Μια άκρως ενδιαφέρουσα του κ. Μανώλη Βαλσαμίδη στη σχολή
γονέων , στο πνευματικό κέντρο του Αγίου Μηνά Νάουσας, δημοσιεύουμε σήμερα. Η
ομιλία του κ. Βαλσαμίδη έγινε πριν από
ένα χρόνο, στις 5 Μαρτίου του 2012, αλλά είναι διαχρονική και εμπεριστατωμένη, για το πώς αντιμετωπίζει
η εκκλησία τα παραδοσιακά μας δρώμενα.
«Ευχαριστώ θερμά τον πατέρα Αθανάσιο για τα όσα κολακευτικά
είπε για την ταπεινότητά μου. Ιδιαίτερα θέλω να σταθώ σ’ αυτά που είχε την
καλοσύνη να πει για το θέμα. Πράγματι το θέμα μας είναι ενδιαφέρον και άπτεται
πολλών επιστημών: της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας, των
πολιτικών επιστημών κ.ά. Μπαίνοντας στο θέμα, πρέπει να θυμηθούμε τι λέμε
παραδοσιακά δρώμενα και τι Εκκλησία. Λέγοντας παραδοσιακά δρώμενα θα ορίσουμε
ότι
εννοούμε τις εκτός της Εκκλησίας γιορτές, τελετές και συνήθειες, που μπορεί
να είναι πολιτειακές, εκδηλώσεις πόλεων, λαογραφικά δρώμενα, ακόμα και
οικογενειακές μακροχρόνια επαναλαμβανόμενες συνήθειες. Από την άλλη όταν
μιλούμε για Εκκλησία, εννοούμε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Όχι κάθε Εκκλησία. Την
Εκκλησία, που αποδέχεται και προβάλλει την αλήθεια και συγκεκριμένα την αληθινή
πορεία του ουρανοπολίτη ανθρώπου στη γη. Πριν μπούμε στο θέμα θα ήθελα να
σημειώσω ότι η παράδοση έχει χαρακτηριστικά διαφοροποίησης, διαχωρισμού των
ανθρώπων, ενώ η Εκκλησία είναι θεσμός ένωσης. Έτσι, όταν η Εκκλησία καλεί εις
ενότητα, ουσιαστικά μας καλεί να ξεχάσουμε κάποια πράγματα και να περάσουμε σε
άλλο επίπεδο ζωής. Και εδώ υπάρχει δυσκολία. Το πρόβλημα το βρήκε μπροστά της η
Εκκλησία από το ξεκίνημά της. Η θέση της, ο στόχος της: Δεν υπάρχουν στην
Εκκλησία του Χριστού διαφορές: Όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν
ενεδύσασθε. ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ή ελεύθερος, ουκ ένι
άρσεν και θήλυ. πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού». Στην εκκλησία του
Χριστού δεν υπάρχουν διαφορές.Πόσο σοβαρές ήταν αυτές οι διαφορές;Πολλά θα
μπορούσαμε να θυμηθούμε από τις Γραφές, πολλά να πούμε. Να θυμηθούμε τα όσα
συνέβησαν στα Λύστρα της Λυκαονίας, όταν ο Παύλος γιάτρεψε έναν χωλό; Ο ιερέας
του Διός έφερε ταύρους και στεφάνια για
να κάνει θυσία στον Βαρνάβα και τον Παύλο, γιατί πίστεψαν οι Λυκαονείς, πως ο
Βαρνάβας ήταν ο Ζευς και ο Παύλος ο
Ερμής, επειδή ο Παύλος ηγούνταν του λόγου. (Πράξ. Απ. 14. 8-18). Μπορούμε ακόμα
να θυμηθούμε το όραμα του Πέτρου. Τα
περί καθαρών και ακαθάρτων. «Πέτρε θύσον και φάγε». Ο Απόστολος Πέτρος
συμπεραίνει με ασφάλεια ότι ο Θεός δεν μεροληπτεί. «επ’ αληθείας καταλαμβάνομαι
ότι ουκ έστι προσωπολήπτης ο Θεός». (Πράξ. των Απ. 10. 9-33, 34).Είναι σοβαρές,
πολύ σοβαρές οι διαφορές.Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον κατά Ιουδαίων και Εθνικών
λόγο του χτίζει την κατήχηση][ του Έλληνα και του Ιουδαίου σε διαφερετική βάση.
Λέγει ο Χρυσόστομος: Στο ερώτημα ενός ειδωλολάτρη «πόθεν δήλον ότι Θεός εστιν ο
Χριστός;» θα απαντήσεις με χειροπιαστά αναντίρρητα πράγματα. Θα στηριχθείς σε
αυτά που και από εμάς και απ’ αυτόν τον ίδιο είναι παραδεκτά και ανεπίδεκτα
αμφιβολίας. Τι να του πω του Έλληνα: για τον ουρανό, για την Ανάσταση νεκρών,
για τη θεραπεία τυφλών, για την εκδίωξη δαιμόνων; δεν θα τα δεχτεί. Να του
μιλήσω για την επαγγελία της βασιλείας των ουρανών, για τα απόρρητα αγαθά; Να
διαλεχθώ περί Αναστάσεως των νεκρών, «ου μόνον ουκ ανέξεται, αλλά και
γελάσεται». Θα αρχίσω λέει ο Χρυσόστομος από το ότι ο Χριστός είναι ο ιδρυτής
της Εκκλησίας. Θα μιλήσω για το φαινόμενο της ίδρυσης και εξάπλωσης της
Εκκλησίας. Θα μιλήσω για την ουσιαστική θρησκευτική, κοινωνική και πολιτιστική
αλλαγή των Χριστιανών. Είναι μια πραγματικότητα αναντίρρητη. Άνθρωποι
διαφορετικών φυλών στον κόσμο φιλοσοφούν όχι μόνο για την παρούσα ζωή αλλά και
για την μέλλουσα και πρακτικά κατάργησαν νόμους των πατέρων τους, ξερίζωσαν
συνήθειες που στερεά είχαν ριζώσει και αντ’ αυτών φύτευσαν άλλα, νέα ήθη.Διασκεδάσεις
και μεθύσια και όλη η λοιπή μανία έχουν καταργηθεί, στη θέση τους έχουν
εισαχθεί «όσα σεμνά, όσα αγνά, όσα δίκαια, όσα εύφημα, ει τις αρετή και είτις
έπαινος» (Φιλιπ. 4,8).Για τους Εβραίους, τι γίνεται με αυτούς; Για τους
Εβραίους άλλος είναι ο δρόμος της Κατήχησης. Η ίδια όμως κατάληξη. Αυτοί έχουν
παιδαγωγόν εις Χριστόν την Παλαιά Διαθήκη. Ξεκινάμε από τους προφήτες.Αναντίρρητα
κάθε λαός έχει τις ρίζες του την διαφορετικότητά του. Τα έθνη που ασπάζονται
τον Χριστιανισμό προσέρχονται με ένα διαφορετικό το καθένα υπόβαθρο. Υπάρχουν
αυτές οι διαφορές και έχουν ρίζες βαθιές και έχουν έκταση στο πολιτιστικό, το
θρησκευτικό, το κοινωνικό, το πολιτικό γίγνεσθαι του κάθε λαού.Θα συμφωνήσουμε
ότι άλλο ο προσερχόμενος στον Χριστό
Ιουδαίος, άλλο ο Έλληνας και άλλο, ο Ρωμαίος, ο Πέρσης, ο Ινδός ή ο
Αφρικανός.Και αυτό είναι το θαυμαστό. Είναι θαυμαστή η αλλοίωση των λαών με την
είσοδό τους στην ποίμνη του Χριστού, που δεν γίνεται με βία, αλλά ειρηνικά. με
την αποδοχή της διδασκαλίας του Χριστού, με έναν προσανατολισμό προς το άκτιστο
φως. Διαφορετικής προέλευσης άνθρωποι πορεύονται επί τας πηγάς των υδάτων
ενταγμένοι στην ποίμνη του Χριστού. Και γενήσεται μία ποίμνη και εις ποιμήν. Τα
πρόβατα αναγνωρίζουν τον ποιμένα, «τα πρόβατα της φωνής της εμής ακούουσιν»
(Ιω. 10. 27). Έχουμε μπροστά μας μια
καινούρια οντότητα, με νέα χαρακτηριστικά, με ουσιαστικά εσωτερικά γνωρίσματα
και με εξωτερική ανταύγεια πρωτόγνωρης συμπεριφοράς. Ο Ειδωλολάτρης
ρητοροδιδάσκαλος Λιβάνιος, αναφώνησε κάποτε: «Βαβαί, οίαι παρά Χριστιανοίς
γυναίκες εισί».Έτσι στην Εκκλησία του Χριστού δημιουργείται νέο γένος. Του γαρ
και γένος εσμέν. Η επί της γης Βασιλεία του Χριστού διαμορφώνει νέα κοινωνία,
νέα πίστη, νέα φιλοσοφία, καινούριες γιορτές, νέο πολιτισμό, είναι καινή κτίση.
«Τα αρχαία παρήλθεν». (2 Κορινθίους 5. 17). Ιδού γέγονε καινά τα πάντα».
(Αυτόθι)Τέτοιες αλλαγές!!! Και επιβλήθηκαν χωρίς βία και πόλεμο.Αυτά είναι
κατορθώματα του Χριστού, συνεχίζει ο ιερός πατήρ, ο οικουμενικός διδάσκαλος, ο
Χρυσόστομος. Και ταύτα κατώρθωσεν ουχ όπλοις χρώμενος, ου χρήματα δαπανών, ου
στρατόπεδα κινών, ου πολέμους αναρριπίζων, αλλά δι’ ένδεκα ανθρώπων την αρχήν,
ασήμων, ευτελών, αμαθών, ιδιωτών, πενήτων, γυμνών, αόπλων, ανυποδήτων,
μονοχιτώνων.Αν ανοίξουμε την Π.Δ. στους Μακαβαίους και εδικά στο βιβλίο Α΄ των
Μακαβαίων στο πρώτο κεφάλαιο, θα δούμε κάποια άλλα «κατορθώματα», ενός Έλληνα
Βασιλιά, του Αντίοχου του Επιφανούς, ο οποίος θέλησε να επιβάλλει τον Ελληνικό
τρόπο ζωής στους Εβραίους. Στην αρχή με τη θέληση μερικών Εβραίων, νεωτεριστών,
έχτισε στην Ιερουσαλήμ «Γυμνάσιον, κατά τα νόμιμα των εθνών». Σε δεύτερη φάση,
μετά τον κατά του Πτολεμαίου πόλεμο και την επικράτησή του στην Αίγυπτο,
γίνεται βίαιος εναντίον των Εβραίων. Πόσο βίαιος; Πολύ! «Και έγραψεν ο βασιλεύς
Αντίοχος πάση τη βασιλεία αυτού είναι λαόν ένα». Α Μακ. Α 41Τι σήμαινε αυτό. Να
εγκαταλείψουν τα πάτρια και να ακολουθήσουν «οπίσω νομίμων αλλοτρίων».
1. Έτσι
καταργείται το Σάββατο.
2. Απαγορεύεται
η προσφορά θυσιών στο χώρο του θυσιαστηρίου.
3. Καταργούνται
οι Ιουδαϊκές γιορτές.
4. Απαγορεύεται
η περιτομή.
5. Κατάσχονται
και ρίχνονται στην πυρά τα ιερά βιβλία των Εβραίων.
Αντ’ αυτών,
Χτίζονται Ναοί σε τιμή των ειδωλολατρικών θεών.
Στέλνονται από τον ίδιο τον βασιλιά βιβλία με τις καινούριες
απαιτήσεις
Στέλνονται επόπτες επιθεωρητές
Και περιτριγυρίζεται η πόλη από βωμούς νέων θεοτήτων.
Η έναρξη της νέας εποχής αρχίζει με την ημέρα της μεγάλης
θυσίας, ήταν τα εγκαίνια της νέας κατά τον Αντίοχο ζωής. Επειδή συνέπεσε να
γίνουν πέμπτη και εικάδι του μηνός,
ορίστηκε αυτό να γίνεται κάθε μήνα στις
25. Στην πρώτη θυσία σφάχτηκαν ζώα ακάθαρτα και σφάχτηκαν και όσες γυναίκες
περιέτεμαν τα παιδιά τους παρά την αντίθετη διαταγή του βασιλέως. Σφάχτηκαν
μαζί με τα παιδιά τους. Μας πιάνει ανατριχίλα!Πέθανε κάποτε ο Αντίοχος και οι
Εβραίοι επανήλθαν στα ίδια.Γυρίζουμε σελίδα. Σας καλώ να δούμε το μετά, την
ιστορική διαδρομή των εθνών. Από το χτες στο σήμερα. Τι γίνεται μετά τον
εκχριστιανισμό των λαών και των ανθρώπων. Είμαστε όλοι ένα κόψιμο; Παραμένουν
διαφορές;Δυστυχώς ή ευτυχώς διαφορές υπάρχουν. Ευτυχώς, γιατί παραμένει στον
άνθρωπο, θείο εργαλείο, η ελεύθερή του βούληση. Δυστυχώς, διότι υπάρχουν
διαφορές όχι μόνο σε δευτερεύουσες εξωτερικές συμπεριφορές, αλλά και σε επίπεδο
πίστης. Είναι γεγονός π.χ οι αιρέσεις. Γεγονός τα δόγματα: Ορθόδοξοι, Παπικοί,
Προτεστάντες και μάλιστα σε αναρίθμητες αποχρώσεις. Φωνάζει ο Παύλος:
«Μεμέρισται ο Χριστός;» (1 Κορινθ. 1. 13).Και γίνονται σήμερα προσπάθειες για
εξεύρεση μιας κοινής, οικουμενικής γραμμής, με το συμβούλιο των Εκκλησιών,
γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων, θα τις χαρακτηρίζαμε ατέρμονες και
ατελέσφορες. Αυτοί που διέφεραν μεταξύ τους ως Εθνικοί, διαφέρουν και ως
Χριστιανοί. Δεν είμαι εναντίον της ενότητας. Ευχόμαστε υπέρ της ενώσεως των
Εκκλησιών. Δεν μπορούμε όμως να μη δούμε τις διαφορετικές αφετηρίες, θέσεις,
απόψεις.Μένοντας πίσω, θα δούμε τα χειρότερα στα λεγόμενα Χριστιανικά κράτη. Θα
δούμε πολέμους, θρησκευτικούς τους είπαν, μεταξύ Χριστιανικών κρατών. Και στη
δική μας ιστορία, να θυμηθούμε την επίθεση των Ιταλών το 40, την επίθεση των
Γερμανών και την σκληρή κατοχή. Οι μεν Ιταλοί Καθολικοί, οι δε Γερμανοί
Προτεστάντες. Θα δούμε σφαγές και ομοδόξων αλλοεθνών π.χ Βούλγαροι, Έλληνες. Θα δούμε και σφαγές και
ομοδόξων ομοεθνών. εμφύλιος. Κάτι δεν πάει καλά.Με την Ένωση της Ευρώπης
φαίνεται ότι αποτρέπονται οι πόλεμοι μεταξύ των Ευρωπαϊκών κρατών. Τι θα γίνει
σε παγκόσμιο επίπεδο; ο Θεός το ξέρει. Στο κανάλι Πέλλα απόψε νομίζω θα
επαναληφθεί η εκπομπή του πατρός Στυλιανού, με θέμα τις προφητείες του πατρός
Παϊσίου. Όμως πόλεμος υπάρχει και σήμερα. Είναι οικονομικός. Ο αδύνατος
καταπιέζεται, τιμωρείται, εκχωρεί εθνική κυριαρχία στον δυνατό. Αυτό συμβαίνει,
δυστυχώς, σήμερα εις βάρος μας.Θα μου πείτε ίσως ότι είμαι εκτός θέματος. Όχι.
Αυτό που λέει ο Χρυσόστομος, ο Παύλος, ο ίδιος ο Χριστός: «τα άνω ζητείτε»,
(Κολ. 3. 1) εμείς δεν το εφαρμόζουμε. Μένουμε δεμένοι στα κάτω, παραμένομε στην
παλαιά ζύμη. Καταναλωτική κοινωνία και όπου βγει. Το απλό Πάτερ ημών το
ψελλίζουμε, αλλά δεν το βιώνουμε. Επιζητούμε τα καλά και συμφέροντα για τη
χοϊκή ύπαρξή μας και όχι τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών. τουτέστι τα
καλά για την πνευματική μας υπόσταση και την πνευματική μας ανόρθωση και
προκοπή. Θέλουμε διόρθωση πορείας σε πολλά. Και η Εκκλησία παραμένει μοναδική ελπίδα.
Αποδοκιμάζει ό,τι έχει σχέση με τον παλαιό άνθρωπο, φωτίζει την οδό της
σωτηρίας. «νυν γαρ εγγύτερον ημών η σωτηρία ή ότε επιστεύσαμεν. η νυξ
προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν. αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα
τα όπλα του φωτός. ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν, μη κώμοις και μέθαις,
μη κοίταις και ασελγείαις, μη έριδι και ζήλω». ( Ρωμ. 13, 11-14). Να έρθουμε
στα έθιμα. Πρόβλημα για τη Χριστιανική
Κοινωνία των πρώτων αιώνων ήταν οι νουμηνίες. Το πρόβλημα με το είναι
και το χρόνο είναι πολύ μεγάλο.Ο Χρυσόστομος φιλοσοφεί. Αν είναι πρώτη του
έτους ή πρώτη του μηνός, ή καθημερινές πού είναι το θέμα; Όλες οι μέρες είναι
του Θεού. Έτυχε και ορίστηκαν έτσι. Είναι ασέβεια το ότι παρατηρούν τις ημέρες,
όσοι το κάνουν, και οιωνίζονται, και νομίζουν ότι αν πάει η πρώτη ημέρα καλά,
θα πάνε έτσι και οι υπόλοιπες. Αυτό είναι ασέβεια. Και είναι και ασωτία. να
ξεκινούν από τα ξημερώματα γυναίκες και άνδρες να γεμίζουν φιάλες και ποτήρια
και να πίνουν «μετά πολλής ασωτίας τον άκρατον». (Χρυσ. εις τας Καλάνδας, Α/2
και Β/2). Αυτά είναι ανάξια της πίστεώς μας.Αυτά λέγονταν το 387 μ.Χ. σε μια
πόλη 800.000 κατοίκων, την Αντιόχεια, με μισούς Χριστιανούς και μισούς
ειδωλολάτρες. Η Εκκλησία κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για την εκρίζωση των
αρνητικών αυτών εθίμων, μέχρι που τον έβδομο αιώνα η έκτη οικουμενική σύνοδος
στην Κωνσταντινούπολη καταδίκασε τις γιορτές αυτές με τον 62ο κανόνα της σαν μη
αρμόζουσες προς το χριστιανικό ήθος.
Ο κανόνας καταλήγει:
«Τας ούτω καλουμένας Καλάνδας και λεγόμενα Βοτά και τα
καλούμενα Βρουμάλια και την εν τη πρώτη του μηνός Μαρτίου επιτελουμένην
Πανήγυριν καθάπαξ εκ της των πιστών πολιτείας περιαιρεθήναι βουλόμεθα».
Να έρθουμε, βλέπω την αγωνία σας, τώρα στα δικά μας. Οι
αποκριές, ως μέρες συμφιλίωσης, αλληλοσυγχώρησης, αποχαιρετισμού της κρεοφαγίας
για μια μεγάλη περίοδο του έτους, έχει θέση μέσα στο καλαντάρι της Εκκλησίας.
Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις και έθιμα
σαν το χάσκα, γιατί όχι. Η θύμηση των νεκρών. Τα κόλλυβα Η διασκέδαση μέσα στα
χριστιανικά ήθη, η χαρά, ο χορός, εφόσον δεν γινόμαστε επιλήσμονες του
προορισμού μας δεν απαγορεύονται. Αντιθέτως σε ώρες κάθαρσης, σε ώρες λύτρωσης
η ατμόσφαιρα της χαράς υπογραμμίζει την αξία των γεγονότων. Η επιστροφή του
ασώτου στάθηκε αφορμή να γεμίσει το σπίτι από συμφωνίες και χορούς. Δηλαδή,
γέμισε το σπίτι τραγούδια και χορούς. Έχουμε χαρά έλεγαν παλιά οι καλεστάδες
του γάμου. Χαρά και στον γάμο της Κανά και το πρώτο θαύμα του Χριστού. «Οίνον
ουκ έχουσι». (Ιω. 2. 4). Και να πάμε στις γιορτές τις Χριστιανικές. «Βίος ανεόρταστος,
μακρά οδός απανδόκευτος», λέει ο Μέγας Βασίλειος. Δρόμος χωρίς πανδοχείο. Και
έχουμε, δόξα τω θεώ, πολλές γιορτές, που οδηγούν τους πόδες μας στην Εκκλησία,
σε τελετές κάθαρσης και χαράς. Η γιορτή του Πάσχα! «Εορτών εορτή και πανήγυρις
πανηγύρεων». (Υμνολογία Πάσχα). Και όταν λέμε πανήγυρις το εννοούμε. Απ’ το πανηγύρι, είναι φυσικό, δεν λείπει ποτέ
ο χορός.Ο χορός είναι τρόπος έκφρασης του Έλληνα, είναι γλώσσα. Σας διαβάζω ένα απόσπασμα επιστολής της κυρίας
Chenier, μητέρας του Γάλλου ποιητή Andre Chenier, προς τον συγγραφέα Pierre Augustin GUYS.
«Είναι τόσο αφοσιωμένοι στον χορό (οι Έλληνες) που τίποτα δεν κάνει να τον ξεχάσουν.
Ένας νέος Έλληνας, ίσως μεθυσμένος, περνώντας την ημέρα του Πάσχα μπροστά από
την τουρκική φρουρά επικεφαλής ενός χορού (ομίλου χορευτών), συνελήφθη. Του
έδωσαν επί τόπου 50 ραβδισμούς στις πατούσες και τον απέλυσαν σε άθλια
κατάσταση. Τον είδαν όμως έκπληκτοι να σηκώνεται και να πηγαίνει αμέσως,
κουτσαίνοντας, προσπαθώντας με δυσκολία να κρατηθεί όρθιος, να ξαναβρεί την
ομάδα του που συνέχιζε να χορεύει για να ξαναπάρει τη θέση του σ’ αυτήν». (Β.
Ε. Οι ρυθμοί των τραγουδιών, Μπούλες της Νάουσας, σ.113). Θα τελειώσω με το
δικό μας δρώμενο, τις «Μπούλες της Νιάουστας». Έχουμε πολλές γιορτές,
επετείους. Γιορτές εθνικές, τοπικές, πρόσφατης ιστορίας ή πανάρχαιας κοινωνικής
υφής, γιορτές που στα παλιά είχαν και πολιτειακό και θρησκευτικό -
ειδωλολατρικό περιεχόμενο. Ερώτημα: Γιατί μπερδεύουμε τα εθνικά με τα
Θρησκευτικά; 25η Μαρτίου. Ευαγγελισμός, κήρυξη της Ελληνικής επανάστασης κ. ο.
κ. Το θέμα είναι μεγάλο. Δεν θα μας παρασύρει σήμερα στην ανάλυσή του. Θα πάμε
πίσω στην κυρία Chenier και τις επιστολές της για να δούμε πως η Εκκλησία
αντιμετώπιζε παράλληλα φαινόμενα στην καρδιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Είμαστε στο1750, Πάσχα στην Κωνσταντινούπολη. Ο Πατριάρχης ζητάει την άδεια από
το Σουλτάνο να στηθεί στην πλατεία του Πέραν χοροστάσι για ένα Μακεδονικό
δρώμενο. Θα το πούμε εμείς εδώ από τα λόγια του τραγουδιού «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο
ΜΑΚΕΔΩΝ». Τα λόγια στο σχετικό γαλλικό βιβλίο είναι γραμμένα στα ελληνικά χωρίς
τόνους, τα μεταφέρω: «που ειν’ ο Αλεξανδρος ο Μακεδονις, που οριζεν την
οικουμενην ολην»! δεν είναι του παρόντος
η συνέχιση του θέματος. Είναι όμως παράλληλο με το δικό μας το οποίο ξεκινάει εδώ με το τραγούδι «Ως πότε
παλικάρια θα ζούμε στα στενά. Μένουμε στο σημαδιακό γεγονός ότι ζητάει για
λογαριασμό των Μακεδόνων κασάπ – ογλάν (νέων των κρεωπολείων) την άδεια να
στήσουν το χορό, με μακριά μαχαίρια, ο ίδιος ο Πατριάρχης. Το δικό μας έθιμο θα
το δεχτούμε, είναι προσωπική μου γνώμη, και θα ντύνουμε τα παιδιά μας Μπούλες. Είναι γιορτή ενηλικίωσης, γιορτή
μύησης, έναρξης ανάληψης ευθυνών, φιλοσόφησης του από πού προερχόμαστε και που
πάμε, είναι δοκιμασία ανάδειξης νέου αίματος στις δυνάμεις τάξεως και αποτροπής
των κινδύνων. Βγαίνουν οι νέοι από το σπίτι παιδιά και γυρίζουν άνδρες. Μόνον
να σταματήσουν αυτές οι αλλοιώσεις, όπως το ντύσιμο παντρεμένων και το μπέρδεμα
της γνωστής ανιστόρητης, άκριτης εμπλοκής ξένης ονομασίας στο έθιμο. Έχω ηλικία
και σας βεβαιώνω ότι η γενιά μου το παραλάβαμε ως «οι Μπούλες της Νιάουστας».
Τα άλλα είναι ονειροφαντασίες. Συνοψίζοντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι ως
Χριστιανοί ζητούμε τα άνω και σε κάθε περίπτωση πρέπει να συμπεριφερόμαστε
ανάλογα με τα πρέποντα στο Χριστιανικό ήθος. «Το λοιπόν, αδελφοί, όσα σεμνά,
όσα αγνά, όσα δίκαια, όσα εύφημα, ει τις αρετή και είτις έπαινος. α και εμάθετε
και παρελάβετε και ηκούσατε και είδετε εν εμοί, λέγει ο Απόστολος Παύλος, ταύτα
πράσσετε και ο Θεός της ειρήνης έσται μεθ΄ υμών» (Φιλιπ. 4. 8-9).
Σας ευχαριστώ»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου