Σαράντα επτά χρόνια από την ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου, το τριήμερο 15 με 17 Νοέμβρη του 1973, στην Αθήνα. Η χούντα Παπαδόπουλου, ανατράπηκε από την πιο σκληρή χούντα Ιωαννίδη, του αόρατου δικτάτορα που παρέδωσε την Κύπρο στους Τούρκους, τον Ιούλιο του 1974. Πρωταγωνιστές του, αυτοί οι "ανώνυμοι" έγκλειστοι του, που δεν εξαργύρωσαν τον αγώνα τους με θώκους εξουσίας, όπως έκαναν ο Λαλιώτης, η Δαμανάκη, ο Μπίστης και τόσοι άλλοι. Ένας αγώνας που όσο και να προσπάθησαν να καπηλευτούν τα κόμματα της μεταπολίτευσης, παραμένει δυνατός. Αγώνας αντίστασης, ίδιος με αυτόν του Αλιέντε στην Χιλή και την δικτατορία που επέβαλαν οι ΗΠΑ,, των φοιτητών της Πράγας,ενάντια στα σοβιετικά τανκς τον Αύγουστο του 1968. Αγώνας των φυλακισμένων και των βασανισμένων στα κολαστήρια της ΕΑΤ ΕΣΑ, όπως ο Αλέκος Παναγούλης και ο Σπύρος Μουστακλής. Το Πολυτεχνείο...ζει, σήμερα; Σίγουρα. Ο αγώνας για ψωμί, παιδεία, ελευθερία συνεχίζεται. Δυστυχώς η σκλαβιά που ζούμε στα χρόνια μας είναι απείρως χειρότερη από εκείνες τις στιγμές. Τηλεοράσεις που ζητούν μια δήλωση επώνυμου κομματάρχη, 300 γνωστοί-άγνωστοι, που λειτουργούν προβοκατόρικα, όπως και τότε έπραξαν "συνάδελφοι" τους, και ανούσια λόγια ενός πολιτικού κόσμου, που ζει έξω από τα προβλήματα των πολιτών. Και φυσικά η μεγάλη σκλαβιά των social media.Συνοψίζοντας λοιπόν σήμερα βιώνουμε μια επέτειο, που περιέγραψε σοφά ο Τσακνής στο τραγούδι του.
Σημαίες και γαρύφαλλα
εμπόριο κι απάτη
και λόγοι επισήμων στο κενό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου