ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ (γ΄) Γράφει ο Μανώλης Βαλσαμίδης

Τον Ακάθιστο Ύμνο μελέτησαν και Έλληνες φιλόλογοι και θεολόγοι με πρώτο τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Παναγιώτη Τρεμπέλα, πολλοί καθηγητές των πανεπιστημίων μας, επίσκοποι και άλλοι φιλόλογοι ή θεολόγοι. Θυμάμαι τον δικό μας εδώ λυκειάρχη Ιωάννη Αμπατζίδη, δυνατό φιλόλογο, που με παρακάλεσε να μεσολαβήσω στον δεσπότη να μιλήσει στην εκκλησία του Αγίου Μηνά στους χαιρετισμούς. Το ήθελε από ψυχή. Του δόθηκε η άδεια και θυμάμαι την ομιλία του. Θέμα του "η έννοια του φωτός στους χαιρετισμούς". Δεν ήταν
κήρυγμα εκκλησιαστικό, ήταν έκφραση θαυμασμού για την πλοκή και τα νοήματα του ύμνου, ένας ύμνος για τον ακάθιστο ύμνο.
Η τρίτη στάση των χαιρετισμών αρχίζει με το Ν και τελειώνει με το γράμμα Σ.
Το περιεχόμενο της "στάσης" σηματοδοτείται από τον πρόλογο στο κάθε γράμμα. Ενδιάμεσα επιλέγω ενδεικτικά έναν από τους χαιρετισμούς στα γράμματα που υπάρχουν χαιρετισμοί. Οι εκφωνήσεις που καταλήγουν στο αλληλούια δεν έχουν χαιρετισμούς στη Θεοτόκο. Το αλληλούια είναι ύμνος στον Θεό.
Νέαν ἔδειξε κτίσιν, ἐμφανίσας ὁ Κτίστης, ἡμῖν τοῖς ὑπ᾿ αὐτοῦ γενομένοις· ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας γαστρός, καὶ φυλάξας ταύτην, ὥσπερ ἦν, ἄφθορον· ἵνα τὸ θαῦμα βλέποντες, ὑμνήσωμεν αὐτήν, βοῶντες·
Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί· χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ᾿ οὗ σκέπονται πολλοί.
Ξένον τόκον ἰδόντες, ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες· διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεός, ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος, τοὺς αὐτῷ βοῶντας· Ἀλληλούϊα.
Ὅλος ἦν ἐν τοῖς κάτω, καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν, ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος· συγκατάβασις γὰρ θεϊκή, οὐ μετάβασις δὲ τοπικὴ γέγονε· καὶ τόκος ἐκ Παρθένου θεολήπτου, ἀκουούσης ταῦτα·
Χαῖρε, ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ· χαῖρε, οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ.
Πᾶσα φύσις Ἀγγέλων, κατεπλάγη τὸ μέγα, τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως ἔργον· τὸν ἀπρόσιτον γὰρ ὡς Θεόν, ἐθεώρει πᾶσι προσιτὸν ἄνθρωπον· ἡμῖν μὲν συνδιάγοντα, ἀκούοντα δὲ παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα.
Ῥήτορας πολυφθόγγους, ὡς ἰχθύας ἀφώνους, ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε· ἀποροῦσι γὰρ λέγειν τό, πῶς καὶ Παρθένος μένεις, καὶ τεκεῖν ἴσχυσας· ἡμεῖς δὲ τὸ μυστήριον θαυμάζοντες, πιστῶς βοῶμεν·
Χαῖρε, ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί· χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.
Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον, ὁ τῶν ὅλων Κοσμήτωρ, πρὸς τοῦτον αὐτεπάγγελτος ἦλθε· καὶ ποιμὴν ὑπάρχων ὡς Θεός, δι᾿ ἡμᾶς ἐφάνη καθ᾿ ἡμᾶς ἄνθρωπος· ὁμοίῳ γὰρ τὸ ὅμοιον καλέσας, ὡς Θεὸς ἀκούει· Ἀλληλούϊα.