ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ (δ΄).Γράφει ο Μανώλης Βαλσαμίδης

Τελευταία "στάση" του Ακάθιστου Ύμνου, η τετάρτη. Ολοκληρωμένος ο Ακάθιστος Ύμνος θα ψαλεί την πέμπτη Παρασκευή των Νηστειών. Λαοφιλής ο Ακάθιστος ή οι Χαιρετισμοί συγκεντρώνει πλήθος χριστιανών στις εκκλησίες, πάντοτε, ιδιαίτερα όμως σε καιρούς δύσκολους. Θυμάμαι από τα φοιτητικά μου χρόνια στον Ναό του Γρηγορίου του Παλαμά της Θεσσαλονίκης να είναι περισσότερος κόσμος στον αύλειο χώρο απ' ότι στο εσωτερικό, λόγω
του αδιαχωρήτου. Επαρχιώτης εγώ, εντυπωσιάστηκα από την ευλάβεια των Θεσσαλονικιών. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και στην επαρχία. Η Παναγία, η Μαρία Θεοτόκος, είναι η μάνα όλων μας. Και ο Ακάθιστος ύμνος ή οι Χαιρετισμοί ή τα Χερονύμφια είναι το τραγούδι του λαού για την μεγάλη μάνα.  
Τα γράμματα της ακροστιχίδας στην τέταρτη "στάση" έχουν αναφορές:
Το Τ στη σκέπη και προστασία, την οποία παρέχει στους προστρέχοντες πιστούς η Θεοτόκος.
Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων· ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, κατεσκεύασέ σε Ποιητὴς Ἄχραντε, οἰκήσας ἐν τῇ μήτρᾳ σου, καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας·
Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα· χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.
Το Υ αναφέρεται στο πλήθος των δωρεών που ο Θεός παρέχει στον άνθρωπο, του οποίου η ευγνωμοσύνη και οι ύμνοι υπολείπονται ασφαλώς σε μέγεθος των ευεργεσιών.
Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου· ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ᾠδάς, ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν, τοῖς σοὶ βοῶσιν· Ἀλληλούϊα.
Το Φ ακολουθείται από μια παρομοίωση. Ομοιάζεται η Θεοτόκος με λαμπάδα που εκπέμπει άυλο φως, που οδηγεί στη γνώση του Θεού και φωτίζει τον ανθρώπινο νου.
Φωτοδόχον λαμπάδα, τοῖς ἐν σκότει φανεῖσαν, ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον· τὸ γὰρ ἄϋλον ἅπτουσα φῶς, ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας, αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα, κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα·
Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα· χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα.
Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν· χαῖρε, ὅτι τὸν πολύῤῥητον ἀναβλύζεις ποταμόν.
Φτάσαμε στο Χ. Το Χ ακολουθείται από τη διαπίστωση ότι η έλευση του Χριστού έσχισε το χειρόγραφο των αποδήμων της χάριτός Του.  
Χάριν δοῦναι θελήσας, ὀφλημάτων ἀρχαίων, ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων, ἐπεδήμησε δι᾿ ἑαυτοῦ, πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ χάριτος· καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον, ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα.
Με το Ψ ο υμνωδός φέρει επί σκηνής τους πιστούς να ψάλλουν ύμνους στον τόκο της Θεοτόκου, τον Χριστό, και να απευθύνουν το χαίρε προς τη Θεοτόκο ως έμψυχο ναό.
Ψάλλοντές σου τὸν τόκον, ἀνυμνοῦμέν σε πάντες, ὡς ἔμψυχον ναὸν Θεοτόκε· ἐν τῇ σῇ γὰρ οἰκήσας γαστρί, ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος, ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοι πάντας·
Χαῖρε, Κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι· χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.
Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ [του σώματός μου] θεραπεία· χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.
Με το Ω, ο λαός ικετεύει τη Θεοτόκο σε τιμή της οποίας προσφέρεται ο Ακάθιστος Ύμνος να δώσει στους πιστούς σωτηρία από κάθε συμφορά στην παρούσα ζωή και λύτρωση από τη μέλλουσα τιμωρία.
Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον (ἐκ γ´)· δεξαμένη τὴν νῦν προσφοράν, ἀπὸ πάσης ῥῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας· καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τοὺς σοὶ βοῶντας· Ἀλληλούϊα.