Σύσκεψη για το νοσοκομείο Νάουσας. Το μεσημέρι των ‘θαυμάτων’ και των θυμάτων

Κάποιος που πήγαινε στην κυριακάτικη σύσκεψη για το μέλλον του νοσοκομείου Νάουσας, μάλλον θα ανέβαινε τα σκαλιά του δημαρχείου με προβληματισμό. Ωστόσο έφυγε γεμάτος χαρά από τη σύσκεψη αυτή, αφού τα προβλήματα όλα...

λύθηκαν ως εκ θαύματος. Το νοσοκομείο μένει, οι κλινικές δεν κλείνουν, οι κλίνες δεν μειώνονται, γιατροί και νοσηλευτές δεν αποσπώνται. Αντιθέτως, έρχεται με πρωινή ‘βάρδια’ γιατρός στη γυναικολογική και στην ωριλά, σχεδιάζεται ουρολογική, πάμε για κέντρο αποκατάστασης, και σχεδιασμό πλήρους ανάπτυξης του νοσοκομείου, σε συνέργεια με το νοσοκομείο Βέροιας.

Όλα αυτά τα παραπάνω ‘θαύματα’ έγιναν σε ένα μεσημέρι Κυριακής, από τη συστράτευση της τοπικής κοινωνίας, που ενώπιον του λαού αναγκάζεται να ενδώσει σε παντός είδους αιτήματα. Μεγάλα και μικρά.

Σε σοβαρή βάση τώρα, αποδειχθήκαμε απείρως πρόχειροι για τη σύσκεψη που εδώ και αρκετές μέρες οργανώσαμε, δεν είδαμε καν ότι ο νέος οργανισμός του ενιαίου νοσοκομείου έχει τον ίδιο αριθμό κλινικών, κλινών και εργαζομένων. Ο δε φόβος για τη συνταξιοδότηση Ταπλίδη και Τράιου, κι αυτός αποδείχθηκε αδικαιολόγητος, αφού σύμφωνα με τους γνωρίζοντες οι κλινικές μπορεί να λειτουργήσουν και χωρίς διευθυντές, με αναπλήρωση θέσεων επικουρικών. Ο δε φόβος για το ‘νοσοκομείο Ημαθίας’ κι όχι Νάουσας, κι αυτός διασκεδάζεται, αφού ούτε ‘νοσοκομείο Βέροιας’ υπάρχει στα χαρτιά. ‘Νοσοκομείο Ημαθίας’ κι εκεί, παράρτημα 1, και παράρτημα 2 στη Νάουσα. Διαβεβαιώσεις και από τον υπουργό Υγείας, σε ανύποπτη φάση εντός της Βουλής, για τη μη κατάργηση του νοσοκομείου.

Συνεπώς; Γιατί όλο αυτό το… κακό; Ποιος και από ποιον σύρεται και σύρει όλους σε συσκέψεις και διαμαρτυρίες χωρίς αντικείμενο επί της ουσίας; Παίζει κάποιος παιχνίδια εντυπωσιασμού παραπλανώντας μια ολόκληρη κοινωνία; Μήπως εκείνα τα περί ‘εξ επαγγέλματος διαμαρτυρίες’ (του Λοβέρδου) έχουν κάποια βάση;

Το μόνο θετικό της σύσκεψης, η αφύπνιση. Η οποία όμως είναι υποχρέωση πολιτικής λειτουργίας και όχι συσκέψεων. Επιτέλους, ας δουλέψουν οι ταγοί μας όπως επιβάλλουν οι καιροί.

Κώστας Παναγιωτίδης