν πατημασιές. Μάλλον η βροχή της επόμενης μέρας τις ξέπλυνε όλες. Άδικα χάνουμε τον καιρό μας εδώ.

-Η αστυνομία έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο της ληστείας;

-Η πόρτα δε βρέθηκε παραβιασμένη. Αυτό  σημαίνει ότι το θύμα γνώριζε τον δολοφόνο. Από το σπίτι δε λείπει τίποτα. Τα προσωπικά αντικείμενα του ζωγράφου, το ρολόι του και το πορτοφόλι με λίγα χρήματα βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος.

 -Ο δολοφόνος πάντως, όποιος κι αν είναι, ξέρει καλά να εξαφανίζει τα ίχνη του. 

Βγήκαν από τον κήπο και έκαναν μια βόλτα στην ερημιά. Ο καιρός ήταν γλυκός και το φεγγάρι φώτιζε το μονοπάτι. Τη βραδινή ησυχία διέκοπτε μόνο ο ήχος των γρύλων ή το αλύχτημα κάποιου σκύλου.  Ξαφνικά ο Πέτρος έσκυψε να μαζέψει έναν γκρι αναπτήρα που ήταν πεσμένος κάτω. Άναψε το φακό του και διέκρινε τα αρχικά Γ.Ν. επάνω.

-Καλησπέρα παιδιά, έρχεστε συχνά εδώ για περίπατο;

Ήταν ένα νεαρό ζευγαράκι που πλησίαζε προς το μέρος τους. 

-Καλησπέρα και σε σας! Η αλήθεια είναι πως βγάζουμε κάθε απόγευμα βόλτα τον σκύλο μας. 

- Είμαι αστυνομικός και θέλω να σας κάνω σας κάνω μια ερώτηση. Μήπως παρατηρήσατε κάτι ύποπτο στην περιοχή τον τελευταίο καιρό;

- Λείπαμε για αρκετές ημέρες εκτός πόλης και όταν γυρίσαμε μάθαμε για το φρικτό έγκλημα. Αλλά τώρα που το λέτε ένα βραδάκι είχαμε βγάλει όπως συνήθως βόλτα το σκύλο μας. Τότε είδαμε έναν περίεργο τύπο να βγαίνει από εκείνο το σπίτι. Έφτασε σε αυτό το σημείο και άναψε τσιγάρο. Έδειχνε ανήσυχος, νευρικός. Πέρασε από δίπλα μας και απομακρύνθηκε πίσω από τις φυλλωσιές.

-Πώς ήταν αυτός ο τύπος, πρόσεξες τα χαρακτηριστικά του;

-Μετρίου αναστήματος, καστανός, με μια  μάλλον αντιπαθητική φυσιογνωμία.

Χαιρέτησαν τα παιδιά και συνέχισαν τον περίπατό τους σιωπηλοί. Ξαφνικά τα μάτια του Πέτρου άστραψαν. 

-Τώρα θυμήθηκα. Ένας τύπος που ταιριάζει απόλυτα στην περιγραφή του νεαρού μένει στο ξενοδοχείο μου. Τον συνάντησα δυο-τρείς φορές στη ρεσεψιόν και μου έκανε εντύπωση το ψυχρό και σκληρό βλέμμα του. Μμμ…τα πράγματα περιπλέκονται, ή μήπως αρχίζουν να γίνονται πιο ξεκάθαρα; Αυτό θα φανεί στην πορεία των ερευνών.

Την επόμενη μέρα ο Πέτρος παίρνοντας τον καφέ του στο σαλόνι του ξενοδοχείου άναψε τσιγάρο με τον γκρι αναπτήρα. Ο άνθρωπος αυτός βρισκόταν εκεί και βλέποντάς τον ταράχτηκε. Από κει και πέρα το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται. Ο νεαρός αστυνομικός παρακολούθησε τον μυστήριο άντρα, κρυφάκουσε κάποιες από τις τηλεφωνικές του συνομιλίες και θέλησε να τον παγιδεύσει. Έβαλε  λοιπόν άτομο της απολύτου εμπιστοσύνης του να γίνει η σκιά του. Παρέστησε  τον πελάτη που ήθελε να αγοράσει το «πράμα» και τον πλήρωσε με προσημειωμένα χαρτονομίσματα. Τον συνέλαβαν και απέδειξαν ότι αυτός ήταν ο δράστης. Μία σειρά αποκαλύψεων οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ανήκε σε ένα κύκλωμα διακίνησης και εμπορίας ναρκωτικών. Λεγόταν Γιώργος Νικολινάκος, ήταν ξάδελφος του Αλέξη και καταγόταν από το Γύθειο. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Αθήνα, σε ένα διαμέρισμα της Κυψέλης, και πίεζε αφόρητα τον ξάδελφο του να γίνει μέλος του κυκλώματος. Τον ακολούθησε στη Νάουσα, όπου είχε πάει ο άτυχος ζωγράφος για να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει. Έμαθε για την παλιά σχέση του θύματος με την Παυλίδου και εκβίαζε και τη γυναίκα αποσπώντας της χρήματα για να μη μιλήσει στον άντρα της για το δήθεν άσχημο παρελθόν της. 

-Απίστευτα όλα αυτά, πραγματικά απίστευτα! Κύριε ντετέκτιβ, οφείλω να ομολογήσω ότι είστε αστυνομικό δαιμόνιο!! Κάνατε καταπληκτική δουλειά!

-Όχι χωρίς την πολύτιμη βοήθειά σας, δεσποινίς μου, είπε ο Πέτρος τσουγκρίζοντας τα ποτήρια τους. Είχαν πάει σε ένα κεντράκι οι δυο τους να γιορτάσουν την επιτυχία τους, Επιτέλους είχαν φέρει σε πέρας τη δύσκολη αποστολή τους.

-Επισκέφτηκα ξανά την Αλεξάνδρα στη φυλακή και μου ανοίχτηκε αυτή τη φορά· ο Νικολινάκος την πίεζε αφόρητα και της είχε αποσπάσει χρήματα. Ένιωθε να τη ζυγώνει μια αδιόρατη απειλή. Το μοιραίο βράδυ πήγε στο σπίτι του Αλέξη να τον παρακαλέσει να πείσει τον ξάδελφο του να την αφήσει ήσυχη.

-Όταν εκείνη έφυγε πήγε ο τύπος να τον βρει. Φαίνεται ότι το θύμα ήξερε πολλά και θεώρησε ότι έπρεπε να ξεμπερδεύει μαζί του. Τον πυροβόλησε και, φεύγοντας, έθαψε το όπλο του φόνου για να μη βρεθεί πουθενά. Την επομένη το πρωί πήγε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και βρήκε τον Αλέξη αιμόφυρτο στο πάτωμα. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζουμε ήδη. Ο Νικολινάκος, όμως, είναι άνθρωπος με σκοτεινά μυστικά. Μια γυναίκα είχε βρεθεί στραγγαλισμένη σε ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας πριν από τρεις μήνες. Η αστυνομία έχει λόγους να πιστεύει ότι ο δράστης κι αυτού του στυγερού εγκλήματος είναι ο Νικολινάκος. Η δύστυχη γυναίκα φαίνεται ότι τον αγαπούσε και, αδίστακτος όπως ήταν, θέλησε να απαλλαγεί μια και καλή από εκείνη. Ομολόγησε ην ενοχή του για όλα και η υπόθεση έκλεισε. 

-Όλα τελείωσαν καλά, λοιπόν. Ο αληθινός ένοχος είναι στη φυλακή και δεν θα καταδικαστεί μια αθώα γυναίκα. Η αθωότητά της αποδείχτηκε πανηγυρικά. 

-Πράγματι, αφέθηκε ελεύθερη και είναι με την οικογένειά της τώρα. Ο εφιάλτης της τελείωσε. Αύριο βράδυ είμαστε καλεσμένοι για δείπνο στο σπίτι του ζεύγους Παυλίδη. Θέλουν να μας ευχαριστήσουν, γιατί είμαστε οι μόνοι  που πιστέψαμε στην αθωότητα της Αλεξάνδρας και τη στηρίξαμε μέχρι τέλους. Θα γιορτάσουμε μαζί τους την ελευθερία της. Παρά τις τραγικές συνθήκες χαίρομαι πολύ που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Είσαι υπέροχο κορίτσι δεσποινίς Μαρκάτου!

Δοκίμασαν το περίφημο κόκκινο κρασί της Νάουσας και γεύτηκαν φρούτα από την εύφορη γη της Ημαθίας. Συζήτησαν για ευχάριστα θέματα αυτή τη φορά. 

-Απόψε έχει ξαστεριά και είναι πολύ όμορφη βραδιά! Πληρώνω τον λογαριασμό και φεύγουμε. 

 Έκαναν τη βόλτα τους στο δημοτικό πάρκο, ένα μέρος ειδυλλιακό, με θέα τον κάμπο της Μακεδονίας! Περπάτησαν δίπλα στη λιμνούλα με κύκνους και πάπιες μιλώντας για τα όνειρα τους. 

-Την επόμενη βδομάδα θα σε παρουσιάσω στους δικούς μου. Εκτός από τους γονείς μου έχω και έναν μεγαλύτερο αδελφό, τη νύφη μου και μία χαριτωμένη ανιψιά! Είμαι σίγουρος πως θα ενθουσιαστούν όταν γνωρίσουν τη γοητευτική κοπέλα με τα μελιά μάτια που μου έκλεψε την καρδιά!

-Εγώ, όπως σου είπα, δεν έχω οικογένεια. Οι γονείς και οι αδελφές μου σκοτώθηκαν στον μεγάλο σεισμό της Κεφαλονιάς. Το σπίτι μας καταστράφηκε. Εγώ μεγάλωσα με τη νονά μου και έμεινα μαζί της μέχρι να τελειώσω το σχολείο. 

-Λυπάμαι για όλα τα άσχημα που έζησες, αλλά ξέρω ότι είσαι δυνατή κοπέλα. Εξάλλου, η ζωή προχωράει μπροστά.  

-Το ξέρω, κι εμείς οφείλουμε να την ακολουθούμε. Ξέρεις, Πέτρο, εμείς οι Επτανήσιοι είμαστε χαρούμενοι και ζωντανοί άνθρωποι με το γέλιο, με τα τραγούδια μας, με τις καντάδες μας. Δεν ξέχασα ποτέ το αγαπημένο μου νησί. Αν κάποτε το επισκεφθείς θα σε μαγέψει!

-Οπωσδήποτε θέλω να γνωρίσω το μέρος που γεννήθηκες και τους συγγενείς σου.

-Οι μόνοι άνθρωποι που έχω στον κόσμο είναι η νονά μου που ζει στο Αργοστόλι, ο θείος και η θεία μου εδώ στη Νάουσα και δυο-τρείς καλοί φίλοι που έχω στην Αθήνα. 

-Τον επόμενο μήνα που θα αναγγείλουμε τους αρραβώνες μας θα τους καλέσεις όλους, γιατί αυτοί που μας αγαπούν πρέπει να είναι δίπλα μας στις σημαντικές στιγμές μας.

Ακολούθησε μία πολύκροτη δίκη, όπου ο ένοχος καταδικάστηκε στην εσχάτη των ποινών. Ο Πέτρος και η Ειρήνη παντρεύτηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι. Τα χρόνια κύλησαν και βρισκόμαστε πια στο σήμερα. Το πούλμαν με τους μαθητές έφτασε στη σχολή Αριστοτέλους, 2χλμ περίπου από το κέντρο της Νάουσας, στην τοποθεσία Ισβόρια, στο Νυμφαίο της Αρχαίας Μίεζας. Εκεί, μέσα σε ένα καταπράσινο φυσικό περιβάλλον με δροσερά ρυάκια, κάτω από λαξευμένες βραχώδεις σπηλιές, ο μεγάλος στοχαστής και φιλόσοφος της αρχαιότητας δίδαξε στον Μέγα Αλέξανδρο και σε άλλους γόνους βασιλικών οικογενειών της Μακεδονίας το μεγαλείο του ελληνικού πνεύματος.  

-Εε, Ρένα, βιάσου! Το λεωφορείο θα αναχωρήσει. 

Η νεαρή μαθήτρια στράφηκε προς τις φίλες της: 

-Στον γυρισμό θα σας δηγηθώ μια παράξενη ιστορία. Κάποτε πριν από πολλά χρόνια, εδώ στην περιοχή, δύο νέοι άνθρωποι βοήθησαν στην εξιχνίαση ενός εγκλήματος. Η αποστολή πολύ δύσκολη, ένας γρίφος που έπρεπε να λυθεί. Στη γραφική αυτή πόλη, τη χτισμένη στις παρυφές του Βερμίου,  γεννήθηκε ο έρωτας τους. Παντρεύτηκαν, έκαναν οικογένεια και η εγγονή τους βρίσκεται εδώ μπροστά σας. 

   Οι κεφάτες παρέες των παιδιών και μαζί και η Ρένα αγκαλιασμένη με τις φίλες της, αφού αποχαιρέτησαν την ιστορική Νάουσα και την πλούσια γη της Ημαθίας, ανέβηκαν στο λεωφορείο που πήρε το δρόμο της επιστροφής για τη Θεσσαλονίκη.

            ΤΕΛΟΣ

Η Μίνα Σολωμίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάουσα. Σήμερα κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Το διήγημά της «Φόνος στην επαρχία» έχει σαν φόντο την πόλη της Νάουσας και προβάλλει τις ομορφιές και την ιστορία της. Τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι φανταστικά.