Mε βροντές, αστραπές και μερικές ξαστεριές πορευόμεθα. Με παταριές, αισίως και ηρέμως, εφθάσαμε εις τας εκλογάς του Ιουνίου 2012... Γράφει ο «Ιδιότροπος»

Θερμό και παρατεταμένο το φετινό καλοκαίρι, με υψηλές θερμοκρασίες από +25 έως +35-37, μερικές φορές και πέραν του +40-42. Το καλοκαίρι αυτό δεν ηρκέσθη μόνο στις υψηλές θερμοκρασίες με τις οποίες κατάπιε το Σεπτέμβρη, τον Οκτώβρη, μέσιασε δε και τον Νοέμβρη και δεν λέει να παραδώσει τη σκυτάλη εις το φθινόπωρο. Λέγεται απ' τους ειδικούς -και πρέπει να είναι αληθές- ότι τούτο το καλοκαίρι υπήρξε το θερμότερο των τελευταίων 100 ετών. Καλός νοικοκύρης ο γιαραμπής! Για όλα και για όλους φροντίζει! Εις αυτήν την κρίση που περνάει η χώρα άνοιξε τη στοργική αγκαλιά Του για να ζεστάνει τη φτωχολογιά. Εκτός τούτων, διά την περιοχή μας υπήρξε λίαν ευεργετικός. Δάμασε τους νότιους ανέμους (λίβας) κι έτσι τα κεράσια, τα δρόκινα, τα αχλάδια, τα δαμάσκηνα, τα μήλα και τα ακτινίδια συνεκομίσθησαν εις αρίστην ποιότητα υπό των τζιώτζηδων και εξήχθησαν τα περισσότερα εις ανατολική Ευρώπην και δη εις Ρωσία και Ουκρανία. Οι εκ Ρωσίας νταλίκες, η

