Στου αγιανικόλα τα λημέρια!

 Το αστικό αγκομαχούσε για να ανέβει την ανηφόρα προς τον αγιανικόλα, από την πλευρά των εργοστασίων του Λαναρά. Τέρμα και αναστροφή μετά την γέφυρα του σημερινού άλσους, δίπλα στην παλιά ταβέρνα με την σιδερένιες καρέκλες,  και τα τραπέζια, που έμπαιναν και
για δροσιά μέσα στο νερό των πηγών, που ήταν γεμάτες καραβίδες! Και οι πηγές ανοικτές, μπορούσες να πιεις από το σημείο που αναβλύζει η ζωοδότης Αράπιτσα. Τότε το δημοτικό έκτρωμα, των πάμπολλων επεκτάσεων, που ονομάστηκε ξενοδοχείο "Βέρμιο" δεν υπήρχε. Οι κουβέρτες στρώνονταν στην στιγμή για έναν σύντομο μεσημεριανό υπνάκο, μετά την πέστροφα και τις μπύρες και το απόγευμα και πάλι κατηφόρα για τη Νάουσα. Πολλές οι φωνές, πολλές οι θύμισες που έμειναν στο παιδικό μυαλό μου, κάπου εκεί στις αρχές των 70s. Ειδικά τα Σάββατα που μόλις έκλεινε ο πατέρας μου το μαγαζί, μας πήγε με το μπλε πεζό 304 στο "Νησάκι" του Βαλταδώρου για να φάμε οικογενειακώς. Ποτέ δεν αγάπησα την πέστροφα και τα ψαρικά. Μέχρι τώρα η αγάπη μου για το κρέας παροιμιώδης. Άγιος Νικόλαος. Μουσικές πολύχρωμες από ζουρνάδες και χάλκινα, ανάκατες με τζουκ μποξ με Καζαντζίδη, που ποτέ δεν μου άρεσε. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να τα κλαις;  Δε νομίζω. Ο χωροχρόνος είναι κοινός και αδιαίρετος. Αυτό που σήμερα ονομάζουμε "παρόν" μπορεί να είναι και το "παρελθόν" του "μέλλοντος" μας.