Με τον μακαριστό γέροντα Μελέτιο

Ήταν 19 Μαρτίου του 2006, όταν με το αμάξι του Γιώργου του Αγγελιδάκη, μαζί με την Κική Καπάτου, πήγαμε στο Μοναστήρι του γέροντα Μελετίου, Μοναχού, στην Επτάρυθμο Χάρη, όπως το είχε ονομάσει, έξω από τα Γιαννιτσά. Πνευματικοπαίδι του πατρός Μελετίου, ο
Γιώργος, τον θυμάμαι πιτσιρικά που τον οδηγούσε στην αγορά της Νάουσας, για να αγοράσει παπούτσια για τα παιδιά του. Τα χιλιάδες ορφανά παιδιά που στήριξε με την Χάρη του Θεού στην Πέλλα και στη Νάουσα. Θυμάμαι ο γέροντας, όταν με αναγνώρισε με ρώτησε για τους γονείς μου, ενώ, ως συνήθως, με ρώτησε αν έχω γένια ή μουστάκι. Το θεωρούσε ανεπίτρεπτο για άνδρα να μην φέρει γένια ή μουστάκι.  Ο γέροντας Μελέτιος, ο τυφλός Μοναχός, που έβλεπε στα πέρατα της οικουμένης και του σύμπαντος, με τα μάτια της ψυχής, εκοιμήθη έξι χρόνια αργότερα, στις 20 Ιανουαρίου του 2012.
"Από μικρό παιδί κοντά του, αυτό που έμαθα ήταν πως η απόλυτη ελευθερία είναι η αγάπη: αυτή που σε φέρνει κοντά στον Θεό, αυτή που σου απαλύνει τον πόνο, αυτή που “πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει” και “ουδέποτε εκπίπτει”.Κατάφερε το ακατόρθωτο. Ανάστησε χιλιάδες ορφανά παιδιά και στήριξε άλλες τόσες οικογένειες μόνο με αγάπη, χωρίς να κρατά λογαριασμό. Χαιρόταν με τις επιτυχίες των παιδιών του και καμάρωνε για τα επιτεύγματά τους, όπως κάθε πατέρας. Για τα χιλιάδες “ευχαριστώ” και τους επαίνους παρέπεμπε πάντα σε... Άλλον. “Εγώ δεν έκανα τίποτα. Αυτά είναι του Θεού”.Γι' αυτόν δεν κρατούσε τίποτα. Δεν κράτησε ποτέ κάτι. Απόρησα ένα απόγευμα που τον είδα χωρίς παπούτσια. Τα είχε χαρίσει κι αυτά«“Αρεσαν πολύ σε κάποιον που με επισκέφτηκε” μου είπε. Δεκάδες σχολειαρόπαιδα με τις βαριές σάκες τους συνωστίζονταν καθημερινά στο μικρό δωμάτιό του στο εκκλησιαστικό οικοτροφείο “Οσιος Θεοφάνης”, στον περίβολο του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου, για να του φιλήσουν το χέρι και να πάρουν μια καραμέλα ή μια εικονίτσα.Δεν μου χάλασε ποτέ κανένα χατίρι, όπως, άλλωστε, κάνουν όλοι οι πατεράδες στα παιδιά τους! Φρόντισε να φορέσω τα καλύτερα παπούτσια στην παρέλαση, με έντυσε, με τάισε, με συμβούλεψε, με καθοδήγησε, με μάλωσε. Μια φορά, τον πίεσα να γράψει σ' ένα κομμάτι χαρτί το όνομά του. Είχε πάει ως την ε΄ δημοτικού και δεν ήταν σίγουρος τι θα έβλεπα στο χαρτί. Γελούσε και με μια μικρή δυσκολία το έγραψε και, μάλιστα, με καλλιγραφικά γράμματα» γράφει για τον μακαριστό πατέρα Μελέτιο, ο Γιώργος Αγγελιδάκης. Μήπως ήρθε η ώρα η Νάουσα, που τόσο πολύ την αγάπησε, να τιμήσει τη μνήμη του, δίνοντας το όνομα του σε μια οδό της;