Διαβάζω απίστευτα πράγματα για το θάρρος του φίλου δικηγόρου, Γιάννη Πιτσιώρα, να εκμυστερευτεί την αγωνία και τον φόβο του θανάτου που έζησε στην εντατική ενός Νοσοκομείου, προσβεβλημένος από κορωνοϊό. Υποκλίνομαι στο θάρρος του. Έχει ζήσει άραγε κάποιος από αυτούς που.... βελάζουν τον οξύ μακρόσυρτο ήχο στην εντατική; Το 2013 όταν έκανε εκτομή σειγμοειδούς στο Ιπποκράτειο, ευρισκόμενος στον θάλαμο αυξημένης φροντίδας για 5 ημέρες και έχοντας δίπλα μου θάλαμο εντατικής, δεν με ενοχλούσε τόσο πολύ ο πόνος από την εγχείριση, που ήταν φριχτός και ηρεμούσε λίγο μόνο με συνθετικά οπιοειδή. Αλλά αυτός ο μακρόσυρτος, οξυς, ήχος του αναπνευστήρα του συνανθρώπου μου, που πάλευε να κρατηθεί στη ζωή. Τον άκουγα όλο το βράδυ ξάγρυπνος από τον πόνο και την αγωνία. Μαζί με τον ήχο του συναγερμού που χτυπούσε κάποτε, κάνοντας όλο το ιατρικό και νοσηλευτικό της ΜΕΘ να τρέχει πάνω του. Εύχομαι κανένας μας να μην ζήσει αυτά που περιγράφει ο Γιάννης και είναι η μοναδικά φρικτή αλήθεια. Της αγωνίας της ζωής που παλεύει να ξεφύγει από τον θάνατο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου