Πολλά έχουν ειπωθεί για το χρόνο. Ότι είναι «πανδαμάτωρ» ή «πατέρας της αλήθειας», ότι είναι «χρήμα», «γιατρός» κλπ. Ο φιλόσοφος Spinoza, έλεγε: «Η σπατάλη του πλούτου επανορθώνεται, της υγείας σπανίως, ενώ του χρόνου ουδέποτε». Όταν μάλιστα λέμε ότι ο χρόνος περνάει, θεωρώ ότι κάνουμε μέγα λάθος. Ο χρόνος στέκεται. Εμείς περνάμε!
Λόγω της χαλαρότητος της ημέρας, έπεσε στα χέρια μου μια παλιά φωτογραφία του 1962. Μας πήρε η μάνα μου με τον αδελφό μου για μια βόλτα στο πάρκο. Την καθιερωμένη βόλτα στα "παπάκια" της λίμνης! Πόσες γενιές αλήθεια δεν μεγάλωσαν εκεί, πόσα παιδάκια της πόλης δεν έπαιξαν, δεν έτρεξαν, δεν γέλασαν εκεί; Και πόσα αλήθεια δεν ηρέμησαν στο άκουσμα της μάνας "Άντε, να σε ντύσω να πάμε στα ...παπάκια". Πόσα νεαρά ζευγάρια δεν περπάτησαν και δεν ερωτεύτηκαν ανάμεσα στα παρτέρια με τα χιλιάδες λουλούδια, το ζωντανό χορτάρι και τα χωμάτινα δρομάκια; Ποιοί δεν περάσαμε και ξαναπεράσαμε και σκαρφαλώσαμε στα τοξωτά γεφύρια του; Πόσοι γέροντες δεν ακούμπησαν στα σιδερένια κάγκελα στο «μπαλκόνι» του, να χαζέψουν τον ατέλειωτο κάμπο της Ημαθίας μέχρι τη Θεσσαλονίκη; Πόσους διαλόγους δεν άκουσαν τα ξύλινα παγκάκια του; Ποια νήπια δεν χάϊδεψαν και δεν τάϊσαν με "παρπαδούλες" τις χιλιάδες πάπιες και τους κύκνους που κόσμισαν τις λίμνες του όλα αυτά τα χρόνια; Ποιός Ναουσαίος αλήθεια δεν έχει φωτογραφηθεί σ'αυτό το μοναδικό, το πανέμορφο πάρκο της πόλης; Είναι πράγματι το "σήμα κατατεθέν" της Νάουσας. Το απόλυτο ισοζύγιο με την παραδεισένια ομορφιά του άλσους Αγίου Νικολάου. Εδώ και 70 χρόνια, σφιχταγκαλιασμένη η πόλη με αυτούς τους δύο εξαιρετικούς πνεύμονες φυσικής ομορφιάς που διασχίζονται από τα καθαρά νερά της Αράπιτσας, πορεύονται μαζί τέμοντας τον σκληρό χρόνο, δίνοντάς την και μια μοναδική ταυτότητα "πράσινης Πολής".
Οι μνήμες λοιπόν λένε ότι ήταν το 1959. Δήμαρχος ο αείμνηστος Φιλώτας Κόκκινος (σημαδιακή για μένα η χρονιά γέννησής μου) όταν ο Δήμος ανέθεσε στον αρχιτέκτονα τοπίου Βασίλειο Παλάσκα, τη διαμόρφωση του χώρου των 50 περίπου στρεμμάτων. Παλαιότερα, όλη η έκταση από την Αράπιτσα μέχρι τη «Λέσχη Αξιωματικών», ήταν σχεδόν εγκαταλελειμμένη. Εκτός από το σημείο της «Μεγάλης Σφαγής» των Ηρώων του 1822 που διατηρούνταν κάπως ευπρεπισμένο, όλος ο υπόλοιπος χώρος έπρεπε να διαμορφωθεί. Μάλιστα, στο σημείο όπου διαμορφώθηκαν οι λίμνες πρώτα υπήρχε και γήπεδο ποδοσφαίρου! Το έργο αυτό ήταν πράγματι από τα κορυφαία του Φιλώτα. Στιγμάτισε και ομόρφυνε κατά πολύ τη Νάουσα. Θαρρώ δε, οτι είναι σε λίγους γνωστό ότι εκείνη τη χρονιά για την καστασκευή του, ο Δήμος μας είχε πάρει δάνειο σε λίρες Αγγλίας διάρκειας 70 ετών! Και το οποίο τελικά θα εξοφληθεί το 1929!
Και για έρθουμε στο σήμερα. Πληροφορούμαι οτι ο Δήμος μας και ο προϊστάμενος της υπηρεσίας πρασίνου Νικ. Μπάμπος, ετοιμάζουν σημαντικές "παρεμβάσεις- αναπλάσεις-διαμορφώσεις", που θα αναδείξουν το πάρκο μας ακόμη περισσότερο. Είναι αλήθεια, οτι ένα φρεσκάρισμα, το χρειάζεται. Μάλιστα, η "πρόταση" έχει αξιολογηθεί με εξαιρετική βαθμολογία και συγκαταλέγεται μέσα στα πρώτα πέντε πάρκα της χώρας! Εκτιμώ βέβαια, ότι αρκετά στοιχεία που ταυτοποίησαν το δημοτικό μας Πάρκο από την αρχική του κατασκευή, θα παραμείνουν για τη συνέχεια …..της νοσταλγίας όλων μας.
Ανασκαλίζοντας το παρελθόν λοιπόν, πιάνω στα χέρια μου την ασπρόμαυρη φωτογραφία του 1962, όπου για τις ανάγκες της μνήμης και της «μερικής στάσης του χρόνου», έχουμε σταθεί πάνω στο ξύλινο γεφυράκι που ενώνει τις δύο λίμνες. Και σαν …. «φλας" μου θύμισε μια άλλη φωτογραφία του 2012. Είχαν περάσει όμως πενήντα ολόκληρα χρόνια από παλιά. Φαίνεται, ότι μικρούλης όταν ήμουν τριών χρόνων, κάτι ….θα είχα δει τότε. Κάτι …..δεν θα μου άρεσε στο γεφύρι, κι ας .....μη με παρεξηγήσει ο Φιλώτας. Πιθανά κάποιο πόδι μας ….να σφηνώθηκε ανάμεσα στα ξύλα και μου «τύπωσε» στο μυαλό, που λέμε.
Τι έτασσε λοιπόν το «συναδελφικό πρωτόκολλο» προς τον παλιό μας Δήμαρχο Φιλώτα; Λόγω της φυσικής φθοράς του χρόνου, τα γεφυράκια γέρασαν κι αυτά. Έπρεπε επομένως να βάλω κι εγώ με τη σειρά μου, ένα πολύ μικρό λιθαράκι (ή μάλλον ...ξυλάκι), σε όλα αυτά τα μεγάλα που έκανε εκείνος όταν εγώ γεννιόμουν. Χωρίς έξοδα, με λίγο μεράκι, με χλωρά καστανίτικα από το βουνό μας όμορφα ξεφλουδισμένα, γυαλισμένα και λουστραρισμένα, με τρία μεροκάματα του φίλου τεχνίτη Γιάννη Φαρίνα και να το ανανεωμένο γεφύρι.
Το … ασπρόμαυρο, πήρε τελικά το χρώμα του χρόνου!
Το "πρίν" και το "μετά" σε απόσταση 50 ετών. Και τα δυό όμως, απαραίτητα στοιχεία του σώματος του άφθαρτου χρόνου.
Ήταν μια πολύ μικρή προσθήκη σε όλο αυτό το μεγάλο που έβρισκα από τους προηγούμενους. Τίποτε το σπουδαίο φυσικά. Απλά με απόλυτο σεβασμό στην ιστορία και τους προσφέροντες ανιδιοτελώς, έκανα κι εγώ ένα μέρος του καθήκοντός μου. Έτσι, για να …γεφυρώνεται με συνέχεια η ιστορία μας.
Και γιατί η ζωή μας αυτή είναι. Η κάθε γενιά, ο κάθε άρχοντας, προσθέτει στο δημιούργημα των προηγουμένων του. Τελικά ο χρόνος, «ο πατέρας της αλήθειας» όπως έλεγε ο Κικέρων, έρχεται και τα βάζει όλα στη σειρά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου