Δύσκολο όργανο ο Ζουρνάς. Θέλει αφτί και δυνατά πνευμόνια. Κάποιοι οργανοπαίκτες, με πρώτο τον Βαγγέλη Ψαθά, μπόρεσαν να χειρίζονται το όργανο αυτό με μοναδική δεξιοτεχνία. Το ξηρό και παράφωνο αυτό όργανο γίνονταν στα χέρια του βιρτουόζου ζουρνατζή και βιολί και γκάιντα και ό,τι άλλο πνευστό ή έγχορδο όργανο.
Κάποτε, εντός Ελλάδος. στο Αγρίνιο, σε τελετή, ψάχνανε τον σαλπιστή. Πού χάθηκε. Ο Βαγγέλης δεν έχασε την ευκαιρία. Σάλπισε σιωπητήριο με τον ζουρνά...
Κάποτε άλλοτε, στη Γαλλία, συσκεπτόμασταν στο γραφείο του δημαρχείου του Λα καπέλ Μαριβάλ με την οργανωτική επιτροπή, για το πρόγραμμα του Φεστιβάλ, ενώ κάτω μια ορχήστρα Σουηδική έπαιζε κλασσικά κομμάτια. Κάποια στιγμή μου λέει ο δήμαρχος: "ο δικός σου". -Ποιος δικός μου δήμαρχε: - Ο φλαουτίστας.
Βγήκαμε στο μπαλκόνι του δημαρχείου και τι να δω. Ο Βαγγέλης στο πόντιουμ με τον ζουρνά στο στόμα να συμμετέχει στο μουσικό κομμάτι με τις εντολές που τούδινε ο μαέστρος.
Σουξέ ο ζουρνάς, αλλά και το νταούλι; Καλό, χρυσό παιδί, αξιαγάπητο ο νταουλτζής μας. Συνόδευε τον ζουρνά από παιδί. Είχε γίνει το νταούλι κομμάτι του εαυτού του. Όταν ο Βαγγέλης στον οίστρο του έφευγε σε άρρυθμους πόδες, το νταούλι κρατούσε τον ρυθμό για τους χορευτές. Όταν ο χορευτής στον εκστασιασμό του έκανε τα τσαλίμια του, το νταούλι τους επανέφερε στο ρυθμό και τον χορευτή και τον ζουρνά.
Ήμασταν στο Βέλγιο. Διεθνές το φεστιβάλ, του είχαμε πάρει τον αέρα, όταν ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα ότι βγαίνουμε στη σκηνή. Παιδιά, πάμεεε. Ξεκίνα, Βαγγέλη. Με μια φωνή τα παιδιά απάντησαν, πάμεεε. Ο Βαγγέλης κόκκαλο. Ξεκίνα Βαγγέλη, πατινάδα. - Ποια πατινάδα!... το νταούλι. - Τι έπαθε το νταούλι; Το νταούλι καλά είναι, αλλά ο νταουλτζής, χάθηκε.
Τον νταουλτζή, το καλό μας πράγματι παιδί, το τράβηξε πίσω από μια σκηνή και του έκανε ερωτική εξομολόγηση μια νεαρή γλυκειά Βελγίδα. Όχι παίζουμε. Στο νταούλι σου γρήγορα, του είπα. μπαίνουμε.
Επειδή θέλετε να μάθετε όνομα και τη συνέχεια, θα σας πω μόνο ότι το ειδύλλιο είχε αίσιο τέλος Συμπεθεριάσαμε. Ο νταουλτζής, αξιαγάαπητο παιδί, έκανε με την καλή του Βελγίδα μια πολύ καλή οικογένεια.
Σουξέ ο ζουρνάς, σουξέ και το νταούλι. Και μας έλεγαν τότε κάποιοι δικοί μας εδώ:. Πού πάτε απέναντι στα ευρωπαϊκά μπαλέτα με το νταούλι, τον ζουρνά και τη Μακρυνίτσα!
Ναι, με το νταούλι και τον ζουρνά και τη Μακρυνίτσα, τον απίστευτα εκφραστικό, μακρόσυρτο, σπάνιο ανά τον κόσμο πένθιμο χορό.
Τι να πω και για κείνα τα παιδιά. Πρωί - πρωί σήμερα στο μέσσεντζερ μου θύμισε κάποια πράγματα συνεργάτης μου από εκείνα τα ωραία χρόνια.
Ο Πυρσός διέθετε ένα πλούσιο βεστιάριο αυθεντικών στολών που μεταμόρφωνε τα παιδιά επί σκηνής και τα πρόσθετε ομορφιά στη φυσική τους ομορφιά και το χαμόγελό τους.
Μη περιφρονούμε τις παραδόσεις μας. Καλή Σαρακοστή, φίλες και φίλοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου