Αναζητώντας την ζωή, στο άχρονο Μεγαλείο του Τριαδικού Θεού

Παράξενο σπιτικό. Ποιος ξέρεις τις χαρές και τις λύπες που είδαν και άκουσαν τα δώματα του. Και τώρα στέκει εκεί, με σπασμένα παράθυρα. Μου φέρνει κατά νου τους στίχους του Μανώλη
Αναγνωστάκη που τόσο υπέροχα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. "Μιλώ, για τα σπίτια που χάσκουνε, δίχως παράθυρα, σαν κρανία ξεδοντιασμένα". Αναζητάς την ζωή του. Πώς πέρασαν τα χρόνια. Πού πήγαν άραγε αντίστοιχα δώματα, αντίστοιχες πολιτείες, δόξες, πλούτη, χαρές γήινες ανείπωτες.

Εμνήσθην του προφήτου βοώντος. 

Εγώ είμι γη και σποδός 

και πάλιν κατενόησα εν τοις μνήμασι 

και είδον τα οστά 

τα γεγυμνωμένα και είπον. 

Άρα τις έστι 

βασιλεύς η στρατιώτης 

ή πλούσιος ή πένης 

ή δίκαιος ή αμαρτωλός; 

Αναζητώντας την ζωή μας. Δεν υπάρχει χρόνος και χώρος μπροστά στο Μεγαλείο της Αγίας Τριάδας. Δεν μπορεί να κατανοήσει ανθρώπινος νους με την λογική το Μεγαλείο του Τριαδικού Θεού.  Παντοδύναμος ο Ιησούς Χριστός ενσαρκώθηκε δια Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου, δίδαξε, θαυματοποίησε, δοξάστηκε και όμως υπέφερε Φρικτά Πάθη, Σταυρώθηκε, κατήλθε στον Άδη για να ελευθερώσει τον Αδάμ. Ποιος; Αυτός που ανάστησε τον Λάζαρο εκ των νεκρών. Μεγάλη Τρίτη του 2018. Μπλεγμένος μέσα σε λογισμούς κατάκρισης, μόνη ελπίδα έχω την απέραντη αγάπη του Νυμφίου.

Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,

ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·

κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,

ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.