Ο Σταύρος Βαλσαμίδης με αφορμή τον τραγικό θάνατο των δυο ποδηλατών στην Πτολεμαΐδα

Κάθε φορά που μουντζώνουμε έναν ποδηλάτη επειδή μας κάνει ν αλλάξουμε πορεία για να μην τον χτυπήσουμε... 
Κάθε φορά που περνάμε σε απόσταση αναπνοής από έναν ποδηλάτη και κρυφογελάμε που τους βλέπουμε να τρομάζουν...
Κάθε φορά που σκεφτόμαστε «τι
δουλειά έχουν ΑΥΤΟΙ στον δρόμο»...
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ Βρίζουμε και αμαυρώνουμε την μνήμη των παιδιών αυτών που σκοτώθηκαν επειδή επέλεξαν να γίνουν ποδηλάτες!
Τα ποδήλατα και οι αναβάτες τους έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν την άσφαλτο όσο ακριβώς και εμείς οι υπόλοιποι με τα οχήματά μας!
Δεν είναι η τελευταία φορά που χάνονται ποδηλάτες. Για όσους από εμάς έχουμε βγει στον δρόμο πάνω σε μερικά κιλά σκελετό κ δυο λεπτές ρόδες είναι σαφές ότι δεν πρόκειται να παρατήσουμε αυτή την αγάπη για το άθλημα! 
Θα τους θυμόμαστε τους 2 φίλους της φωτογραφίας. Απλά εύχομαι η γενική κατακραυγή αυτή την φορά να μην κοπάσει τόσο γρήγορα και να αλλάξει σιγά- σιγά η οπτική των οδηγών στην Ελλάδα... και να αποδεχθούμε επιτέλους ότι δεν είμαστε «οι βασιλιάδες της ασφάλτου»!
Εξαιρετικό το κείμενο και οι προβληματισμοί που θέτει ο καλός φίλος Σταύρος Βαλσαμίδης. Το συνυπογράφω ζώντας μαζί του σε μια πόλη, όπου οι 95 στους 100 οδηγούς δεν σταματούν στις διαβάσεις των πεζών!