Η μνημειακή είσοδος στο σπίτι των Κατακουζηνών στο Βουκουρέστι. Του Δημήτρη Κουκούδη

Καθόμουν έξω από τα κάγκελα και την κοιτούσα πολλές φορές όταν σπούδαζα εκεί. 

Στον ώμο μου ένα σακίδιο με ρολά χαρτί, μέσα σε κύλινδρο canson κι ένα, ξύλινο ταύ προεξείχαν έξω σαν κεραίες .

Με πήγαιναν, συχνά, τα πόδια στην περιοχή με τα υπέροχα σπίτια στο παλιό Βουκουρέστι και πάντα σκάλωνα περισσότερο στο σπίτι των Κατακουζηνών, που δεν ήταν ποτέ ανοιχτό κι η ταμπέλα που με ενοχλούσε έγραφε Museul Geroge Enescu, αφιερωμένο στο μεγάλο συνθέτη, ο οποίος δεν είχε  βάλει ούτε ένα παράθυρο, στο σπίτι αυτό, αλλά ήταν γαμπρός στην οικογένεια και ο Τσαουσέσκου ήθελε σαν κομπλεξικός κουμουνιστής, προς την αστική παράδοση της χώρας, να εξαφανίσει μαζί με τους αστούς και ότι τους έκανε σημαντικούς .

Μια μέρα καθισμένος έξω από τα κάγκελα άρχισα να σκιτσάρω λεπτομέρειες από το κτήριο .

Απορροφημένος στο μπλοκάκι μου , δεν πήρα χαμπάρι ότι με είχαν πλησιάσει δύο άνδρες από δεξιά κι αριστερά μου κι ένας αστυνομικός με ένα Γερμανικό λυκόσκυλο στο χέρι , Καλάσνκωφ στον ώμο του και χιαστά τις σφαίρες στο στήθος.

-Σύντροφε τι κάνεις εδώ, με ρωτήσανε ξαφνικά και με τρόμαξαν, γιατί είμουν απορροφημένος στο σχέδιο.

Έμεινα να τους κοιτάω. 

Χωρίς να πω κουβέντα τους δείχνω το μπλοκάκι με τα σκίτσα μου .

-Την ταυτότητά σας παρακαλώ , μου λέει ο ένας και με ζυγώσανε πιο κοντά .

-Α είστε ξένος φοιτητής στην Αρχιτεκτονική μου λέει .

-Ναι.

-Και γιατί σχεδιάζετε το Μουσείο Ενέσκου ?

-Από Αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και λόγω οικογένειας.....

-Τι σχέση έχετε με τον Ενέσκου 

-Καμία απολύτως , απαντώ. 

Με τους Κατακουζινούς έχω ....

Κοιταχτήκαν μεταξύ τους και για λίγο έπεσε μια περίεργη σιωπή .

-Είστε από την οικογένεια των Κατακουζινών ???

-Όχι,οι Κατακουζινοί ήταν Ελληνες,απλώς ...

-Α μάλιστα...Ελληνες ! 

Με κοιτάει στα μάτια και μου λέει ο πιο ηλικιωμένος.

-Θα σας επιστρέψω την ταυτότητα σας  αλλά θα κρατήσω αυτό που σκιτσάρατε .

Έσκισα την σελίδα από το σπιράλ και κάναμε ανταλλαγή ,την ταυτότητα με το σκίτσο.

-Τώρα παρακαλώ να φύγετε , και μου λέει αυστηρά, καλόν είναι να μην σκιτσάρετε τα δημόσια κτήρια, όσο είστε στην χώρα .

Έβαλα το μπλοκάκι μου στα πράγματά μου ,φορτώθηκα το σακίδιο και στα τρία βήματα πιο πέρα , με φωνάζει πάλι ο ίδιος .

-Σύντροφε ένα λεπτό.

Για λίγο ανησύχησα, γιατί η Securitate ήταν απρόβλεπτη .

-Δεν μου το υπέγραψες, μου φωνάζει .

-Ευχαρίστως του λέω κι έκανα να ψάξω το μολύβι μου ,αλλά ο τύπος έβγαλε το στυλό από το σακάκι του και δίνοντάς το μου με κοιτάει στα μάτια και μου λέει. 

- Ορίστε παρακαλώ, μ αυτό να υπογράψετε. 

-Ευχαριστώ του λέω .  

-Εγώ ευχαριστώ .

Κι εγώ Ελληνική καταγωγή έχω .

Αντε φύγε τώρα και να προσέχεις . 

Ήταν Φλεβάρης του 83, έφυγα από εκεί , έφυγα κι από την χώρα σε λίγες μέρες .