μάνα μου την συγχωρεμένη ένοιωθα δεμένος πιότερο από τον συγχωρεμένο πατέρα μου, παρά το ότι τα...τσουγκρίζαμε συχνά μεταξύ μας!) αλλά και της πατρότητας δεν πάει πίσω. Όταν στα 28 σου χρόνια και 8 μήνες γεννάς έναν γιο. Ένα "παιδί" που λένε και στη Νάουσα! Πώς περνάνε τα χρόνια δεν το καταλαβαίνεις. Τις προάλλες έβλεπα ένα ζευγάρι με τον λίγων ετών πιτσιρικά τους, κάτω στην "παραλία" της Νάουσας και αυθόρμητα τους είπα "χαρείτε τις στιγμές σας γιατί για πότε θα γίνει άντρας δεν θα το πάρετε χαμπάρι". 25 χρόνια μετά ο Παναγιώτης τελείωσε το Οικονομικό του ΑΠΘ, δουλεύει από την πρώτη φοιτητική του χρονιά ως σερβιτόρος και μαρκαδόρος (με χαροποιεί το γεγονός ότι προσπαθεί στη ζωή του) και ετοιμάζεται τον Αύγουστο να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Η φωτογραφία έχει ληφθεί στις 25 Μαρτίου του 2008, μαζί με την Καλλιόπη και τον Μπέρι, τον σκυλάκο μας, που τότε ήταν κουτάβι λίγων μηνών. Εύχομαι στον Παναγιώτη, τον ανιψιό μου τον Γιώργο, που και αυτός γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου, αλλά και σε όλα τα παιδιά του κόσμου, να ζουν τη ζωή τους, χωρίς πολέμους, πείνα και φτώχεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου