Απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά δε τούτο κρίσις!

«Απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. Θ. 27) Γυρίζεις πίσω τέτοια μέρα 35 χρόνια πριν. Οι ευχές, τα λουλούδια και τα, φαξ έπαιρναν φωτιά
στου Μαξίμου και την Χαρίλαου Τρικούπη. Γιόρταζε ο Ανδρέας. Πρωθυπουργός με το ΠΑΣΟΚ σε στιγμές δόξας. Και
τώρα; Όλα σκορπισμένα. Ποιος θα πάει ένα λουλούδι δμστον τάφο του; Που είναι οι μυριάδες που τον δόξαζαν; Το ίδιο δεν συνέβη με τον Καραμανλή, τον Μητσοτάκη, τον Βενιζέλο, τους βασιλιάδες; Πόσο όμορφα περιγράφει ο υμνογράφος της εξοδίου ακολουθίας την ματαιότητα των γήινων.

 Καὶ πάλιν κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα καὶ εἶπον· ἆρα τίς ἐστι, βασιλεὺς ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος ἢ πένης, ἢ δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός;

Το συνοδεύει τελικά τον άνθρωπο στην μεταθανάτια ζωή του, παρά μόνο οι πράξεις του; 

Μήπως είναι καιρός να σταματήσουμε να ζηλεύουμε τα πλούτη και την δοξαστικη εξουσία;