μία πάνω στην άλλη, αραγμένες στην αλάνα του Γεπεσέ, περιμένουν ακόμη και σήμερα να φορτώσουν. Τα χαμόγελα των παραγωγών πλατιά και ελπιδοφόρα για ένα καλό αποτέλεσμα. Ας τους έχει καλά τους συντρόφους ο γιαραμπής! Διότι άνευ των εξαγωγών αυτών η περιοχή μας θα είχε καταντήσει κοινώς λαγοτόπι.Ως φαίνεται τα μουρμούρια που σάκιασαν εις τα σιλιάχια τους οι παραγωγοί ήταν αρκούντως ικανοποιητικά. Τούτο, εξάλλου, διαπιστώνεται από τα παραλιακά τεμπελάδικα που κάθε βράδυ είναι τίγκα από νεολαίους. Αλλά και τα φαγάδικα δεν πέφτουν κάτω. Στο Αρκοχώρι, στο Γιαννάκοβο και στα πέριξ του Αγίου Νικολάου οι όρνιθες ξεσκιούνται από τους αχματζιάδες, όπως τον παλιό καλό καιρό. Βέβαιον είναι ότι ενώ η Ελλάς και δη τα μεγάλα αστικά κέντρα από τη φτώχεια θα υψώσουν μαύρες σημαίες το χειμώνα, η Νιάουστα και η περιοχή της θα διάγουν βίον ανθόσπαρτον. Για μένα τούτο το καλοκαίρι υπήρξε λίαν φορτωμένο και κουραστικό. Με κουβαλήθηκε η φαμίλια της θυγατέρας μου από το Παρίσι, με καμιά δεκαριά Γάλλους, τα καινούρια κουμπαριά. Διακοπές εις Τορώνη Χαλκιδικής. Γύρα εις Παγασητικόν και Σποράδες, βαφτίσια του εγγονού, που τον είπαν, προς τιμή μου, Νικόλα. Μ' αυτά και μ' αυτά δεν πήραμε χαμπάρι πώς γκουρλώσαμε τον Ιούλη και Αύγουστο. Τον Σεπτέμβριο, αναχωρησάντων των φιλοξενουμένων, η συμβία μου βρήκε την ευκαιρία ν' απλώσει τις αρίδες, μια και είχε γλιτώσει από τη λάβα. Με την πρώτη ευκαιρία, εξήλθον εκ της κατοικίας μου και τράβηξα προς πλατεία Καρατάσου, ένθα το στέκι, για ν' ανταμώσω την παιδική μου παρέα, μπας και στρώσουμε καμιά πρέφα, που την είχαμε διακόψει λόγω καλοκαιρινών διακοπών. Κι ενώ η πρέφα έρρεε με συγκινητικές αγορές, τζιουπ στον καφενέ εμφανίζεται ο σύντροφος Τάσης, που δεν είχα ανταμώσει όλο το καλοκαίρι. Βρήκε την ευκαιρία να πάρει τον κατήφορο, μετά την περαίωση της συγκομιδής ολίγων μήλων Στάρκιν από κάτι μπαμπούσκες, που κρατά ακόμα στη Λαζαράσκα. Τραβάει την καρέκλα, κάθεται δίπλα μου και ψιθυριστά μ' αναγγέλλει να παρατήσω την πρέφα και να τραβήξουμε για τα «Γεράνια» του Γιάγκου να τα πούμε. Ούτω και έγινε. Ζήτησα συγγνώμη από την παρέα, εισήλθαμε εις το «Στάρλετ» και τραβήξαμε ντογρού για τα «Γεράνια». Η μέρα αυγουστιάτικη. Στρωθήκαμε σ' ένα παραποτάμιο τραπέζι. Παραδόξως η όψη του τοπίου φθινοπωρινή. Όλα τα φύλλα κίτρινα, είχαν καλύψει το πλακόστρωτο. Δυστυχώς δεν ήτο αιτία το φθινόπωρο, αλλά χωρίς φροντίδα, τα πλατάνια τα ρούφηξε η μπάστρα και ο τίγρης. Πριν καλά - καλά ανοίξουμε κουβέντα, έφτασε για παραγγελιά ο σερβιτόρος. Ρακί διπλόβραση του Γιάγκου και καλό μεζέ. Αυτήν τη φορά η εν γένει εμφάνιση του συντρόφου ήταν προβληματική. Ο τσιαρές του έμοιαζε με κομμένο γάλα. Δεν ήτο ο σύντροφος ο βίαιος, ο παρορμητικός, ο Τάσης ο επαναστατικός, που τού 'φταιγαν όλα κι όλοι. Καλοντυμένος, φρεσκοξυρισμένος, τα γαλανά του μάτια γυαλιστερά κι ελπιδοφόρα. Μόνο η φαλάκρα του από το καλοκαιρινό λιοπύρι κατέστη μωσαϊκό από τις σκόρπιες καφετιές ντάμκες. Χωρίς καμιά χασομέρια του κάνω το πρώτο ερώτημα: πώς έχει τα εγγόνια του, τα παιδιά του και τη συμβία του Ευτέρπη. Κατέβασε τα ματοτσίνορα με τρεμάμενα χείλη χωρίς ν' αρθρώσει κουβέντα, έτοιμος ν' απολύκει το κλάμα.

- Ιδιότροπε, φέτος πήγαν πολύ καλά οι παραγωγές και ο Γεπεσέ μας έφερε τα πιο καλά αποτελέσματα. Να, όμως, που ο γιαραμπής δεν τα δίδει όλα. Δυστυχώς, μας ήρθε στο σπίτι μεγάλο ταξιράτι. Την Ευτέρπη την έχουμε με τσακματισμένη υγεία και είμαι αναγκασμένος να κάνω σπιτίσιες δουλειές για να την ξεκουράζω. Τα σούρτα - φέρτα στους καφενέδες και τις ταβέρνες τέρμα. Τώρα ήρθε η ώρα να με βιζιτάρεις εσύ οσάκις έχεις ανάγκη να μ' ανταμώσεις.

Τελειώσαμε με τα οικογενειακά και μπήκαμε αμέσως στην οικονομική κρίση, που μαστίζει όλη τη χώρα και πλειότερο τα μεγάλα αστικά κέντρα.

- Άκουσέ με, Ιδιότροπε. Εμάς τους ροδακινοπαραγωγούς, τους ελαιοπαραγωγούς, τους βαμβακοπαραγωγούς, τους σιτοπαραγωγούς, καλαμποκάδες και κτηνοτρόφους δεν πρόκειται φέτος να μας ακουμπήσει αυτή η κρίση. Όλη η Ελλάδα μπορεί να πεινάσει, αυτός ο κλάδος των παραγωγών θα ξεσκούν ορνίθες δίκην αρπακτικών, θα τρών' τα πισινά και τα υπόλοιπα στην τσάντα για τα ζωντανά.

- Α ρε σύντροφε, είσαι με τα σωστά σου, μ' αυτά που μου λες; Δεν ανοίγεις ντιπ την τηλεόραση ν' ακούσεις τι λέν' οι σπουδαγμένοι στο Χάρβαρντ, Γέιλ και Κέμπριτζ; Δεν ακούς πως ό,τι και να κάνει η κυβέρνηση δεν γλιτώνουμε τη φτώχεια; Δεν ακούς από υπεύθυνα χείλη ότι αν δεν πάρουμε τη δόση το Νοέμβριο μην περιμένεις να πάρουμε τα μηνιάτικα και τις συντάξεις; Δεν ακούς τον Τσίπρα πάσα μέρα ότι επίκειται πείνα όμοια με το 1940-41; Δεν τον ακούς να ξαναζητάει εκλογές, ενώ δεν έχουν περάσει ακόμα 4 μήνες για να τινάξει εις τον αέρα τα μνημόνια και να ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Δεν βλέπεις στην τηλεόραση ότι όλοι οι δρόμοι και οι πλατείες γιόμοσαν από απεργούς εργάτες, αγρότες, επαγγελματίες, δασκάλους, καθηγητάς, εφοριακούς, ακόμα και δικαστικούς γι' αυτά που τους πελέκησαν; Αρά σύντροφε Τάση, δεν άφησαν κανένα αγκραμάτσωτο. Έπιασε πρώτος το σατίρι ο Γιωργάκης και τό 'δωσε να καταλάβει με το μνημόνιο Α'. Μετά το πήρε ο Παπαδήμος, πελέκησε κι αυτός όσο μπόρεσε με το μνημόνιο Β'. Μας αποτελείωσε ο Σαμαράς με το μνημόνιο Γ' κι έχει ο Θεός για τα παρέκει.

- Ιδιότροπε, ντούρι! Φτάνουν αυτά! Τα παρακολουθώ όλα και τους ασκένομαι όλους αυτούς τους νταβατζήδες των τιβί με τις υπερβολές τους. Τους ακούω και, πολλές φορές, ξεκαρδίζομαι, διότι εμείς -η γενιά του '40- ζήσαμε χειρότερα, κοιμηθήκαμε νηστικοί και ξεβράκωτοι. Τους ασκένομαι και για ένα λόγο παραπάνω, διότι δεν μας λέν' όλη την αλήθεια. Δεν μας λένε π.χ. αν απ' αυτά που καταβροχθίσαμε όλα αυτά τα χρόνια, τα δικαιούμασταν, ή αν τα μισά τα φάγαμε από δανεικά και φέσια.

- Με λίγα λόγια, σύντροφε Τάση, μας λες ότι είχε δίκιο ο Πάγκαλος όταν μας είπε ότι τα φάγαμε μαζί.

- Ασφαλώς είχε δίκιο, Ιδιότροπε. Με τη μόνη διαφορά ότι μας είπε τη μισή αλήθεια, καθότι, όλα αυτά τα χρόνια, που φτάσαμε σ' αυτό το κατάντημα, αυτοί έφαγαν το καταπέτασμα, ενώ εμείς το πόπολο, φάγαμε μόνο τα ψίχουλα. Χωρίς υπερβολή, αυτοί πήραν τη φωλιά μαζί με το προσφώλι. Θα προσπαθήσω να φρεσκάρω κάπως τη μνήμη μ' αυτά που συνέβησαν κατά καιρούς και θα ξεκινήσω από τις δικές μας ευθύνες, απ' το δικό μας φαγοπότι. Θα θυμάσαι, Ιδιότροπε, το φαγοπότι με τα κόλιντα, που τα βάφτισε ο προσφιλής μας πρόεδρος Μανώλης. Εννοώ: α) τις εικονικές αποσύρσεις των ροδακίνων, που δεν ξέρουμε σε πόσες και ποιες τζέπες ενθυλακώθηκαν, β) τα χιλιάδες εικονικά στρέμματα των βαμβακοπαραγωγών της Θεσσαλίας και Κωπαΐδας με τα εκκοκκιστήρια που φύτρωσαν σαν τα μανιτάρια και τα μουσκεμένα βαμβάκια, που είχαν στερέψει τον Πηνειό, γ) οι ελαιοπαραγωγοί, προκειμένου να πάρουν εικονικές επιδοτήσεις, δήλωναν ελαιόδεντρα, που εκάλυπταν σχεδόν την έκταση της Ευρώπης. Τί να πούμε για τον έρμο τον ΕΛΓΑ, που ο Χάμπος, ο Πανίκας, ο Βάνης και ο Τζιώτζης βάφτισαν το μελτέμι καταιγίδα, τη δροσιά πάχνη και βίρα δηλώσεις για εικονικές αποζημιώσεις. Αυτά τα λίγα ως προς τον παραγωγικό κόσμο. Αυτό το πάρτι, Ιδιότροπε, μάλλον σήμερα μπίτισε. Τώρα ας έρθουμε στο δημόσιο κορβανά. Αν και δεν είμαι ειδικός, θα σε ιστορίσω ορισμένες χοντράδες, που αγκαρίζουν. Πού ακούστηκε, Ιδιότροπε, δάσκαλος και δασκάλα, καθηγητής με τα ιδιαίτερα μαύρα και σκοτεινά και καθηγήτρια με 6 μήνες δουλειά, τον υπόλοιπο χρόνο να ψάχνουν ανέμελο ακρογιάλι για να σφίξει η αρμύρα τα λάμπαβα; Αρά είναι δυνατόν από αυτό το αραλίκι ν' αποκτήσουν σπίτι γι' αυτούς, σπίτι Σαλονίκη για το παιδί που θα σπουδάσει και σπίτι στη Χαλκιδική για το ευ ζην;

Αρά Ιδιότροπε, όλη η Ελλάδα γιόμωσε από αυθαίρετες βίλες και μονοκατοικίες από τα μαύρα και αφορολόγητα φακελάκια των γιατρών, των πολεοδόμων, των εφοριακών κι απάντων, μη εξαιρετέων κι αυτών των κλητήρων των υπηρεσιών. Είναι δυνατόν να κυκλοφορούν λίστες Λαγκάρντ, Siemens κι άλλες σαν τα ψυχοχάρτια και να μην μπει ακόμα κανείς στην μπουζού; Λέγεται ότι αν φορολογηθούν αυτά τα λεφτά που βγήκαν λαθραία όξω, φτάνουν και περισσεύουν για να λυθεί αυτή η μεγάλη κρίση, που ταλανίζει την κοινωνία μας. Αυτά και άλλα πολλά, που για να καταγράψω θα χρειαστούν τόμοι. Άκουσε, Ιδιότροπε. Μέχρι που ίσχυε η λογιστική πράξη στο χασαπόχαρτο, στην κωλοτζέπη και στο «θ' ανταμώσουμε» περνούσαμε όλοι μια χαρά. Έλα, που οι Ευρωπαίοι μας στρίμωξαν στα κομπιούτερ και μας τσάκωσαν σαν τα ποντίκια στη φάκα. Ιδιότροπε, ας το πάρουμε χαμπάρι άπαξ ότι τα σαλτανάτια των 30 ετών, που ζούσαμε με δανεικά και φέσια, τελείωσαν ανεπιστρεπτί. Από 'δώ και πέρα θα ζούμε κατώτερα από αυτά που παράγουμε. Να ευχόμαστε δε, νά 'χουμε χρηστή διοίκηση και τον πλούτο να τον διαχέει δίκαια και ισομερώς. Αρκεί, βεβαίως, ο καθείς εξ ημών να εφαρμόσει πιστά τη μαρξιστική αρχή πως θα παίρνουμε σύμφωνα με τις ανάγκες μας. Δυστυχώς, Ιδιότροπε, ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε αυτά που νταρλικώσαμε. Καλόν θα ήτο οι κυβερνώντες, αντί να βασανίζονται για λύσεις, να κυνηγήσουν όλους τους εκ Χάρβαρντ και Κέμπριτζ οικονομικούς συμβουλατόρους και να επιστρατεύσουν ιστορικούς και να μάθουν πώς ξεπέρασε την κρίση ο Χαρίλαος Τρικούπης το 1895, που είχε πει «Τις πταίει; Δυστυχώς επτωχεύσαμεν. Όμως εφόσον αι ψυχαί υμών είναι καθαραί και εις το βάθος υπάρχει ελπίς, τίποτε δεν απωλέσθη». Επίσης, πώς ο Βενιζέλος αντιμετώπισε την κρίση το 1932, πώς ο Μεταξάς ερύθμισε το χρέος με τους Γερμανούς και πώς η Ελλαδίτσα μας, μ' έναν αιματηρό πόλεμο εναντίον του ναζισμού και μ' έναν εμφύλιο μέχρι το 1950, όπου δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο (ναι γεφύρι, ναι σχολειό, ναι βιος, ναι πρόβατα, ναι αγελάδες, ναι λιμάνια, ναι αεροδρόμια, ναι εκκλησιές και παπάδες) και με μια δημόσια διοίκηση -πέρα για πέρα- αποδεκατισμένη, αναλφάβητη και αναποτελεσματική, αλλά με μια ομάδα Ελλήνων πατριωτών -με παπάρια κριαρίσια- όπως ο γερο-Σοφούλης, ο Βενιζέλος ο κλικλής, ο Πλαστήρας, ο Σβώλος, ο Καρτάλης, ο Παπαπολίτης, ανασκουμπώθηκαν και σε χρόνο μηδέν σήκωσαν τη χώρα μας στα πόδια της. Και βρήκαν στρωμένο το τραπέζι και ο Παπάγος και ο Καραμανλής ο παλιός.

- Σύντροφε Τάση, δεν είναι τώρα τα πράγματα όπως τότε. Εκείνη την εποχή οι άνθρωποι δεν ήσαν διαπλεκόμενοι και διεφθαρμένοι μέχρι το μεδούλι. Ήσαν άνθρωποι με ήθος, τίμιοι και αλληλέγγυοι. Είχαν πέσει με τα μούτρα στην παραγωγή και η οικονομία έβαξε σαν ηφαίστειο. Σήμερα, σύντροφε Τάση, για να βρεις έναν άνθρωπο μη διαπλεκόμενο, πρέπει να καταφύγεις στον Διογένη, μπας και βρεις κανέναν με το φανάρι. Όλη αυτή τη διαφθορά μας την ξεκαθαρίζει ο σύντροφος Λένιν με το παρακάτω τσιτάτο: σε μια συνέλευση κάνει παρέμβαση ο Ζινόνιεφ λέγοντας «Σύντροφε Λένιν, η οικονομία μας δεν πάει καλά, καθότι αυτοί οι καινούριοι που διορίσαμε στο δημόσιο τομέα, κλέβουν παραπάνω από τους παλιούς που διώξαμε». Απάντηση: «Ακούστε σύντροφοι. Η επανάσταση έχει μακρά πορεία και δεν έχει βρει κανέναν διακόπτη που να τον στρίβεις και τους άτιμους να τους κάνεις τίμιους». Τάση, εμείς είμαστε πολύ μικροί και αγράμματοι για να διατυπώσουμε πρόταση εξόδου από την κρίση. Επίτρεψέ μου, όμως, να εκφράσω έναν μεγάλο φόβο. Στα οικονομικά πες πως κουτσά - στραβά θα τα καταφέρουμε, όμως την ταπείνωση, την περιφρόνηση, την ισοπέδωση, την υποδούλωση δύσκολα να τα ξεπεράσει η κοινωνία μας. Εγώ, σύντροφε, θα καταθέσω τη φιλοσοφική άποψη του Γαλλοαλγερινού φιλοσόφου Άλμπερτ Καμί: «Ας μην ψάχνουμε αλλού την πόρτα εξόδου. Είναι στον τοίχο που είμαστε στριμωγμένοι. Απ' αυτήν την πόρτα θα εξέλθουμε αναζητώντας την ελπίδα. Πολλοί λέγουν πως σ' αυτήν την έξοδο μας οδηγούν οι λαοί. Άλλοι, ένας άνθρωπος (όπως ο Μαρξ, ο Λένιν, ο Μάο Τσε Τουνγκ, ο Τσου Εν Λάι κι ο Χο Τσι Μινχ). Γεγονός είναι ένα. Στη φάση αυτήν της μεγάλης κρίσεως, οι λαοί παίρνουν σβάρνα κι αυτά τα δεδομένα της ιστορίας».

Ο ΙΔΙΟΤΡΟΠΟΣ