Γεννημένοι το 1937. Ήρθαν στη ζωή ακριβώς μετά τη δικτατορία του Μεταξά. Έζησαν τη Γερμανική Κατοχή, τον Εμφύλιο, τους εξωαποδώ βασιλείς και τα παλάτια, τις εποχές "βίας και νοθείας", τη Χούντα των συνταγματαρχών, αλλά και τη Μεταπολίτευση. Διαχρονικοί και ανήσυχοι αγωνιστές. Μερικοί απ'αυτούς, είναι ευτυχώς ακόμη στη ζωή. Έζησαν μια ζωή τελείως διαφορετική. Σκληρή, με κακουχίες, με πείνα, με πολέμους, με πολιτικές αναταραχές. Πρόλαβαν όμως και τα επόμενα χρόνια, όπου μπροστά τους δημιουργούνταν ένα παρθένο και γόνιμο έδαφος για ανάπτυξη της πόλης (βλ. Εργοστάσια, αγροτικές παραγωγές κλπ). Τα χρόνια εκείνα όμως σημαδεύτηκαν παράλληλα και με αγώνες για τη Δημοκρατία. Οι θεσμοί ήταν για χρόνια στην "κατάψυξη" και χρειαζόταν πολλή δουλειά για τα αυτονόητα.
Έτσι, λοιπόν σφυριλατήθηκαν οι χαρακτήρες τους. Αγωνιούσαν για πρόοδο και ευημερία. Σπούδασαν. Συμμετείχαν. Πάλεψαν. Πολλοί απ'αυτούς ήταν οι μετέπειτα "Λαμπράκηδες". Ήταν η "φουρνιά" που αμέσως μετά τη χούντα, (το 1975), συμμετείχαν στις πρώτες δημοτικές εκλογές με επικεφαλής υποψήφιο δήμαρχο τον συμμαθητή τους Τάκη Βλάχο. Η Νάουσα τους τίμησε. Ήθελε να δει μια συνταρακτική αλλαγή. Και πράγματι πήραν τις τύχες της Νάουσας στα χέρια τους. Θυμάμαι τότε, ήμουν μόλις 16 χρόνων, αλλά και λόγω συγγένειας (εξ αίματος και ...πολιτικής), ήμουν υποστηρικτής της νέας αυτής προσπάθειας των Νέων και ανερχόμενων ανθρώπων της Νάουσας. Το "αντίπαλον δέος", ήταν ο αείμνηστος Δήμαρχος, Φιλώτας Κόκκινος. Όλη αυτή η παρέα των συμμαθητών, μπολιασμένη και με πολλούς ακόμη συμπολίτες τους, αγρότες, εργάτες, επιστήμονες, έφτιαξαν την "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ". Η οποία έμελε να διοικήσει το Δήμο της Νάουσας για 5 θητείες (1975,1978,1982, 1986 και 1998-2002). Οι περισσότεροι, δυστυχώς έχουν φύγει απ'τη ζωή. Άφησαν όμως σημαντικά πράγματα στον τόπο, κυρίως στον Πολιτισμό. Αλλά, αυτά δεν είναι του παρόντος.
Του παρόντος είναι οι μνήμες όλων αυτών των "παιδιών". Μια αναμνηστική φωτογραφία λοιπόν, όλοι συμμαθητές της "Στ' Λαππείου Γυμνασίου" εν έτει 1955 (18ρηδες). Τραβηγμένη στο γνωστό "μπαλκόνι" του πάρκου μας. Εντυπωσιάζει φυσικά η άψογη ένδυσή τους αλλά και τα γνωστά της εποχής "πηλίκια" !!
Πρώτος εξ ...αριστερών ο θείος μου Θωμάς Δημ. Καραμπατζός, ο οποιος λίγο μετά (1957) έφευγε για το Γκράτς της Αυστρίας να σπουδάσει μηχανικός. Δεν τα κατάφερε όμως να τελειώσει. Τον χάσαμε το 1992.
Ακριβώς δίπλα του, με ένα εξαιρετικό παράστημα και ένδυση, ο "κολλητός" του φίλος, ο Κώστας Δημ. Τόμτσης (έμπορος). Ήταν δημοτικός σύμβουλος με την "Προοδευτική Κίνηση" το 1975-1978. Έφυγε απ'τη ζωή το 2013.
Τους άλλους κυρίους δεν μπορώ να τους "εντοπίσω" ονοματολογικά. Θυμάμαι όμως πολύ καλά οτι στην ίδια τάξη ήταν ο άλλοτε Δήμαρχος Δημ. Βλάχος, ο Ευαγγ. Μπουρδάνος, ο Γ. Τέμας, ο Γ. Γιόκαλας κ.α.
Φυσικά, κλασσικό "ντεκόρ" της φωτογραφίας, τα γνωστά μας σιδερένια κάγκελα του πάρκου, πάνω στα οποία ακούμπησαν, έκλαψαν, αγάπησαν, τραγούδησαν, γέλασαν, τόσοι και τόσοι.... νεανικοί έρωτες. Τα οποία, μπορεί να φαινόταν μεν ως ένας "φράκτης", αλλά ποτέ δεν χώριζαν. Ίσα -ίσα, ένωναν διαρκώς ψυχές.
Στέκουν λοιπόν εκεί, σταθερά, ανεξίτηλα, όμορφα, καλοφτιαγμένα έργα τέχνης, αγναντεύοντας εδώ και 70 χρόνια -από την κατασκευή του σημερινού μας πάρκου- τον αχανή κάμπο της Ημαθίας, το Μπέλες, τον Χορτιάτη, τη Θεσσαλονίκη και τα γυαλισμένα νερά του Θερμαϊκού. Έχω δε τη βεβαιότητα, οτι στην ανάπλαση που θα ξεκινήσει σε λίγο από το Δήμο μας, αυτή η χειροποίητη "σιδηρά παρακαταθήκη", θα παραμείνει ως έχει. Να συμβολίζει σε όλες τις γεννιές τη διαχρονική Νάουσα, τον σεβασμό στο ωραίο, την διατήρηση της εκεί ποικίλης "κληρονομιάς" μας. Θα μείνουν θαρρώ ανέγγιχτα, καθώς περιμένουν υπομονετικά να υποδεχτούν, ν'αγκαλιάσουν και να ...μονιάσουν με αγάπη και στοργή κι άλλους, κι άλλους, κι άλλους νέους και νεάνιδες της Νάουσάς μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου