Η νέα ποιητική συλλογή του Ηλία Τσέχου, "Τα πλήθη του ενός" (2013).Γράφει ο Φαίδων Θεοφίλου

Στην ποίηση του Ηλία Τσέχου, έχω την αίσθηση πως οι λέξεις του είναι φωνές, που έρχονται άλλες από το απώτερο παρελθόν, άλλες από το εγγύτερο, από τη σύγχρονη πραγματικότητα, από το χωριό, την πόλη, τη λόγια παιδεία. Λέξεις γεμάτες ζωτικότητα και χυμούς, λέξεις κραυγές, με τον τρόπο που τις χρησιμοποιεί και τις ενθέτει ο ποιητής. Συχνά λέξεις απείθαρχες σαν την αθωότητα των παιδιών κι άλλοτε ώριμες σα να στάζουν από τη σαγηνευτική σοφία ενός γέροντα. Όλες όμως, συνθέτουν ένα στέρεο ποιητικό σώμα και μια ιδιόμορφη ποιητική γλώσσα που κάνει τον Ηλία Τσέχο να ξεχωρίζει

με τη μαστοριά της γλώσσας του και τα υλικά που επιλέγει. Τα ποιήματά του, ενώ έχουν μια στέρεη δομή, όχι λίγες φορές, αφήνουν τη γεύση μιας γλωσσικής και νοηματικής αναρχοευλευθεριότητας, σαν το άγριο άλογο που τρέχει για να ξοδέψει την υπερχειλίζουσα ζωτικότητά του. Το χαρακτηριστικό αυτό του Τσέχου είναι ιδιαίτερα γοητευτικό, όσο και δύσκολο στην εφαρμογή του, αφού οι ισορροπίες είναι λεπτές. Τέλος, διαβάζοντας ένα ποίημα του Τσέχου, έχεις την εντύπωση πως ήταν γραμμένο από πάντα, όπως όταν, π.χ. συναντάς στη φύση ένα λόφο και δεν αναρωτιέσαι ποιος τον έφτιαξε. Χαίρομαι την ποίηση του Ηλία Τσέχου, που είναι τόσο οικεία στον αναγνώστη και ταυτόχρονα τόσο καινούρια.

Κίνητρα

Εξηντάρης

Ώριμη σκουριά

Εαρινή μαργαρίτα

Ελάφι παραπάνω κιλά

Μουντζώνοντας μνημόνια

Το καπιταλισμένο σώμα

Οπλισμένος

Το λίγο σκουπίδι

Πολύ στους τάφους μας

Στα εβδομήντα με εξήντα τρέχοντας

Αγχόνη αναβάλλεται

Ο πληθυσμός του χρόνου

Εξηντάρης

Καμία συμπεριφορά

Αφήνοντάς με να πονάει

Είσοδοι εξόδων

Αυτές οι αναγκαίες έξοδοι

Να τυλιχθούν της προσοχής

Μην συμβιβάσουν τα μετρίως

Έχουν ανάγκη ανατάσεων

Χρήζουν μιας ιδιαίτερης αφής

Ανοίγουν υπολογιστές

Αυτές οι αναπτύσσουσες έξοδοι

Λες αναγκαίες είναι σύνοδοι

Ρουφήχτρες αλεξιπτωτιστών

Μια περιπέτεια σκλαβιά

Βροχή αναγκαία ξεπίκρας

Προσβεβλημένη στο φιλί

Αυτές οι αιμορραγούσες έξοδοι

Έχουν τη μνήμη έξω απ' το κατώφλι

Αν δεν προσεχθούν, αργά αργά μας σβήνουν

Από τη νέα ποιητική συλλογή του Ηλία Τσέχου "Τα πλήθη του ενός" (2013)