Με ένα εξαιρετικό κείμενο, το οποίο προσυπογράφω, ο Σταύρος Χωνός περιγράφει την σημερινή κατάσταση του δημοτικού τοπίου της Νάουσας. Το κείμενο είναι πραγματικό διαμάντι της ντοπιολαλιάς και οφείλει να προβληματίσει τους..."μονομάχους" αυτής της τραγικής διαδικασίας, που δεν τιμά το ιστορικό ηρωικό παρελθόν και τον πολιτισμό του τόπου μας. Το παραθέτω, με την ευχή να πιάσει την...κοινή ανανέωση!
"Τι σκεφτηκάμι και δεν εφκιασάμι, τι δεν φκιάσατι, γιατί έτσι κι όχι αλλιώς, ειμείς τα σκεφτηκάμι άσπρα εισείς μαύρα τα φκιάνιτι, ειμείς φκιάσαμι πουλά, καν τίπουτα δεν εφκιασέτι ου άλλους, αμά όμορφα είνι τα Βέτλανς κι τα Έρια κι τα κουλυμβητήρια, που παρκάρισι ο ένας, δεν μι μίλησι καλά ου άλλος, τα ξέρει όλα ο ένας, δεν ξέρει καν τίποτα ο άλλος, για φάρμακα ου ένας, για χασίσια ομιλάει ου άλλους, να και μια μήνυση για να μάθεις, μπά; Η δικιά μου καλύτερη είνι…
Σιακάδις κατάντησι η δουλειά, κι η ΝΑΟΥΣΑ, (μια νέα πόλη)… «Νάουσα. Ηρωϊκή και οδυνηρή»(1), που λέει και το βιβλίο. Που μας θυμίζει, επίσης, ότι η… «κολόνια βαστάει χρόνια», από τα όταν ο Ζαφειράκης φυλάκισε 34 πολιτικούς του αντιπάλους της αντιπολίτευσης κι έκανε εχθρό τον Μάμαντη. Αλήθεια, πόσο κρίμα που στον Εθνικό μας Ύμνο σταματάμε στο «…χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!». Σαν έθνος, διαχρονικά μας πρέπει να ενσωματωθούν και οι στίχοι «…Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει, "πάρ' το", λέγοντας, "και συ". Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά• μην το πιάστε, γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά. Από στόμα οπού φθονάει, παλληκάρια, ας μην πωθεί, πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή»(2). Γιατί το πιάνουμε το έρμο κειο το σκήπτρο. Και, τελικά, δεν μας νοιάζει ποιος «ήρξατο χειρών αδίκων», το σήμερα μας ενδιαφέρει. Γιατί, πράγματι, «Η Νάουσα είναι ζωντανή. Υπάρχει και ονειρεύεται ότι θα ξαναλάμψει. Έχει ακόμη τα προικιά της. Έχει τους ανθρώπους της. Αυτοί θα εμπνευστούν, αυτοί θα σχεδιάσουν. Θα λογομαχήσουν, θα συμφωνήσουν, μα είναι αυτοί που πρέπει να πασχίσουν. Αυτοί έχουν την ευθύνη. Αυτοί θα κάνουν πάλι σπουδαία τη Νάουσα»(3). Λογομάχησαν και λογομαχούν λοιπόν. Και με το παραπάνω. Φτάνει. Φτάνει πια, καιρός να συμφωνήσουν. Γιατί κανένας μας δεν το αντέχει. Θυμηθείτε, με τη δωρεά Βαϊνανίδη η Νάουσα θα είχε κολυμβητήριο από τη δεκαετία του ’50. Μπαζώθηκε όμως γιατί άλλος το ξεκίνησε κι ο επόμενος δεν το συνέχισε γιατί… το ξεκίνησε ο προηγούμενος. Έλα όμως που δεν αντέχουμε άλλα μπαζώματα. Αντέχουμε όμως μια νέα Επανάσταση, αναίμακτη, μια Επανάσταση Ομόνοιας, Συντροφικότητας, Συναίνεσης, Δημιουργίας. Γιατί «Η Νάουσα των ονείρων μας είναι λαμπερή»(4). Όλων όσων το ονειρευόμαστε, σαν συμπολίτες Ναουσαίοι και όχι σαν μέλη παρατάξεων.
1, 3. Αποσπάσματα από το νέο βιβλίο «ΝΑΟΥΣΑ μια νέα πόλη» που συνέγραψε ο κ. Τριαντάφυλλος Πετκανόπουλος. (σελίδα 104)
2. Στίχοι 144, 145 & 146 από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» του Διονυσίου Σολωμού.
4. Απόσπασμα από τον χαιρετισμό του Δημάρχου Νάουσας κ. Νικολάου Κουτσογιάννη στο νέο βιβλίο «ΝΑΟΥΣΑ μια νέα πόλη».
"Τι σκεφτηκάμι και δεν εφκιασάμι, τι δεν φκιάσατι, γιατί έτσι κι όχι αλλιώς, ειμείς τα σκεφτηκάμι άσπρα εισείς μαύρα τα φκιάνιτι, ειμείς φκιάσαμι πουλά, καν τίπουτα δεν εφκιασέτι ου άλλους, αμά όμορφα είνι τα Βέτλανς κι τα Έρια κι τα κουλυμβητήρια, που παρκάρισι ο ένας, δεν μι μίλησι καλά ου άλλος, τα ξέρει όλα ο ένας, δεν ξέρει καν τίποτα ο άλλος, για φάρμακα ου ένας, για χασίσια ομιλάει ου άλλους, να και μια μήνυση για να μάθεις, μπά; Η δικιά μου καλύτερη είνι…
Σιακάδις κατάντησι η δουλειά, κι η ΝΑΟΥΣΑ, (μια νέα πόλη)… «Νάουσα. Ηρωϊκή και οδυνηρή»(1), που λέει και το βιβλίο. Που μας θυμίζει, επίσης, ότι η… «κολόνια βαστάει χρόνια», από τα όταν ο Ζαφειράκης φυλάκισε 34 πολιτικούς του αντιπάλους της αντιπολίτευσης κι έκανε εχθρό τον Μάμαντη. Αλήθεια, πόσο κρίμα που στον Εθνικό μας Ύμνο σταματάμε στο «…χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!». Σαν έθνος, διαχρονικά μας πρέπει να ενσωματωθούν και οι στίχοι «…Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει, "πάρ' το", λέγοντας, "και συ". Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά• μην το πιάστε, γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά. Από στόμα οπού φθονάει, παλληκάρια, ας μην πωθεί, πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή»(2). Γιατί το πιάνουμε το έρμο κειο το σκήπτρο. Και, τελικά, δεν μας νοιάζει ποιος «ήρξατο χειρών αδίκων», το σήμερα μας ενδιαφέρει. Γιατί, πράγματι, «Η Νάουσα είναι ζωντανή. Υπάρχει και ονειρεύεται ότι θα ξαναλάμψει. Έχει ακόμη τα προικιά της. Έχει τους ανθρώπους της. Αυτοί θα εμπνευστούν, αυτοί θα σχεδιάσουν. Θα λογομαχήσουν, θα συμφωνήσουν, μα είναι αυτοί που πρέπει να πασχίσουν. Αυτοί έχουν την ευθύνη. Αυτοί θα κάνουν πάλι σπουδαία τη Νάουσα»(3). Λογομάχησαν και λογομαχούν λοιπόν. Και με το παραπάνω. Φτάνει. Φτάνει πια, καιρός να συμφωνήσουν. Γιατί κανένας μας δεν το αντέχει. Θυμηθείτε, με τη δωρεά Βαϊνανίδη η Νάουσα θα είχε κολυμβητήριο από τη δεκαετία του ’50. Μπαζώθηκε όμως γιατί άλλος το ξεκίνησε κι ο επόμενος δεν το συνέχισε γιατί… το ξεκίνησε ο προηγούμενος. Έλα όμως που δεν αντέχουμε άλλα μπαζώματα. Αντέχουμε όμως μια νέα Επανάσταση, αναίμακτη, μια Επανάσταση Ομόνοιας, Συντροφικότητας, Συναίνεσης, Δημιουργίας. Γιατί «Η Νάουσα των ονείρων μας είναι λαμπερή»(4). Όλων όσων το ονειρευόμαστε, σαν συμπολίτες Ναουσαίοι και όχι σαν μέλη παρατάξεων.
1, 3. Αποσπάσματα από το νέο βιβλίο «ΝΑΟΥΣΑ μια νέα πόλη» που συνέγραψε ο κ. Τριαντάφυλλος Πετκανόπουλος. (σελίδα 104)
2. Στίχοι 144, 145 & 146 από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» του Διονυσίου Σολωμού.
4. Απόσπασμα από τον χαιρετισμό του Δημάρχου Νάουσας κ. Νικολάου Κουτσογιάννη στο νέο βιβλίο «ΝΑΟΥΣΑ μια νέα πόλη».

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου