Την επόμενη χρονιά:Γράφει ο Γιώργος Πολάκης

Διάβασα την ανάρτηση του Θοδωρή «Το αδιαχώρητο στην Έξω Υπαπαντή», με την όμορφη φωτογραφική κάλυψη και λυπήθηκα. Γιατί δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω αυτό το προσκύνημα, που το είχα προγραμματίσει εδώ και πολύ καιρό. Μια επώδυνη ισχυαλγία με καθήλωσε στο κρεβάτι αυτές τις μέρες. «Γεράματα», λέει θυμοσοφικά ο λαός μας. Πρώτα ο Θεός, ελπίζω στην επόμενη
χρονιά.

Έναν υποψήφιο βουλευτή, όταν επισκέπτεται μια τοπική κοινωνία, στην μάχη του σταυρού προτίμησης, τον πάνε συνήθως να γνωρίσει κάποιους σημαντικούς ανθρώπους, που χαίρουν εκτίμησης από τους συντοπίτες τους. Ήταν στα 1989, όταν με πήγαν σε έναν τέτοιο αξιόλογο άνθρωπο σε ένα χωριό της Βέροιας. Ήταν, όπως κι εγώ τότε, νέος στην ηλικία. Είχε μια ωραία οικογένεια με σύζυγο, δύο παιδιά και τους υπέργηρους γονείς του. Με την πρώτη κουβέντα γινόταν φίλος μαζί σου. «Γιώργο, όταν δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδιά με τη γυναίκα μου, ανεβήκαμε στο εξωκκλήσι σας της Υπαπαντής με τα πόδια» μου είπε. Δεν θα ξεχάσω την υπέροχη αυτή στάση ζωής. Χαίρεσαι να είσαι μέλος της ίδιας κοινωνίας με τέτοιους ανθρώπους. Με αρχές, με ένα σημείο αναφοράς, με ταπεινοφροσύνη και αισιοδοξία συγχρόνως στη ζωή. Ήταν νέος, δυνατός, με πολύ καλό νοικοκυριό, με τη ζωή μπροστά του, με μια αξιοζήλευτη κοινωνική αποδοχή. Θα το θεωρούσα απόλυτα φυσιολογικό, αν τηρούσε μια πιο εγωϊστική στάση. Κι’ όμως ήταν τόσο ταπεινός απέναντι στον Δημιουργό του. Και με μια Πίστη άδολη, καθαρή, απροσχημάτιστη.

Ήθελα να καλύψω κι εγώ φωτογραφικά αυτήν  την ημέρα στο βουνό μας. Αρκέστηκα σε μια προγενέστερη φωτογραφία της μέσα Υπαπαντής, επεξεργασμένη σύμφωνα με τη δική μου οπτική αντίληψη για τη μεγάλη αυτή γιορτή της Χριστιανοσύνης, μια γιορτή του Δωδεκάορτου.

Κάθε φωτογραφική απεικόνιση είναι μοναδική. Όπως και η μεταεπεξεργασία της εικόνας, που σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε. Κάθε φωτογράφος, είτε με επαγγελματική κάμερα, είτε με την κάμερα του κινητού του, δημιουργεί μια μοναδική φωτογραφία, που όμοιά της δεν μπορεί να υπάρξει. Αιχμαλωτίζει στον αισθητήρα του φωτοσκιάσεις που δεν πρόκειται να επαναληφθούν σ´ αυτήν τη ζωή. Δεν θα βρεθεί ποτέ δεύτερος να βγάλει ίδια φωτογραφία, κάτω από τις ίδιες φωτιστικές συνθήκες και από την ίδια γωνία λήψης. «Το κάδρο υπαινίσσεται πάντα μια θέση από την οποία βλέπει κανείς το υλικό της εικόνας». Συνήθως η θέση αυτή είναι η θέση της κάμερας. Η κάμερα μπορεί να σταθεί σε εκατομμύρια διαφορετικά σημεία λήψης. Άρα υπάρχουν και εκατομμύρια γωνίες λήψης, που κάνουν την κάθε φωτογραφία μοναδική. Και στην ίδια τη γωνία λήψης υπάρχει διαφορά ως προς την οριζοντιότητα, ως προς το ύψος και ως προς την απόσταση του καδραρίσματος. Καταλαβαίνει κανείς ότι μιλάμε για δυνατότητα συνδυασμών που φθάνει στο άπειρο. Ο αριθμός των γωνιών αυτών είναι άπειρος, μια και υπάρχει ένας άπειρος αριθμός σημείων στον χώρο που μπορεί να καταλάβει η κάμερα.

Άρα οι δικές μου φωτογραφίες, όπως και του καθένα από σας, θα ήταν μοναδικές. Όταν η σύζυγός μου, πριν από λίγες μέρες, πήρε το δίπλωμα της εθελόντριας νοσηλεύτριας του Ερυθρού Σταυρού, στο τέλος όλοι βγάζαμε φωτογραφίες. Ένας ερυθροσταυρίτης από την πρώτη σειρά προσφέρθηκε να μας βγάλει φωτογραφία όλη την οικογένεια, για να είμαι κι εγώ μέσα «Φέρτε να σας βγάλω φωτογραφία. Αυτές οι στιγμές δεν πρόκειται να επαναληφθούν είναι μοναδικές», είπε.

«Υπόσχομαι πίστη στο ανθρώπινο ιδεώδες. Να προστατεύω την υγεία και τη ζωή των συνανθρώπων μου και να σέβομαι την ανθρώπινη προσωπικότητα. Να προσφέρω πάντοτε εθελοντικά τις υπηρεσίες μου χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, θρησκείας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικής τοποθέτησης. Να παραμένω πάντοτε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πιστός φορέας του συνθήματός μας ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ».


Γιώργος Πολάκης