Δύσκολοι καιροί για ευρωπαϊκά αυτονόητα

Είναι πράγματι απίστευτο να αντιληφθεί κανείς τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στο πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι. Στην ‘ισχυρή’ Ελλάδα, παλαιό μέλος της Ε.Ε., αλλά και στην Κύπρο που πριν από λίγα χρόνια επέλεξε κι αυτή ευρωπαϊκή τροχιά νομισματικής και...

οικονομικής ‘ασφάλειας’. (Την ίδια ώρα που κι άλλες αποκαλούμενες ‘αναπτυσσόμενες’ χώρες, π.χ. Τουρκία, αιτούνται -περιέργως- την είσοδο στον ‘ισχυρό’ πώλο της Ευρώπης…)

Ποια ακριβώς ασφάλεια μπορεί να μας εμπνέει υπό τις παρούσες συνθήκες η ενωμένη Ευρώπη, σε καιρούς γενικής ανασφάλειας για το τι ξημερώνει; Αυτή των συνεχών αναφορών της επιστροφής στη δραχμή και τη λίρα; Ή μήπως αυτή της επιστροφής στους χωματόδρομους, στην ξυλόσομπα και τη φλορέτα;

Είναι φανερό ότι το όραμα της πολιτικής ένωσης της Ε.Ε. καταρρέει πριν καν… πάει νήπια. Θέλετε κι απόδειξη γι’ αυτό; Το ηχηρό παράδειγμα της Κύπρου αρκεί. Ένα διχοτομημένο αιματοβαμμένο νησί, με ανθούσα και ραγδαία αναπτυσσόμενη οικονομία στο βόρειο-ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟ τμήμα του, το εκτός Ε.Ε. ουσιαστικά, και με σοβαρά προβλήματα επιβίωσης κράτους και πολιτών στο νότιο, ‘ευρωπαϊκό’, ‘δυτικό’ μέρος του νησιού. Αν αυτό δεν είναι αποτυχημένο μοντέλο ανάπτυξης ενός οικονομικού κολοσσού, τότε τι είναι;

Κώστας Παναγιωτίδης