Αναζητώντας την χαμένη γοητεία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Με αφορμή τον τελικό του ευρωπαϊκού κυπέλλου

Τριάντα τέσσερα χρόνια πριν, 17χρονος παρακολουθούσα με έκσταση στην Οτάβα τον ημιτελικό του παγκόσμιου κυπέλλου του 1982, μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Με τον Μισέλ Πλατινί να ζωγραφίζει στο γήπεδο για την Γαλλία, των Τιγκανά, του Ζιρές, του Μπατιστόν. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά αναζήτησα την στόφα εκείνων των μεγάλων παικτών στη σημερινή εθνική Γαλλίας, που έχασε δικαίως από την Πορτογαλία, που έστησε αριστοτεχνικά ο Σάντος, χωρίς να είναι η ποδοσφαιρική
υπερδύναμη. Τίποτα, αδίκως αναζήτησα την χαμένη γοητεία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, άδικα αναζήτησα εκείνο το τρελό συναίσθημα όταν ο Μάρκο Ταρντέλι εκδικήθηκε για λογαριασμό των Γάλλων τους Γερμανούς στον τελικό, ξεσπώντας σε ένα απίστευτο ποταμό έκφρασης στους πανηγυρισμούς του. Τίποτε, το παγκόσμιο, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είναι νεκρό πλέον από συγκινήσεις. Λείπει η φινέτσα. Όλοι δεκαθλητές με FIFA και ΥΕΦΑ να δείχνουν εύνοια στις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες. Για αυτό την χάρηκα χθες την γκολάρα του Κοσιενλί. Μου θύμισε κάτι από το παρελθόν, με τη χάρη, το σπάσιμο της μέσης και το κεραυνοβόλημα του Γιορίς. Μπράβο στην Πορτογαλία, αλλά τούτα τα μπράβο θα είναι εφήμερα, αφού στη μνήμη μου ακόμη μένει η ΕΣΣΔ του Ζαφάροφ, του Προτασόφ, του Αλείνικοφ, η Βραζιλία (φαν από γεννησιμιό μου) του Σώκρατες, του Ζίκο, του Φαλκάο, η Ολλανδία του Γκούλιτ και του Μάρκο Φαν Μπάστεν με εκείνο το εκπληκτικό γκολ απέναντι στον Ρενάτ Ντασάεφ, στο euro το 1988. Μένω με τις αναμνήσεις εκείνων των γλυκών καιρών και δύσκολα κάθομαι στον δέκτη να δω μπάλα ξανά. Ειδικά δε μετά το ρεζιλίκι της Βραζιλίας από τους Γερμανούς, δυο χρόνια πριν.
Υ.Γ Η ¨Οτάβα " για τους νεότερους ήταν η ιστορική καφετέρια της Νάουσας, όπως σήμερα είναι ο "Πράπας".