Κωνσταντίνος ΙΑ' Αυτοκράτωρ Ρωμαίων

"Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ' εμόν εστίν ουτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών". Με συγκλονίζει πάντα τούτη η ρήση του τελευταίου αυτοκράτορα της Αγίας Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνου ΙΑ΄ του Παλαιολόγου. Πόσο μεγάλη η θυσία να αφήσεις γήινες εξουσίες, πλούτη, παλάτια, οικογένεια, για του Χριστού την  πίστη την Αγία. Και να πέσεις ως νέος Λεωνίδας με τους
τριακοσίους σου στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, στα υπερχιλιόχρονα τείχη της Βασιλίδας των Πόλεων. "Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και των συν αυτώ αναιρεθέντων αιωνία η μνήμη" έγραφε το σκουτέλι, μνημόσυνο για τον Βασιλέα των Ρωμιών και τα παλικάρια του,που κάναμε κάθε χρόνο με τον παπα Θανάση και τον παπα Στυλιανό, στον Μέσα Πρόδρομο της Νάουσας. "Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι" με ορμήνευε η γιαγιά η Δόμνα, στα παραμύθια που με κοίμιζαν στην μεγάλη κάμαρα του σπιτιού, στον Στενήμαχο. Πεντακόσια εξήντα δυο χρόνια από τότε. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Με στοιχειώνει η Πόλη.Όσες  φορές πήγα οραματίστηκα τον Άγιο Βασιλέα να λαμβάνει από τον Πατριάρχη Μίτρα και Πατερίτσα και να στέκεται στο Δεσποτικό για να συνεχιστεί η λειτουργία στην Αγιασοφιά. Οι αρχάγγελοι εμφανίστηκαν στα τέσσερα σημεία που βαστάνε τον τρούλο. Ζυγώνει η ώρα που θα λάβουν ξανά οι Ρωμιοί την Θεία Χάρη να προσκυνήσουν τον Τριαδικό Θεό στην Αγιασοφιά. Ο καιρός γαρ εγγύς.