Αναμνήσεις στο παγκάκι της γειτονιάς μας

Καλός γείτονας ο Τάσης, τα κάμποσα χρόνια που μετέφεραν το ζαχαροπλαστείο τους με την Σούλα στην Ζαφειράκη. Πρώτα το μαγαζί των Ζάχηδων και μετά το διπλανό του Βαρθολομαίου. Τα είπαμε σήμερα με την Σούλα στο σύντομο διάλειμμα της, στο παγκάκι δίπλα στο παρκάκι των
Παπακωταίων. Σαράντα οκτώ χρόνια μαζί ο Τάσος και η Σούλα. Κουβέντα δεν άλλαξαν. Μια τέτοια αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ, πάει στον παράδεισο. "Έχεις τα παιδιά και τα εγγόνια σου" προσπάθησα να μαλακώσω τον πόνο της "Μελι"...Σούλας, όπως την λέγω,.αφού μια ζωή την θυμάμαι να δουλεύει στο ζαχαροπλαστείο του πατέρα της και μετά στο δικό της, εκεί στην Βενιζέλου. Μόνο ο ζωντανός ο χωρισμός δεν έχει παρηγοριά, αλλά το τραύμα που αφήνει μια μετάσταση ενός δικού μας ανθρώπου στην αιώνια ζωή, είναι δυσκολογιάτρευτο. Ειδικά σε τούτο τον έρωτα τον παιδικό. Εύχομαι ο Θεός να δίνει δύναμη στην Σούλα, τον Κώστα και τα κορίτσια, να συνεχίσουν να παράγουν υπέροχα γλυκά, δίνοντας δουλειά σε τόσα άτομα. Και στον Τάση να τον έχει ο Θεός στα δεξιά του. Θα τον θυμάμαι πάντα χαρούμενο, με θέληση για ζωή.