Μέθη. Του Γρήγορη Σακαλή

 

Μέθη

Παγωμένος

μέσα στη βαρυχειμωνιά

της ζωής

νοσταλγώ την εποχή

που ήταν πάντα καλοκαίρι

ήμουν νέος

κι αγαπούσα ένα κορίτσι

λουλούδια άνθιζαν

στις καρδιές μας

κάναμε βόλτες

μέσα στη φύση

τα φύλλα των δέντρων

ήταν πράσινα

ζευγάρωναν τα ζώα

τα πουλιά

γέμιζαν ζωή

οι φωλιές

εμείς μεθυσμένοι

απ΄το κρασί του έρωτα

ήμασταν ευτυχείς

και όλα ήταν ονειρικά.