Μια γοητευτική κυρία της τέχνης. Γράφει ο Γιώργος Πολάκης

Συγγραφέας, ζωγράφος με πολλά χρόνια υπηρεσίας στην τέχνη. Πάνω απ’ όλα ένας γοητευτικός άνθρωπος,που υποδέχεται τους καλεσμένους της εγκάρδια και με τη χαρακτηριστική Ναουσαίικη φιλοξενία. Θυμάμαι τη Χριστίνα Ρούσσου, μαζί με την αδελφή της την Πέπη, μικρά κοριτσάκια τότε,
να ανεβαίνουν την «Μαύρη πίστα» με τα πόδια και τα σκι τους ώμους. Η αγάπη τους για το βουνό μας απέραντη, όπως και κάθε Ναουσαίου και Ναουσαίας. Η αγάπη όλων μας για το βουνό, το καθολικό λαϊκό αίτημα, ανάγκασε τους πολιτικούς να τοποθετήσουν την καρέκλα. Ο αείμνηστος Μιχάλης Ξανθίδης και οι άνθρωποι του Ε.Ο.Σ Νάουσας, με την ακαταπόνητη πολυετή προσπάθειά τους ήταν οι πρωτεργάτες του χιονοδρομικού μας. Προς το παρόν σταματάω εδώ. Γιατί ήταν... «μια άσχετη τροπολογία σε ένα άσχετο νομοσχέδιο» ... κατά την προσφιλή διατύπωση της κάθε φορά αντιπολίτευσης.



Ακρυλικό σε καμβά και ακουαρέλες, αμέτρητα τα «χειροτεχνήματα», όπως η ίδια τα αποκάλεσε.

Με ανυπομονησία περιμένουμε την έκδοση του τρίτου βιβλίου της και τη θεατρική της δουλειά στη Νάουσα.



Την ίδια ώρα στον Πολυχώρο Πολιτισμού «Χρήστος Λαναράς» απολαύσαμε τον αειθαλή Νίκο Ζιαμπάκα με τη λαϊκή ορχήστρα του. Μετά από τόσες δεκαετίες το μέταλλο της φωνής του παραμένει το ίδιο, χωρίς καμιά θαμπάδα από το πέρασμα του χρόνου. Μας ταξίδεψε με όμορφα τραγούδια μεγάλων Ελλήνων δημιουργών:

Έχω έναν καφενέ...

τον έχτισε το δάκρυ...

που ακούει όλο τα ίδια...

για μπάρκα και ταξίδια...

αυτών που μένουνε..

Ένα παλιό ρημάδι...

Αχ, νάτανε καράβι..

Αυτών που μένουνε και περιμένουνε.

Αριστοτεχνική και Αριστοτελική συνάμα αφήγηση, με αρχή-μέση-τέλος, από τον μεγάλο μας στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο.

Μουσική που σε «πηγαίνει», με τη φαντασία να μην έχει όρια, από τον αξέχαστο Μάνο Λοΐζο.



Υπάρχουν όμως και πανάξιοι νέοι συνεχιστές, όπως ο Θεοδόσης Σιώψης στο μπουζούκι, μια μορφή βγαλμένη απ’ το ρεμπέτικο και η χαρακτηριστική άνεση του γιατρού στην ερμηνεία των όμορφα επιλεγμένων τραγουδιών.