Πολλές φορές έχω παροτρύνει τους "παλιούς" να γράψουν για πρόσωπα και πράγματα των "πέτρινων" χρόνων του εμφυλίου στη Νάουσα. Η φρίκη δεν τους αφήνει. Τι μπορεί να κάνει αδερφός σε αδερφό βλέπουμε στα σήμερα.Μεγάλο θηρίο ο άνθρωπος. Η Νάουσα ακόμη δεν έκλεισε τις πληγές της. Ίσως μια γενιά αργότερα όταν θα κλείσουν οι πληγές από την εμφύλια διαμάχη, που δεν
ξεκινά, όπως όλοι νομίζουν, στις 31 Μαρτίου του 1946 με την επίθεση των κομουνιστών ανταρτών στον σταθμό χωροφυλακής Λιτοχώρου, αλλά παλιότερα, πολύ παλιότερα. Με το "όνειρο" ορισμένων της λαοκρατίας των Σοβιέτ και της βαλκανικής ομοσπονδίας και άλλων "ορισμένων" με το "όραμα" της πρόσδεσης της χώρας μας, μετά την πτώση του ναζισμού, ως "μπανανίας" στην Αγγλία του Τσώρτστιλ αρχικά και των ΗΠΑ του Τρούμαν κατόπιν.Με τον Νίκο Θεοφίλου, τον δολοφονημένο από τους κομουνιστές στις 13 Ιανουαρίου του 1949, διορισμένο από την κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη
δήμαρχο Νάουσας, δεν έχω συγγενική σχέση. Παρ΄όλα αυτά τον θεωρώ αδερφό, πατέρα, παππού.Όπως και τους άλλους δολοφονημένους της περιόδου. Τον Χριστόδουλο Πετρίδη, τον Θεόδωρο Λαναρά, Δεν θρηνώ για την μια πλευρά. Μα για όλους τους νεκρούς. Απλά το ΚΚΕ, προς τιμήν του, τιμά τους νεκρούς του. Σε αντίθεση με τα αστικά κόμματα, που αν μιλήσεις για την "μαύρη" αυτή περίοδο της ελληνικής ιστορίας θα σου πουν ένα μακρόσυρτο..."σουςςςς". Πολλές φορές προσπάθησα να μάθω την ιστορία ενός ανθρώπου που δολοφονήθηκε με την.."κατηγορία" ότι προσφώνησε τον Βαν Φλιτ κατά την έλευση του στη Νάουσα, στην ονοματοδοσία της πλατείας Τρούμαν (νυν Καρατάσου)."Μαύρη αντίδραση" ο Νικόλαος και ποινή ΘΑΝΑΤΟΣ. Πόσο τρομερό είναι άραγε να αφήνεις πίσω σου τρία παιδιά και μια σύζυγο, με καταγωγή από τη Νάουσα, που έριξαν "μαύρη πέτρα' μετά και δεν ξαναήρθαν στον τόπο του μαρτυρίου. Ο Νικόλαος Θεοφίλου, γεννημένος το 1903 στα Καλύβια της Γκούρας Κορινθίας, βρέθηκε στη Νάουσα ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Γνωστό ότι η πόλη μας έχει πάμπολλους ερωτικούς μετανάστες. Έτσι και ο Νικόλαος ερωτεύτηκε την Μαρία (το πατρικό της ήταν στα Αλώνια) και μετά την λήξη της θητείας του επέστρεψαν στην Γκούρα, όπου όμως ο τόπος δεν τους σήκωνε. Βλέπετε σαν τη Νάουσα δεν έχει! Έτσι επιστρέφουν, αποκτώντας τον Γεώργιο, την Σούλα και την Μπούλα (σ.σ ευχαριστώ τον Τάσο Γκαραβέλο, συγγενή εκ συζύγου του Νικολάου Θεοφίλου για τις πληροφορίες, μπορεί να προσθέσει ότι θέλει σε τούτο το σημείωμα) και ο ίδιος ασχολείται με το εμπόριο. Το τρίτο χτύπημα της Νάουσας, στις 11 Ιανουαρίου του 1949, που καταλήγει σε ολοκαύτωμα της, τον βρίσκει δήμαρχο, διορισμένο όπως είπαμε. Ο Νικόλαος Θεοφίλου αφήνει τον μάταιο τούτο κόσμο, σκοτωμένος από αδελφοκτόνο σφαίρα. Όχι εγκλήματα δεν έκαναν μόνο οι αντάρτες. Αλλά και οι...απέναντι. Ειδικά οι συμμορίες που τρομοκράτησαν την ύπαιθρο, οι ίδιες συμμορίες που συνεργάστηκαν με τους ναζιστές και αντί να εκτελεστούν μετά την πτώση του Χίτλερ, αναδείχθηκαν εις τον...εθνικόφρονα κορμό! Στη μνήμη του Νικολάου Θεοφίλου του Γεωργίου, σήμερα άναψα το καντηλάκι του στο κοιμητήριο της Νάουσας (σ.σ όσους θέλουν να το επισκεφθούν είναι στους παλιούς οικογενειακούς τάφους, στην τρίτη σειρά, σε ένα μικρό τάφο) ευχόμενος ο Άγιος, Αναστημένος, Κύριος να τον αναπαύει εν σκηναίς δικαίων. Και ευχόμενος επίσης όσους έζησαν το τι έγινε εκείνη την φρικτή περίοδο να μιλήσουν. Γιατί μετά τον θάνατο τους η ιστορία του Νικολάου και όλων των Νικολάδων του εμφυλίου πολέμου θα ξεχαστεί.
Όταν καποιος εγκληματεί η τιμωρία του όταν δεν είναι άμεση ερχεται αργότερα σαν θεία δικη και μάλιστα κάτω από διαφορετικές και φαινομενικά άσχετες συνθήκες Διοικητής η ''καπετάνιος'' ή ''καθοδηγητής'' (οι τίτλοι εντελώς αδιάφοροι) της 10ης μεραρχίας του ΔΣΕ που κατέλαβε την Ναόυσα ήταν ο Νίκος Μπελογιάννης.Και επομένως ηθικός αυτουργός και άμεσα υπεύθυνος για την δολοφονία του Δημάρχου.Μπορεί κανείς να υποστηρίξει σοβαρά πως η εκτέλεση του από το ελληνικό κράτος λίγα χρόνια αργότερα ήταν μια δίκαιη απόφαση και ταυτόχρονα δικαίωση έστω και από ''σπόντα'' για τον αδικοχαμένο δήμαρχο.
ΑπάντησηΔιαγραφή