"ΓΑΛΑΚΕΙΑ Διδακτήρια". Το τρίτο (Γ') Δημοτικό Σχολείο της Νάουσας. Δωρεά του βιομήχανου Λόγγου Γαλάκη (χαϊδευτικό του Γρηγόρης -Γρηγοράκης-Γαλάκης) που η λειτουργία του άρχισε το πολύ μακρινό
1922. Ήταν η φυσική συνέχεια του προηγούμενου -και πρώτου Σχολείου της Νάουσας- του ονομαζόμενου "Χατζηκουρκούτειου" Αρρεναγωγείου, που κι εκείνο ήταν κτισμένο στην ίδια γειτονιά του Πολιούχου της Νάουσας Οσίου Θεοφάνους.Στα "Γαλάκεια" λοιπόν, έμελλε να υπηρετήσει ως ΔΑΣΚΑΛΟΣ τα περισσότερα του χρόνια ο κ. Νίκος Πιτάκης.
Προσωπικά, δεν ευτύχησα να τον έχω σε κάποια Τάξη. Όταν πρωτο-μπήκα στο Δημοτικό τον Σεπτέμβρη του 1965, είχα δασκάλα την κ. Χαρίκλεια Ιεροπούλου στην Α',Β' και Γ' Τάξη. Στην Δ' και Ε' είχα τον αείμνηστο κ. Νίκο Μάντζαρη και στην ΣΤ' τον επίσης αείμνηστο κ. Δημήτριο Δουβαρά, όταν και αποφοίτησα το 1971. Τον θυμάμαι όμως πολύ καλά, γιατί ήταν αυτός που με εντολές του τότε Διευθυντή του Σχολείου κ. Δημητρίου Περισοράτη, μας συγκέντρωνε κάθε πρωί, κάναμε την προσευχή μας, την έπαρση της σημαίας και μας έβγαζε κι έναν ολιγόλεπτο λόγο, για το πώς πρέπει να είμαστε ως μαθητές, πώς να διαβάζουμε και να προσέχουμε τα μαθήματα, να ακούμε τους γονείς και τους δασκάλους μας, πώς να φερόμαστε κλπ.
Τα χρόνια εκείνα (1965-1971) πολύ δύσκολα με τη δικτατορία των συνταγματαρχών να επιβάλλει διάφορα τρελά πράγματα. Να φανταστείτε, δεν υπήρχαν χρήματα για θέρμανση και μας ζητούσαν οι δάσκαλοι να ...φέρνουμε κάθε πρωί ο καθένας από ένα ξύλο για την ξυλόσομπα (!). Φυσικά και για την ...πειθάρχισή μας, έπρεπε να φέρουμε οι ίδιοι και μια βίτσα (βέργα) με την οποία μας .... συνέτιζαν καταλλήλως εις τας παλάμας. Δεν θα ξεχάσω επίσης κι εκείνο το διαβόητο "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών" κατασκευασμένο με ξύλινα πυχάκια ενδιάμεσα από τα δύο πεύκα της αυλής(!). Κι ο κ. Νίκος, γόνος προοδευτικής οικογένειας και μέγας Δημοκράτης -σαν να τον αφουγκράζομαι τώρα- ένιωθε προφανώς πολύ άβολα με αυτές τις ζοφερές ....πολιτειακές καταστάσεις. Είναι δε γνωστή και η διαδρομή του μακαρίτη αδελφού του Αλέκου Πιτάκη, που ήταν και υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ στη Νάουσα, για τις εξορίες, τις διώξεις που δέχθηκε για τις αριστερές ιδέες του και όλα αυτά που βίωναν τότε ως οικογένεια.
Αποχαιρετάμε λοιπόν σήμερα για τη γειτονιά των Αγγέλων, πλήρη ημερών, ετών, αλλά και ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ, τον αγαπημένο μας δάσκαλο κ. Νίκο. Από τα στιβαρά δασκαλίστικα "χέρια" του, πέρασαν χιλιάδες μαθητούδια του Γ' Δημοτικού, της γειτονιάς των "Αλωνίων", της Αγίου Θεοφάνους, της Χ"Κουρκούτα, του "Στραβού του Πλάτανου", της "Ανταρτών" και του "Αηλιά". Ένα απ'αυτά, ήταν και η μακαρίτισσα η μάνα μου Ευδοξία Αν. Καψαλιάρη (γεννημένη το 1934), που στα δύσκολα χρόνια της Γερμανικής κατοχής, τον είχε δάσκαλο (πόσο διαχρονικός άραγε !!!) και μου μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για την ανθρωπιά του, την οργανωτικότητά του, τη μεταδοτικότητα των γνώσεών του, το ήθος του κλπ.
Κι επειδή ο κύριος Νίκος όπως είπα, ήταν ο διαχρονικός δάσκαλος ΟΛΩΝ όσοι περάσαμε απ' τα Γαλάκεια (αφού όλοι οι δάσκαλοί μας είχαν φύγει πριν από τη ζωή), τον καλούσαμε στις συναντήσεις των συμμαθητών και πάντα μας τιμούσε με την παρουσία του και με τις ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ του. Εμείς οι μαθητές του λοιπόν, κατευοδώνουμε σήμερα ένα δικό μας ΑΝΘΡΩΠΟ. Ένα φωτισμένο δάσκαλο. Και τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ για όλα όσα μας έδωσε εκείνες τις δύσκολες εποχές. Μας έμαθε πράγματα, μας έμαθε να πειθαρχούμε, να σεβόμαστε, να τιμούμε, να αγωνιζόμαστε στη ζωή. Αργότερα, στα χρόνια που ήμουν δήμαρχος, ερχόταν στο Δημαρχείο και συζητούσαμε διάφορα πράγματα. Μου μετέφερε τις σκέψεις του για την προκοπή της Νάουσας και τον άκουγα πολύ προσεκτικά. Βέβαια, το έβλεπα στα μάτια του και δεν το έκρυβε από ικανοποίηση και ήταν σαν να μου έλεγε: "Είδες τα Γαλάκεια, τι παιδιά βγάζουν...?". Και πράγματι, ένα μεγάλο μέρος του τι γίνεται και πού μπορεί να φτάσει ο καθένας μας, ανήκει στους Δασκάλους του.
Η τελευταία φορά που τον είδα, ήταν τον περσινό Ιούλιο που ήμουν δικαστικός αντιπρόσωπος στις βουλευτικές εκλογές διορισμένος στο 1 Δημ. Σχολείο. Έ λοιπόν, στις 6 το πρωί που πήγα να "παραλάβω" καθόταν έξω στο μπαλκόνι του σπιτιού του και τι έβλεπε; Κοιτούσε με βαθύ νόημα ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ !!!. Τη μεγάλη του αγάπη. Τον καλημέρισα ψιθυριστά (λόγω πρωϊας) "Καλημέρα Δάσκαλε".
Κι αυτό μάλλον, ήταν και το .....τελευταίο μου αντίο !).
Οι παρακάτω φωτογραφίες στην εξωτερική σκάλα στα "Γαλάκεια", είναι από τη συνάντηση των συμμαθητών μου (απόφοιτοι του 1971) στις 18-6-2011 (40 χρόνια). Οι δε άλλες (η βράβευσή του), είναι από την πολύ όμορφη και νοσταλγική εκδήλωση που οργάνωσε το Γ' Δημοτικό Σχολείο με πρωτοβουλία του Διευθυντή του κ. Λάζαρου Μπιλιούρη, των άλλων δασκάλων και του "Συλλόγου Γονέων", στις 4-6-2014. Σ'εκείνη τη συνάντηση θυμάμαι που μαζί με τον κ. Πιτάκη παρευρέθη και ο γνωστός γιατρός της Νάουσας κ. Γιώργος Κουκούλος, προβλήθηκε δε και συνέντευξη του συμμαθητή του και τέως δημάρχου Νάουσας κ. Γρηγορίου Λιόλιου, γεννημένοι κι οι δύο το 1925 και οι οποίοι κατέθεσαν και μια σημαντική μαρτυρία: Όταν αποφοιτούσαν από την Στ' τάξη (ήτοι το 1937) φύτεψαν τα δύο πεύκα που είναι μπροστά στο σχολείο, κι από τα οποία σήμερα σώζεται μόνο το ένα.
Βέβαια, τα δέντρα και τα σχολικά κτήρια μένουν αρκετά παραπάνω ζωντανά για να μας θυμίζουν νοσταλγικές εικόνες από τα μαθητικά μας χρόνια. Οι άνθρωποι όμως που παρήλασαν από κει μέσα, ένας -ένας αποχαιρετούν τη μικρή μας ζωή. Αρκεί όμως, αυτή τη ζωή να τη ζήσεις όμορφα, ανθρώπινα, με σεβασμό, με αξιοπρέπεια και να προσφέρεις όσα περισσότερα μπορείς στους συνανθρώπους σου και στον τόπο σου. Αυτό είναι τελικά που μένει.
Κι ο δάσκαλός μας ο κ. Νίκος Πιτάκης, ήταν ένας τέτοιος γλυκός κι αγαπημένος Άνθρωπος.
ΚΑΛΟ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ ΔΑΣΚΑΛΕ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου