Και να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω. Να κάνω το άλμα, σαν μια κινηματογραφική φωτογραφία παράλειψης χρόνου. Αλλά με αντίστροφη πορεία στο χρόνο. Να επανέλθω στις
πατρογονικές εστίες. Να δω τους Ακρίτες λεύτερους να καλλιεργούν τη γη μας και να τρώω γλυκό ψωμί. Με το βλέμμα μου ν’ αγναντεύει στα βάθη του ορίζοντα την αγαπημένη γη. Τα άγια χώματα της χαμένης Πατρίδας. «Της Πατρίδας της καρδιάς μας».
“Πήγε να μας φέρει μια φωλιά με μέλι, γιατί ό,τι σε είχα γεννήσει κι ήμουνα ανήμπορη. Δεν ξαναγύρισε”.
“Γιατί;”
“Ο άνθρωπος!”, είπε η μάνα. “Θα συναπαντήθηκε με άνθρωπο!”
Τι φοβερό θεριό, λοιπόν, να ‘ναι αυτό, “ο άνθρωπος”, συλλογιζόταν το αρκουδάκι. Και να βρίσκεται παντού, να ‘χει πλημμυρίσει τον κόσμο: απ’ το Λίβανο ίσαμε το Καζ – Νταγ και τα Κιμιντένια!» (Ηλία Βενέζη «Αιολική γη»).
Κοιμάμαι και ξυπνάω. Μια λέξη με απασχολεί βασανιστικά.
Γενοκτονία.
Ένα βήμα ομάλ για να δικαιωθούν οι τρακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες ψυχές.
Η φωτογραφία ένωσε το χώρο με το χρόνο. Τον Κοπανό με την Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά. Εκεί στ’ άπαρτα βουνά του Πόντου.
Εκδηλώσεις μνήμης για τα εκατό χρόνια από την ποντιακή γενοκτονία. Οργάνωση Εύξεινος Λέσχη Κοπανού. Ανθέμια.
Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ.
Γιώργος Πολάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου