Σβήνουν, σιγά-σιγά, από τα χωριά μας οι παλιοί οι καφενέδες. Ερείπια στον χρόνο και την "μοντέρνικη" θεώρηση του καπουτσίνο και του διαδικτύου. Κάποτε εκεί, δίπλα στην ξύλινη σόμπα, και τις χειροποίητες καρέκλες και τα τραπέζια, αρκούσε ένας γλυκύβραστος και ένα "υποβρύχιο" ως
έπαθλο της "ξερής". Αυστηρά ανδρικό προνόμιο το καφενείο. Για τους ηλικιωμένους κυρίως, αφού οι νέοι πάλευαν με την γη, να τις δώσουν ζωή και καρπούς. Σημεία των καιρών πλέον, όχι το "έφτασεεεε" του καφετζή στην παραγγελιά ενός "ναι και όχι", αλλά σε ένα φρέντο καπουτσίνο μέτριο!
Η φωτογραφία είναι της Θοδώρας Μαυρίδου από το καφενείο του αείμνηστου Βασίλη Η. Ιασονίδη στο Ροδοχώρι
έπαθλο της "ξερής". Αυστηρά ανδρικό προνόμιο το καφενείο. Για τους ηλικιωμένους κυρίως, αφού οι νέοι πάλευαν με την γη, να τις δώσουν ζωή και καρπούς. Σημεία των καιρών πλέον, όχι το "έφτασεεεε" του καφετζή στην παραγγελιά ενός "ναι και όχι", αλλά σε ένα φρέντο καπουτσίνο μέτριο!
Η φωτογραφία είναι της Θοδώρας Μαυρίδου από το καφενείο του αείμνηστου Βασίλη Η. Ιασονίδη στο Ροδοχώρι

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου