Ας κάνουμε όλοι το καθήκον μας η Νάουσα κινδυνεύει. Άποψη του Τρύφωνος Μαρκοβίτη

Οι δημότες στη Νάουσα, από τη μεταπολίτευση και μετά δεν δίνουνε ιδιαίτερη βαρύτητα στις επιδόσεις των αιρετών στη διοίκηση της πόλης, διότι για τις χιλιάδες θέσεις εργασίας μέσα στα εργοστάσια και γύρω από αυτά φροντίζανε
τότε οι βιομηχανίες κλωστοϋφαντουργίας και επικουρικά η αγροτική απασχόληση.
Αναστοχαζόμενος τις επιδόσεις των πεπραγμένων των διοικούντων, η βαθμολογία είναι κάτω της βάσης και αναφέρω ενδεικτικά.
Η Αράπιτσα είναι από χρόνια παρατημένη και όσον αφορά τα προηγούμενα έργα αλλά και την κοίτη της. Την έχουμε υποβιβάσει σε αποδέκτη οικιακών αποβλήτων (ρίχνουμε μέσα το 80% των σπιτιών παρόλο που η Ε. Ε. μας χρηματοδότησε το βιολογικό καθαρισμό). Η είσοδος της πόλης στο Φόρο τριτοκοσμική, το ξενοδοχείο στον Άγιο Νικόλα κλειστό, μέρος της υδροηλεκτρικής δύναμης των νερών δώσαμε σε ιδιώτες, η νεολαία φεύγει από την πόλη, εδώ και 20 χρόνια δεν εγκαταστάθηκε ούτε μια βιοτεχνία μεταποίησης για να δώσει εργασία έστω σε δέκα άτομα (να θυμίσω, μόνον η Τρικολάν στις δόξες της μισθοδοτούσε 640 άτομα). Έχουμε μια πόλη χωρίς δέντρα και πράσινο, με άσχημα σπίτια, νεκρά μπαλκόνια, πολλούς και βρώμικους κάδους σκουπιδιών, ενώ βρίσκεται στο κέντρο μιας μαγευτικής περιοχής και τροφοδοτείται με νερό πηγής που είναι θαύμα της φύσης και από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη. 
Επίσης φάγαμε δεκαετίες ασχολούμενοι με έργα που τώρα είναι στα αζήτητα (Λόγγου Τουρπάλη), είτε με έργα που είναι μνημεία κακοτεχνιών, και πλήρη έλλειψης σχεδιασμού, ενώ δαπανήθηκαν τεράστια ποσά χωρίς να εκπληρώνουν τον σκοπό κατασκευής (ύδρευση – αποχέτευση).
Τώρα στην περήφανη Νάουσα κατάντησε ο στυλοβάτης της οικονομίας της να είναι οι συνταξιούχοι που λιγοστεύουν κάθε εβδομάδα, τα εργοστάσια κλείσανε – εκτός Βαρβαρέσος – και το ρωσικό εμπάργκο πνίγει την τοπική αγροτική οικονομία.
Πόσα χρόνια μας μένουν μέχρι που η Νάουσα να γίνει χωριό;
Τι ήταν σταθερό όλα αυτά τα χρόνια: Η διχόνοια και οι συνεχείς αντιπαραθέσεις μεταξύ διοικούσας παράταξης και αντιπολίτευσης και η έλλειψη αναπτυξιακού σχεδίου.
Τώρα παρακολουθώ εμβρόντητος την ανταλλαγή επιχειρημάτων σχετικά με την από όλους επιθυμητή ¨σύμπραξη – συνεργασία – συμπόρευση¨ τις έξυπνες ατάκες και τα ευφυολογήματα και σκέπτομαι. Θεέ μου, τι σπατάλη ενέργειας σε μια περιοχή που παρακμάζει.
Τι είναι το φυσιολογικό και απλό στη δημοκρατία μας;
Ο δήμαρχος και η παράταξή του που ήρθαν πρώτοι, διοικεί με διάθεση συνεργασίας, η αντιπολίτευση ελέγχει και συνεργάζεται. Εκτός αν τα συνθήματα ¨νοιαζόμαστε για την Νάουσα¨ και ¨κανένας δεν περισσεύει¨ τα λέμε για πλάκα προεκλογικά.
Το 2000 ήμουνα δημοτικός σύμβουλος στην αντιπολίτευση, μη ψηφισθείς στις εκλογές του Οκτώβρη του 1998 για δήμαρχος. Η οικονομική απαξίωση της περιοχής με το κλείσιμο της Βέτλανς είχε ήδη ξεκινήσει, πράγμα που ανησυχούσε πολύ τον αείμνηστο ευεργέτη Χρήστο Θ. Λαναρά που είχε αποχωρήσει από τη διοίκηση των εργοστασίων.
Τότε τον ενημέρωσα γραπτώς για τον επικείμενο πλειστηριασμό της Βέτλανς και την δυνατότητα αφού αγορασθεί να γίνει εκεί κολυμβητήριο με παιχνίδια νερού δίπλα.
Το αποδέχτηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, έστειλε σχετική επιστολή στον τότε δήμαρχο Δημ. Βλάχο τονίζοντας την σημασία του έργου για την ανάπτυξη της πόλης και σαν ανάχωμα ναρκωτικών και ανασφάλειας για τη νεολαία.
Εμένα με έδωσε εντολή να συζητήσω κάποιες πτυχές του έργου με τον τότε δήμαρχο που δήλωσε έκπληκτος που εγώ, όντας αντιπολίτευση, έκανα στον Λαναρά αυτή την πρόταση. Έτσι απλά.
Τελικά η κακή μας μοίρα υπερίσχυσε. Η Βέτλανς αγοράσθηκε μεν ευτυχώς και είναι στην ιδιοκτησία του δήμου. Όμως το κολυμβητήριο και το πάρκο νερού με απόλυτη ευθύνη της τότε δημοτικής αρχής, αφού τσιγάρισε την ψυχή του ευεργέτη με πολιτικά τερτίπια και τρικλοποδιές, δεν κατέστη δυνατόν να κατασκευασθεί.
Τι πρέπει να κάνουμε τώρα για να αντιμετωπίσουμε την οικονομική κατάρρευση;
Επειγόντως να εκπονήσουμε συντονισμένοι σαν ΟΜΑΔΑ (δήμαρχος, διοικούσα παράταξη, αντιπολίτευση, φορείς, δημότες) ένα Τοπικό Αναπτυξιακό Σχέδιο (ΤΑΣ) με ΣΤΟΧΟΥΣ (μετρήσιμους), ΤΡΟΠΟΥΣ ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ και ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ (με χρονοδιαγράμματα).
Το ΤΑΣ πρέπει να αναφέρεται σε τομείς που έχουμε στρατηγικό πλεονέκτημα, να είναι λεπτομερές με επιτεύξιμους στόχους και να το πιστεύουμε σαν κοινωνία. Να γίνει ιδιοκτησία μας. Ώστε ο καθένας να γνωρίζει τον ρόλο που θα διαδραματίσει και την ευθύνη που έχει.
Το κλειδί το κρατάνε ο δήμαρχος και όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι που πρέπει να γνωρίζουν ότι αλλάξανε πλέον οι εποχές και ότι από αυτούς εξαρτάται το μέλλον της Νάουσας και των κοινοτήτων και από το πλάνο που θα χαράξουν.
Εμείς οι δημότες μόλις δούμε ότι γίνεται σοβαρή προσπάθεια θα ακολουθήσουμε με ενθουσιασμό.



Τρύφων  Μαρκοβίτης