Άνοιξαν τα σχολεία για τους μικρούς μαθητές και οι ευχές όλων μας είναι να μείνουν ανοιχτά. Η υγεία ναι, προέχει, η οικονομία, ναι, έχει λόγο και απαιτήσεις, αλλά και η παιδεία είναι επένδυση και οι θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις της στον καθένα μας κρατούν μια ζωή. Ευχές πολλές για πρόοδο στα παιδιά, καλή δύναμη στους δασκάλους και νηπιαγωγούς, απρόσκοπτη συνέχεια.
Οι δυσκολίες δεν έλλειψαν ποτέ από τη ζωή και από την εκπαίδευση, επίσης. Έχω μπροστά μου κάποια πρακτικά που μας μεταφέρουν σε συνεδριάσεις του 1921/22 της αντιπροσωπείας της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Νάουσας. Εκεί να δείτε δυσκολίες. Πρέπει να λειτουργήσουν τέσσερα δημοτικά σχολεία, δύο αρρένων και δύο θηλέων. Η φοίτηση στα δημοτικά είναι πλέον υποχρεωτική. Το πλήθος των μαθητών πολλοί. Τα διδακτήρια δεν επαρκούν. Το σχολείο του Αγίου Μηνά δεν έχει στέγη. Η επιτάξεις του Επισκοπείου, των υφιστάμενων σχολείων και των εκκλησιών για το στρατωνισμό των Γάλλων, στη συνέχεια του ελληνικού πυροβολικού, και ακολούθως οι επιτάξεις για τους πρόσφυγες… χαμός!
Ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου της μεταμορφώσεως Νικόλαος Βαϊνανίδης ζητάει να μη δοθεί το Επισκοπείο στο πυροβολικό, ώστε να μπορέσει να στεγάσει σε αυτό τρεις τάξεις του σχολείου.
Έτσι ήταν τότε. Βάλτε και τα απόνερα του τοπικού εσωτερικού διχασμού από πάνω και την αδυναμία του κράτους, θα έχετε ανάγλυφη τη ζοφερή κατάσταση της παιδείας στο 1922, έναν αιώνα μετά το ολοκαύτωμα της πόλης.
Στα πρακτικά, ακτίνες φωτός, καταγράφονται συνεισφορές, κληροδοτήματα και δωρεές, που εγγυώνται ότι θα λυθεί το πρόβλημα στέγασης. Σεφερτζής, Λόγκος, Αφοί Λάππα, αναλαμβάνουν με δικές τους δαπάνες την ανέγερση των αντίστοιχων σχολικών κτηρίων «Σεφέρτζειο», «Γαλάκειο», «Λάππειο». Η συνεισφορά 10000 δραχμών από τα ταμεία των εκκλησιών, τα κληροδοτήματα, όπως των: Γρηγορίου Αναστασίου Τσίτση 10000 δραχμών , Μητρός Αφών Κ. Κοκκίνου, 52 Οθ. Λίρες και η δωρεά των εξ Αμερικής Ναουσαίων του «Συνδέσμου Ομόνοιας» 50000 δραχμών κτλ. με ταμεία ανέγερσης του σχολείου του Αγίου Μηνά, αποδεκτόν από το Υπουργείο Παιδείας, τον Αγγελάκη Μ. Αγγελάκη και η συνεισφορά τελικά και του κράτους δίνουν λύση στο πρόβλημα μέσα στη δεκαετία 1921-1930.
Για να εκτιμήσουμε τα ποσά, να προσθέσω ότι η οθωμανική χρυσή λίρα είχε 45 δραχμές. Έτσι η δωρεά του «Συνδέσμου Ομόνοια» των Ναουσαίων Νέας Υόρκης ήταν περίπου 1111 λίρες Οθωμανικές. Τα γράφω, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.
Αυτό από τα παλιά. Να πάμε στα δικά μας χρόνια; Στη Γερμανική Κατοχή χαμός και πάλι με τα σχολεία. Πότε στις εκκλησιές και πότε σε αίθουσες μέχρι και στο εργοστάσιο Λαναρά, όπου οι μαθητές ανεβάσαμε τα θρανία με τα χέρια μας για να κάνουμε μάθημα, πολλές φορές χωρίς καθηγητές.
Ευτύχησα να ζήσω όμορφα χρόνια ως εκπαιδευτικός με το σχολειό μου, με το Λάππειο Λύκειο και με τον Πυρσό. Μπορώ να εκτιμήσω την αξία της Παιδείας. Σήμερα παρά ποτέ ισχύει η προτροπή «Δράξασθε Παιδείας». Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους, όσους συμμετέχουν στο παιδευτικό έργο. Θα έρθουν καλύτερες μέρες για ό,τι καλό στερηθήκαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου