Κραυγή αγωνίας από τον γιο του μεγάλου μας συνθέτη, Απόστολου Καλδάρα, Κώστα, την επιστολή του οποίου αναδημοσιεύουμε στο σημερινό μας φύλλο. Ο Κώστας Καλδάρας, στιχουργός και συνθέτης και ο ίδιος, με ένα πλούσιο καλλιτεχνικό ταπεραμέντο (ζωγραφίζει και γράφει υπέροχα) επέλεξε να αφήσει την Αθήνα και να εγκατασταθεί με την οικογένεια του στην Νάουσα, για να βιώσουν τα παιδιά του την φύση και την ανθρώπινη ζωή μιας μικρής πόλης, στις πλαγιές του Βερμίου. "Η οικογένεια μου, είναι υπερήφανη για τη δουλειά μου. Είναι υπερήφανη για τη Τέχνη μου, τα παιδιά μου είναι υπερήφανα για τον πατέρα τους. Εγώ όμως όχι! Δεν μπορώ να είμαι υπερήφανος όταν δεν μπορώ να ανταποκριθώ στις πιο απλές, στις πιο άμεσες ανάγκες τους. Δεν μπορώ πια να βλέπω το χαμόγελο τους. Εγώ θα τους ζητήσω συγγνώμη και θα υποκριθώ για να προστατέψω τη ψυχή τους. Αυτή όμως η κυβέρνηση θα τους ζητήσει μια συγγνώμη για την αδιαφορία της, την απαξίωση, για τον πόλεμο που έχει κηρύξει στην οικογένεια μας;" Τα ερωτήματα του Κώστα Καλδάρα, είναι και ερωτήματα όλων των καλλιτεχνών όλων των χώρων. Ο Κώστας έχασε 15 συναυλίες αυτό το καλοκαίρι; Χιλιάδες άλλοι συνάδελφοι του, από τραγουδιστές μέχρι οργανοπαίκτες, δεν έδωσαν ούτε μια συναυλία, δεν πήγαν σε ούτε ένα πανηγύρι. Πώς θα επιβιώσουν λοιπόν, αυτόν τον σκληρό χειμώνα; Η κυβέρνηση οφείλει ουσιαστικά να στηρίξει τον κλάδο τους; Εκτός και αν έχει επιλέξει, πλην βουλευτών, αιρετών και δημοσίων υπαλλήλων, όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες να ριχτούν στον "Καιάδα" της ανέχειας και της εξαθλίωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου