Αμέσως, σχεδόν, με την σύσταση τού ελληνικού κράτους οι εκπρόσωποί της, κοινώς… “τρωκτικά” ή…
“σαράκια” έκαναν την παρουσία τους πράγμα που ανάγκασε πολλούς επιφανείς Έλληνες να γράψουν σκωπτικά σχόλια, παρατηρήσεις, σάτιρες, ποιήματα και ό,τι άλλο μπορεί να εκφράσει γραπτώς την θανατηφόρα αυτή επιδημία.
Όπως συμβαίνει σε πολλές παρόμοιες περιπτώσεις τ’ αποτελέσματα τής τρωκτικής δραστηριότητας δεν είναι άμεσα και εμφανή. Όμως ο χρόνος εργάζεται γι’ αυτήν μ’ αποτέλεσμα, σήμερα, και έπειτα από συστηματικές μελέτες και εφαρμογές το… ροκάνισμα να είναι εμφανέστατο.
Δυστυχώς, όμως, ο παθών λαός φυτεμένος και μεγαλωμένος, ως ένα άλλο φυτό, μέσα στην γλάστρα τής κομματαρχίας και αποκομμένος από μια σωστή και ολοκληρωμένη Παιδεία έχει μαραθεί, σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν, νομίζοντας ότι ξέρει τί τού γίνεται ενώ στην ουσία δεν γνωρίζει τίποτα. Με λίγα λόγια η πολιτική του ανωριμότητα έχει αγγίξει τα πλέον επικίνδυνα όρια που αφορούν όχι μόνον την ύπαρξη τού ελληνικού κράτους, αλλά αυτή την ίδια εθνική του υπόσταση.
Έτσι, επί 10ετίες τώρα παραμένει αδιάφορος και απαθής στα όσα συμβαίνουν τριγύρω του περιμένοντας, αν όχι κάποιον Μεσσία, τουλάχιστον, έναν αρχηγό που θα τον οδηγήσει στην γη τής Επαγγελίας. Όμως η αδυσώπητη πραγματικότητα, γι’ αυτή την αναμονή, τού επιφυλάσσει ένα μέλλον καθόλου ευοίωνο στον ίδιο και τα παιδιά του.
Για να μην σας κουράζω δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες που στοιχειοθετούν το μαύρο χάλι μέσα στο οποίο ζει ο ημεδαπός ελληνισμός και στην συνέχεια και ο αλλοδαπός. Και ο ένας και ο άλλος κοιμούνται. Το τι συνέβαινε μέσα στο σπίτι τους δεν το ξέρουν αφού οι… “κομματάρχες-αναισθησιολόγοι” κατάφεραν να τους κοιμίσουν κάνοντάς τους να θεωρούν το λήθαργο, ζωή.
Προσπαθώντας να χτυπήσω ένα καμπανάκι (δυστυχώς τις καμπάνες πουλήθηκαν για παλιοσίδερα), επισυνάπτω δύο (2) κομμάτια που δείχνουν, πολύ ζωντανά, τα τερτίπια και τις απατεωνιές τών κομματαρχών, τών κουμπάρων και τών λαμόγιων τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους.
Όμως, αυτή η ψευδαίσθηση δεν τους εξασφαλίζει, όπως νομίζουν καμιά σταθερότητα και είναι, με μαθηματική ακρίβεια αποδεδειγμένο, ότι αργά ή γρήγορα θα φτάσουν και αυτοί στο τέλος τους που δεν θα είναι… “αναίσχυντο και ειρηνικό”, αλλά, τουναντίον ολέθριο και τραγικό.
Σας διαβεβαιώ ότι αυτή η διαπίστωση δεν προέρχεται από κάποια προσωπικά συμπεράσματα, αλλά από μέσα από την πραγματικότητα που αρνούνται να την δουν θύτες και θύματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου