Όταν ο κομματικός στρατευμένος συνδικαλισμός μετατρέπεται σε έναν ωφελιμιστικό μικροπαραταξιακό «γενιτσαρισμό»!!!

Καμιά δεκαριά μαθητές του γυμνασίου έσυραν σε παράταξη οι κομματικοί-παραταξιακοί φωστήρες. Προπορευόταν γνωστό κομματικό στέλεχος του κόμματος ( ένα είναι το κόμμα, έστω και αν τα ποσοστά του παραμένουν διαρκώς και μεσούσης της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας λίγο πάνω από το όριο στο κοινοβούλιο!!) που έδινε και τον τόνο των συνθημάτων, η οποία αποχώρησε λίγο πριν μπουν τα παιδιά στην πλατεία, για να φανεί ότι η προσέλευση ήταν αυθόρμητη!! Η λογική του μικροπαραταξιακού «γενιτσαρισμού» είναι

απόλυτη ευτελής. Και εκθέτει φυσικά αυτούς που δημιουργούν συνεχώς συλλόγους και συνδικάτα- φαντάσματα, βαυκαλιζόμενοι ότι εξυπηρετούν το συμφέρον του λαού. Τώρα γιατί τόσα χρόνια ο λαός τους γυρίζει την πλάτη είναι μια μεγάλη κουβέντα, την οποία φυσικά και δεν μπορούν να ακούσουν τα ώτα των κομματικών στελεχών του κόμματος, που  είναι τα ίδια και τα ίδια παντού, απλά με διαφορετικές συνδικαλιστικές, κοινωνικές ή  αυτοδιοικητικές ονομασίες. Και μετά ξυπνήσατε σύντροφοι, αυτοχειροκροτηθήκατε και βουρ για την επόμενη απεργία για την απεργία!!

Υ.Γ Χιλιάδες οι πολίτες της Ιεράπετρας και της Πτολεμαΐδας, που έδωσαν το παρών στα αγωνιστικά συλλαλητήρια για την υποβάθμιση των πόλεων τους. Στη Νάουσα  δυστυχώς η πόλη κοιμάται. Με τη δικαιολογία να αναπαύεται συνεχώς και αναπαυτικά, είτε στα καφέ και τα τσιπουράδικα, είτε στο δε βαριέσαι αδερφέ, να είναι καλά η σύνταξη του παππού και της γιαγιάς. Η πόλη ζητά την δική της επανάσταση από την αδιαφορία του καναπέ. Όχι φυσικά στο πλευρό των νοσταλγών του σταλινισμού, αλλά στο πλευρό των ψυχών των αγωνιστών, ανδρών, γυναικών και παιδιών, του Φλεβάρη του 1822, όταν, παρά τα σαγηνευτικά προνόμια τους, έδωσαν τα πάντα για την πατρίδα και την ελευθερία της.