Τα άτομα που βρίσκονται στην τρίτη ηλικία βιώνουν ένα σύνολο από απώλειες στη ζωή τους, με αποτέλεσμα να αυξάνουν τα επίπεδα της μοναξιάς και της απομόνωσης.
Η απουσία φίλων και γνωστών, ο θάνατος του/της συζύγου καθώς και η μείωση της "κινητικότητας", οι ασθένειες καθώς "ουκ αν έρχεται μόνον το γήρας!" έχουν ως συνέπεια τον περιορισμό των κοινωνικών
συναναστροφών και οδηγούν σε αύξηση της εξωστρέφειας τους.Απ' όσα θυμάμαι κατά τη θητεία μου στον Δήμο μας, οι Κοινωνικές μας Υπηρεσίες δέχονταν καθημερινά κλήσεις, όπου ηλικιωμένα άτομα ζητούσαν να μας μιλήσουν γιατί ένιωθαν μόνα τους. Επιζητούσαν έναν καλό λόγο, μια ζεστή "καλημέρα", μια ολιγόλεπτη επίσκεψη. Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τη μοναξιά.
Στις σκληρές εποχές που ζούμε (ένας λόγος παραπάνω και .... ο covid), με τα πολλά και άλυτα προβλήματα του καθενός μας, όσο πάμε και αποξενωνόμαστε ο ένας απ τον άλλον. Πιστεύω λοιπόν, οτι είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε -έστω και για λίγο- να μπαίνουμε στη θέση αυτών των ανθρώπων -των ανθρώπων μας, των γονέων μας, των συγγενών, των φίλων, των γειτόνων- και να προσπαθούμε να είμαστε όσο γίνεται πιο κοντά τους. Πώς θα νιώθαμε αλήθεια, αν βιώναμε τη δική τους κατάσταση και τι θα θέλαμε άραγε;
Έστω σήμερα λοιπόν, που είναι θεσμοθετημένη ως "Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία", όσοι έχουν την ευτυχία να ζουν ακόμη οι γονείς τους, αλλά και όλοι εμείς οι υπόλοιποι που ζούνε οι θείοι μας ή τα κοντινά μας ηλικιωμένα πρόσωπα, μπορούμε να τους δώσουμε μια μικρή γεύση χαράς και ανθρωπιάς. Κι αν δεν μπορούμε την "δια ζώσης" επαφή, έστω κι ένα τηλέφωνο!
Να είστε βέβαια οτι προσφέρουμε χαρά ζωής σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Μια ζεστή αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια όμορφη κουβεντούλα μαζί τους, μια ...τηλεφωνική καλησπέρα, είναι το καλύτερο "παυσίπονο" γι αυτούς.
Μπορεί δε ακόμη, να είναι και ένα "εμβόλιο" κατά του ιού!
Το άρθρο του Τάσου Καραμπατζού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου