Τα "πέτρινα" χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60. Η μετεμφυλιακή Ελλάδα διανύει τα, σκληρά, "πέτρινα" χρόνια της διαίρεσης. Μυρσίνα Γρεβενών. Ο τεταρτοετής του 6ταξιου Γυμνασίου των Γρεβενών ανηφορίζει τα επτά χιλιόμετρα από την πόλη για το χωριό του. Όπως κάνει κάθε μέρα. Αυτή τη φορά
είναι ιδιαίτερα περήφανος, αφού κουβαλά τον γεμάτο άριστα έλεγχο του. Στο ορεινό μονοπάτι ένα αμάξι κάνει την εμφάνιση του και ρωτά τον πιτσιρικά, που πηγαίνει. Όταν μαθαίνει ότι πάνε στον ίδιο προορισμό τον επιβιβάζει. Στην θέση του συνοδηγού ένας συνταγματάρχης του στρατού. Ρωτάει τον γυμνασιόπαιδα πώς πάει στα μαθήματα του και εκείνος του δείχνει με καμάρι τον έλεγχο του. "Μπράβο παιδί μου, μόλις τελειώσεις το γυμνάσιο να έρθεις να με βρεις για να πας στην Σχολή Ευελπίδων" του λέει ο αξιωματικός. "Τι δουλειά κάνει ο πατέρας σου;" η επόμενη ερώτηση."Κύριε συνταγματάρχα με την γη ασχολείται. Πολέμησε και τραυματίστηκε στην Αλβανία και έχασε το πόδι του πολεμώντας με τον ΕΛ.ΑΣ τους Γερμανούς και τους ντόπιους συνεργάτες του". Το αμάξι μετά από λίγα σταματά. "Ξέρεις μικρέ δεν θα πάμε τελικά στην Μυρσίνα. Βγες έξω". Ο πιτσιρικάς ξαναπαίρνει τον δρόμο για το χωριό. Το όνομα του, Σάββας Γαβριηλίδης. Ηιστορία του συγκλονιστική. Η προγονική προσφυγιά των γονιών του από την Μικρά Ασία, συνεχιζόταν. Σε μια διαιρεμένη πατρίδα.