Παλιά, πιτσιρίκια, δεν λέγαμε "πάμε πάρκο", αλλά "πάμε στα παπάκια". Άλλες εποχές τότε βλέπεις. Στα παιδικά μας μάτια φάνταζε μοναδικό ο "στολισμός" της τεχνητής λιμνούλας του, από ζευγάρια κύκνων, πάπιες και το παγώνι, σήμα κατατεθέν της Νάουσας. Τα χρόνια πέρασαν, τα αδέσποτα
κόρεσαν την πείνα τους με τα δύστυχα πτηνά, ώσπου ο αγαπητός Αντώνης Κουτσογιάννης με τους φίλους του αποφάσισαν, εθελοντικά, να εμπλουτίσουν εκ νέου την πανίδα της λιμνούλας με πάπιες. Ο ζήλος τους ανασταίνει όχι μόνο τις πάπιες, αλλά τις αναμνήσεις μας. Ας ελπίσουμε ότι στην ανάπλαση του πάρκου θα υπάρξει πρόνοια ώστε να φραχτεί ο χώρος για να παραμείνουν ζωντανά τα...ζωντανά. Συγχαρητήρια στον κύριο Αντώνη και σε όλους όσοι αντιστέκονται στον ατομικισμό της εποχής μας.
κόρεσαν την πείνα τους με τα δύστυχα πτηνά, ώσπου ο αγαπητός Αντώνης Κουτσογιάννης με τους φίλους του αποφάσισαν, εθελοντικά, να εμπλουτίσουν εκ νέου την πανίδα της λιμνούλας με πάπιες. Ο ζήλος τους ανασταίνει όχι μόνο τις πάπιες, αλλά τις αναμνήσεις μας. Ας ελπίσουμε ότι στην ανάπλαση του πάρκου θα υπάρξει πρόνοια ώστε να φραχτεί ο χώρος για να παραμείνουν ζωντανά τα...ζωντανά. Συγχαρητήρια στον κύριο Αντώνη και σε όλους όσοι αντιστέκονται στον ατομικισμό της εποχής μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου