Για τους Έλληνες πρόσφυγες και φτωχούς δεν υπήρξε ποτέ κοινωνική μέριμνα. Η στάση τής “ελληνικής” (; ) πολιτείας απέναντι τους ήταν: « Άσε τους να ψοφήσουν για να ξεμπερδεύουμε». Για τους αλλοδαπούς, συναινέσει τών “φίλων” και “συμμάχων” είναι:
«Διατηρείστε τους γιατί θα μας χρειαστούν στο τελειωτικό χτύπημα τού ξεχαρβαλώματος».
Και, όμως, οι… “φοβισμένοι”, ανυπομονούν να κάνουν το εμβόλιο για να ζήσουν (αν) έστω και για μερικά χρόνια ζωής παραπάνω.
Η έγνοια τους; «Το τομαράκι μου να είναι καλά». Η φιλοσοφία τους; «Φάγωμεν πίωμεν αύριο γαρ αποθνήσκομεν».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου